Bασιλιάδες και Βασίλισσες, άλογα και πιόνια στις μικρές και μεγάλες σκακιέρες του Αμερικανισμού

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΥ

γράφει ο Κώστας Λάμπος

Είναι προφανές πως η προχθεσινή απόφαση του Συμβουλίου των χωρών της Ευρωζώνης, για δήθεν ευρωπαϊκή υποστήριξη της Ελλάδας με εγγυητή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν είναι μια προσωρινή ανακωχή στον πόλεμο μεταξύ του αμυνόμενου Ευρώ και του επιτιθέμενου Δολαρίου, μεταξύ δηλαδή του επιτιθέμενου αμερικανισμού με μάσκα τις «αγορές που διψούν για αίμα», το αναισθητικό των αμερικάνικων «οίκων αξιολόγησης» και το σιδερένιο βραχίονα των κερδοσκοπικών Hedge Funds από τη μιά μεριά και της παραπαίουσας στη δίνη των εθνικών ανταγωνισμών Ευρωπαϊκής Ένωσης από την άλλη, αλλά μια καθαρή νίκη του αμερικανισμού(1) , ή διαφορετικά διατυπωμένο, μια συντριπτική ήττα των Λαών της Ευρώπης και του οράματός τους για μια Ευρωπαϊκή Ένωση που θα εγγυηθεί τα συμφέροντά τους και το κοινό μέλλον τους.

Προφανές είναι επίσης, πως η Ελλάδα στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής επίθεσης του αμερικανισμού δεν είναι παρά το «πρώτο πιάτο», το ορεκτικό. Το κυρίως γεύμα θα έχει «πολλούς γύρους», πολλά πιάτα και ποικιλία εδεσμάτων με επιδόρπιο τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την προώθηση των σχεδίων του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία.

Με δεδομένο όμως το γεγονός πως η κυρίαρχη άποψη, σε όλα τα όργανα της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ζώνης του Ευρώ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στις περισσότερες χώρες της Ένωσης, αλλά και κύρια στους Λαούς των χωρών της ΕΕ, ήταν και παραμένει πως το πρόβλημα της Ελλάδας, που δεν είναι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πολλών άλλων χωρών της ΕΕ και συνεπώς ήταν, είναι και παραμένει πρόβλημα της ΕΕ και του κοινού νομίσματος του Ευρώ, οπότε και η λύση θα έπρεπε να είναι υπόθεση της ΕΕ και κύρια της Ζώνης του Ευρώ και γι’ αυτό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα έπρεπε να μείνει έξω και μακριά από κάθε λύση αυτού του εσωτερικού, του οικογενειακού προβλήματος, ζητούμενο είναι πως και γιατί τελικά το ΔΝΤ βρέθηκε στην κορυφή του τραπεζιού, όπου θα γίνει το «μεγάλο φαγοπότι»;

Την απάντηση θα πρέπει λογικά και με πολιτικό σκεπτικό να την αναζητήσουμε στο άλλο δεδομένο που διαμορφώθηκε από δυό εξαιρέσεις που από την αρχή αναγνώρισαν ρόλο στο ΔΝΤ για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η πρώτη εξαίρεση ήταν αυτή της καγκελαρίου Μέρκελ η οποία από την αρχή αρνήθηκε την ευρωπαϊκότητα του ελληνικού προβλήματος και συνεπώς την ευρωπαϊκότητα της λύσης του και απερίφραστα ζήτησε την παραπομπή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, χειραγωγώντας μάλιστα με ανάλογο ναζιστικό τρόπο και τη γερμανική και σ’ ένα βαθμό, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Η δεύτερη εξαίρεση ήταν η εμφάνιση του ΔΝΤ, από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, το Γεώργιο Α. Παπανδρέου, ως «απειλή» εναλλακτικής λύσης, για την περίπτωση που η ευρωπαϊκή οικογένειά του αρνούνταν την ηθική και θεσμική υποχρέωσή της να αντιμετωπίσει στα δικά της πλαίσια ένα δικό της πρόβλημα. Αυτή η «λογική» έδινε αφορμή για την αποευρωπαϊκοποίηση του προβλήματος και την υποβάθμισή του σε καθαρά ελληνικό πρόβλημα και από την άλλη έδινε ηθικό έρεισμα στον αμερικανισμό και στο όργανό του, το ΔΝΤ, να διεκδικούν στα ευρωπαϊκά πράγματα ρόλο, αφού «η ίδια η Ελλάδα», δια του πρωθυπουργού της θέτει τέτοιο ζήτημα και μάλιστα αποδέχεται στο κορύφωμα της σχετικής κρίσης πρόσκληση του πλανητάρχη για συζήτηση και μάλιστα «στο Οβάλ Γραφείο!!!» του προβλήματος, ως προβλήματος της Ελλάδας, η οποία συνάντηση μάλιστα έκλεισε με ευχαριστίες του Παπανδρέου και δήλωση του Ομπάμα για υποστήριξη της Ελλάδας για να βγει από την κρίση, δήλωση που θα μπορούσε να εκληφθεί και από άλλες χώρες της ΕΕ και του Ευρώ, ως ευκαιρία στην περίπτωση που αντιμετωπιστούν ως απόκληροι από την ευρωπαϊκή οικογένειά τους και η οποία προφανώς καλλιεργεί σε κάποιους αχυράνθρωπους πολιτικούς και στους «πάντα ευκολόπιστους και πάντα προδομένους» Λαούς αίσθημα και σχέσεις προστάτη και προστατευόμενου.

Πολλοί «αναλυτές» αποδίδουν τη στάση της Μέρκελ στην αγωνία της να διατηρηθεί στην εξουσία πράγμα που υποτίθεται θα επηρεασθεί από τις επικείμενες εκλογές στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης, αγωνία όμως και επιλογή που δεν τη συμμερίζονται πολλοί μέσα στο ίδιο το κόμμα της, με κορυφαίο τον υπουργό οικονομικών της κυβέρνησής της τον Βόλφγκαν Σόϊμπλε. Άλλοι πάλι εγχώριοι «αναλυτές» αποδίδουν την επιλογή Παπανδρέου να εμπλέξει στα ευρωπαϊκά πράγματα το ΔΝΤ στην αγωνία του να μην πτωχεύσει η χώρα του. Ερμηνεία όμως που δεν αντέχει λογικά και ιστορικά, γιατί είναι γνωστό πως όπου αναγνωρίζεται και παραχωρείται ρόλος στο ΔΝΤ η λεηλασία των χωρών, η καταπτώχευση των Λαών και η πρόσδεση στο έρμα των δορυφόρων του αμερικανισμού είναι το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα.

Το τελικό ερώτημα λοιπόν είναι γιατί έγιναν όλα αυτά με τον τρόπο που έγιναν για να έχουμε το αποτέλεσμα που έχουμε, για να έχουμε δηλαδή το ΔΝΤ, το μακρύ χέρι του αμερικανισμού επόπτη και συνδιαχειριστή της Ευρωζώνης και των επιμέρους οικονομιών των χωρών της Ευρωζώνης; Δεν είμαστε στο μυαλό της Μέρκελ και του Παπανδρέου για να γνωρίζουμε τι σκέπτονται και τι σχεδιάζουν. Δεν είμαστε επίσης αφελείς οπαδοί για να πιστεύουμε ότι παραμύθι μας σερβίρουν και τέλος δεν είμαστε προκατειλημμένοι οπαδοί συνωμοσιολογικών σεναρίων. Και επειδή γνωρίζουμε πως οι πολιτικές αποφάσεις υπαγορεύονται από ιδιοτελή, κομματικά, ταξικά και εθνικά συμφέροντα, γι’ αυτό θα προσπαθήσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τη συγκεκριμένη πολιτική με υποθέσεις εργασίας την ορθότητα, ή τη σφαλερότητα των οποίων θα επιβεβαιώσουν οι μελλοντικές εξελίξεις.

Πρώτη υπόθεση εργασίας : Η συγκεκριμένη ΕΕ που διαμορφώθηκε, ερήμην και σε βάρος των ευρωπαϊκών Λαών, από το ευρωπαϊκό και το αμερικανικό Κεφάλαιο στην Ευρώπη με πρωταγωνιστή τη Γερμανία και τη Γαλλία και υπό την εποπτεία των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ως ανάχωμα της όποιας οικονομικής επιρροής του σοβιετικού μπλοκ στις ευρωπαϊκές χώρες, ολοκλήρωσε την αποστολή της και έφτασε τα όριά της. Η παραπέρα διατήρηση της ΕΕ ως συνασπισμού Κεφαλαίων απαιτεί την αποαμερικανοποίησή της και τη στενότερη συνεργασία της με τη Ρωσία, η οποία από τα πράγματα αποτελεί την αποκλειστική φτηνή ενεργειακή πηγή της, πράγμα όμως που θα έβαζε οριστικά τέρμα στα σχέδια του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία, οπότε λογικά θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε πως ο αμερικανισμός έχει κάθε λόγο να διαλύσει την ΕΕ με τέτοιο τρόπο που θα αποτρέπει είτε μια στενότερη συνεργασία με τη Ρωσία, είτε έναν, υπό την πίεση των αναγκών και των Ευρωπαϊκών Λαών, αντικαπιταλιστικό αναπροσανατολισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα την έθετε σε τροχιά φυγής προς τα εμπρός και θα την αναβάθμιζε σε ηγέτη της ανθρωπότητας για ένα καλύτερο μέλλον που θα έβαζε τέρμα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Το γεγονός της γερμανικής διαφοροποίησης στην προσέγγιση του τρέχοντος ευρωπαϊκού προβλήματος υπέρ μιάς δια του ΔΝΤ αμερικανοελεγχόμενης λύσης, θα μπορούσε να είναι και το αποτέλεσμα μιας σιωπηρής ή ρητής συμφωνίας μεταξύ αμερικανισμού και νεοναζιστικού γερμανισμού να διαλυθεί η ΕΕ και στα ερείπια της ο γερμανισμός να λειτουργήσει ως ο ευρωπαϊκός πόλος του αμερικανισμού για την παγκόσμια συγκυριαρχία.

Δεύτερη υπόθεση εργασίας : Τα βαλκάνια ήταν, λόγω της γεωπολιτικής σημασίας τους, πάντα ένας άσβεστος πόθος μα κι’ ένας ενοχλητικός πονοκέφαλος για τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές και υποϊμπεριαλισρτικές δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής και για τους επίδοξους παγκόσμιους ηγεμόνες. Ο αμερικανισμός δεν θα ήθελε σε καμιά περίπτωση τα Βαλκάνια να βρίσκονται υπό τη επιρροή μη ελεγχόμενων ευρωπαϊκών δυνάμεων, προφανώς δεν θα ήθελε να βρίσκονται και υπό την επιρροή της Ρωσίας και της ισλαμικής Τουρκίας, γι’ αυτό φρόντισε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας να τα διασπάσει παραχωρώντας τα δυτικά Βαλκάνια στη Γερμανία. Το αν για τα ανατολικά Βαλκάνια ο αμερικανισμός επιζητεί να εγκαταστήσει ως τοποτηρητή του μια «Γερμανία των Βαλκανίων» και το εάν ο Γεώργιος Παπανδρέου «φιλοδοξεί» να γίνει ο εκφραστής μιάς τέτοιας «Μεγάλης Ιδέας», αυτού του «οράματος» του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού, της λεγόμενης «ελληνικής ορογένειας των ΕΠΑ», του George Soros και του «Φαναρίου», αυτό αργά ή γρήγορα θα φανεί. Η άποψή μου είναι πως μια τέτοια φιλοδοξία δεν ταιριάζει ούτε στην οικογενειακή του ιστορία, όποιες επιφυλάξεις κι’ αν διατηρεί κανείς γι’ αυτήν, αλλά και στην προσωπική του «αποστολή» ως πρωθυπουργού της Ελλάδας, προέδρου του ΠΑΣΟΚ και προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όποιες επιφυλάξεις κι’ αν έχει κανείς με όλα αυτά ως έννοιες και ως πραγματικότητες.

Τρίτη υπόθεση εργασίας : Αν και για να επαληθευτούν οι δυό προηγούμενες υποθέσεις εργασίας είναι προφανές ότι θα πρέπει τόσο τα Βαλκάνια, όσο και η Ευρώπη να ξαναγυρίσουν πίσω στη «χρυσή εποχή των κανονιών», των γαλλογερμανικών και των λοιπών συναρτώμενων εθνικών συγκρούσεων, που θα γκρεμίσουν όσα στο μεταξύ και με τεράστιες θυσίες των βαλκανικών και ευρωπαϊκών Λαών χτίστηκαν, για να μπορεί ένα νέο «Σχέδιο Χ-Μάρσαλ-Ομπάμα» «να μας ξανασώσει» και να «επανοικοδομήσει» την Ευρώπη για να σωθούν οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τα σχέδια για την παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία, η οποία στην ουσία της δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ολοκλήρωση της παγκόσμιας και ολοκληρωτικής δικτατορίας του Κεφάλαιου πάνω στην Εργασία και στην εργαζόμενη ανθρωπότητα. Όποιος τελικά δεν ερμηνεύει τα πράγματα και τις τρέχουσες ευρωπαϊκές και παγκόσμιες εξελίξεις από την οπτική γωνιά της παγκόσμιας βασικής, της κύριας αντίθεσης μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας είναι φυσικό να μην κατανοεί σωστά και τις δευτερεύουσες αντιθέσεις τόσο μεταξύ εθνικών και υπερεθνικών Κεφαλαίων, μεταξύ «εθνικών» και περιφερειακών πολιτικών και συνεπώς μεταξύ τοπικών, εθνικών, περιφερειακών και ηγεμονικών στρατηγικών. Όποιος ερμηνεύει την τρέχουσα «κρίση του καπιταλισμού» σαν κατάρα της θεάς αγοράς, ή σαν αποτέλεσμα της κακής διαχείρισης των αχυράνθρωπων πολιτικών και των Golden Boys είναι φυσικό να παραγνωρίζει τον κυρίαρχο ρόλο του Κεφαλαίου σε συνθήκες καπιταλισμού, να αθωώνει τα εγκλήματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου κατά της Φύσης και της εργαζόμενης ανθρωπότητας και να περιμένει σωτηρία από κάποιο κακοποιό μεσσία.

Όσοι τέλος δεν αντιλαμβάνονται τη σημερινή πραγματικότητα από την πλευρά των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και τις τεράστιες δυνατότητες που προσφέρουν στην εργαζόμενη ανθρωπότητα οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες για την κατάργηση του καπιταλισμού, τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου και την διαμόρφωση ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού, στα πλαίσια της «ενιαίας κοινωνικοποιημένης ανθρωπότητας», θα συμμετέχουν, ως Γερμανοί εναντίον Ελλήνων, ως υψηλόμισθες συντεχνίες εναντίων των χαμηλόμισθων, ως εργαζόμενοι εναντίον ανέργων και ως νόμιμοι ιθαγενείς εναντίον «λαθρομεταναστών, αλλά και ως πιστοί εναντίων απίστων, οπότε, ως άπαντες άπιστοι θα συμμετέχουμε ως κομπάρσοι στο παιχνίδι του Κεφάλαιου και θα αλληλοκατασπαρασσόμαστε στα μικρά και στα μεγάλα Κολοσσαία, ως πιόνια στις μικρές και στις μεγάλες σκακιέρες (2) του αμερικανισμού και των «πρόθυμων συμμάχων» του.

Αυτές είναι μερικές σκέψεις που γεννήθηκαν με αφορμή τη διαπίστωση του Κλαούζεβιτς πως αφού στα εξουσιαστικά-εκμεταλλευτικά συστήματα «ο πόλεμος δεν είναι παρά η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», τότε και η πολιτική του παγκοσμιοποιημένου Κεφαλαίου, με αιχμή τον αμερικανισμό, δεν μπορεί παρά να είναι η συνέχιση του πολέμου με βρώμικα και καταστροφικά μέσα. Αναμφίβολα το παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι είναι ένα απειροπαραγοντικό φαινόμενο και η ιστορία διδάσκει πως δεν είναι η πρώτη φορά που δυνάστες και επίδοξοι παγκόσμιοι ηγεμόνες έκαναν σχέδια παγκόσμιας ηγεμονίας, κατάστρεψαν πολιτισμούς ολόκληρους και γύρισαν την ανθρωπότητα μερικά βήματα πίσω στη βαρβαρότητα, αλλά τελικά σαρώθηκαν σαν χάρτινοι πύργοι από το θυμό της ιστορίας και την οργή των Λαών.

Τι θα συμβεί στην τρέχουσα περίοδο δεν μπορεί κανείς να το προβλέψει, ούτε και οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Την απάντηση θα τη δώσει βέβαια η ιστορία, η αυριανή ιστορία της ΕΕ και της Ευρωζώνης, της Ελλάδας και των Βαλκανίων, των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής και των άλλων χωρών του πλανήτη, η οποία, όπως πάντα, θα είναι είτε ιστορία της νίκης των αντιδραστικών εξουσιών που οδηγούν στη βαρβαρότητα, είτε θα είναι η ιστορία της νίκης των Λαών που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα ένα ακόμα βήμα προς την πρόοδο και τον Πολιτισμό. Σήμερα περισσότερο από κάθε προηγούμενη περίοδο της ιστορίας οι Λαοί, η εργαζόμενη ανθρωπότητα, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχουν και τις εμπειρίες, και τη γνώση και το όραμα για ένα καλύτερο αντικαπιταλιστικό, αντεξουσιαστικό και δημιουργικό κόσμο, γι’ αυτό και μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι πως τελικά αξιοποιώντας αυτούς τους παράγοντες θα τα καταφέρουμε να σπάσουμε όλες τις αλυσίδες και να περάσουμε σε συνθήκες μιάς Νέας Ελευθερίας και ενός Νέου Διαφωτισμού που θα μας οδηγήσει σε ένα Νέο Ανθρωπισμό, στον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

*

Υστερόγραφο 1: Όσο για το Γιώργο Παπανδρέου που (πιστεύω ειλικρινά) προσπαθεί να κάνει την κρίση ευκαιρία , μπορώ να ομολογήσω πως η Ελλάδα είναι τυχερή που, αυτή την κρίσιμη στιγμή, που "τα όρνεα κρώζουν" πάνω από το ταλαιπωρημένο κορμί της, που τον έχει πρωθυπουργό, γιατί κατάφερε (;) να μην την κατασπαράξουν τώρα. Όσο όμως το χτικιό της Ελλάδας, τα κυκλώματα της λαμογιάς, η διψασμένη για εξουσία και πλούτο κομματική νομενκλατούρα, οι αχυράνθρωποι πολιτικοί και οικονομικοί αντζέντηδες των εμπόρων όπλων, φαρμάκων, ναυπηγείων, ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, νησιών και της πατρίδας της ίδιας ασκούν άμεσα ή έμμεσα πολιτική ως υπουργοί, κομισάριοι και σύμβουλοι και όσο η συμμορία των κρατικοδίαιτων "βιομηχάνων" και εμπόρων θα "στηρίζουν" την πολιτική του για την έμμεση φορολογία και για την άμεση εξαθλίωση των εργαζόμενων και των συνταξιούχων, αλλά και όσο το μουλατείο της λεγόμενης ορθόδοξης αγυρτείας θα διατηρεί αλώβητη την τεράστια περιουσία του έθνους και θα φοροαπαλλάσσεται για να προσφέρει τάχα συσσίτια στους φτωχούς, σάπια κοτόπουλα στους πάσχοντες συνανθρώπους μας και ελπίδα για παραδεισένια «μετά θάνατο ζωή», στους απελπισμένους, τόσο το όραμά του για "καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο" θα ξεφτίζει και θα αποκαλύπτει την αφέλειά του ή τη σκόπιμη παραποίηση της πραγματικότητας και σε τελική ανάλυση την εξαπάτηση του Ελληνικού Λαού.

Υστερόγραφο 2:Γι’ αυτό θα του πρότεινα, ως Έλληνας πατριώτης, ως προοδευτικός Ευρωπαίος και ως Άνθρωπος Ουμανιστής να πάψει να έχει ψευδαισθήσεις για το ρόλο του καπιταλισμού, της Αμερικής και της σημερινής αντιδραστικής ΕΕ και να στραφεί προς τους Λαούς όλου του κόσμου, αρχίζοντας από αυτόν της Ελλάδας και των χωρών της ΕΕ, μέχρι τον αμερικανικό και τους Λαούς του υπόλοιπου πλανήτη να υιοθετήσει το όραμά τους για ένα καλύτερο κόσμο της Ισότητας, της Δικαιοσύνης, της Ελευθερίας, της καθολικής Ευημερίας και της πανανθρώπινης Ειρήνης και να τους καλέσει, ως Σοσιαλιστής, αν πράγματι είναι και ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που πράγματι είναι, να ξεσηκωθούν και να ανατρέψουν αυτό το φαύλο, το καταστροφικό και απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα, για να κάνουν το ανθρωπιστικό όραμά τους πραγματικότητα. Όλα τα άλλα εξυπηρετούν τον πολιτικαντισμό, το Κεφάλαιο και τους λοιπούς εχθρούς της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Υστερόγραφο 3:Τώρα όσον αφορά το «πιστόλι πάνω στο τραπέζι» θα πρέπει να προσέξεις αγαπητέ φίλε Γιώργο, γιατί σε λίγες εβδομάδες, σε λίγους μήνες, σε ένα-δυό χρόνια τα όρνεα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κερδοσκοπίας, τα όρνεα του αμερικανισμού που σε περιμένουν και πάλι στη γωνία θα σε στριμώξουν αν είσαι χωρίς τους Λαούς. Και κάτι τελευταίο. Ως δανειζόμενος θα πρέπει να γνωρίζεις πως οι τοκογλύφοι προσφέρουν συχνά στους απελπισμένους και εγκαταλειμμένους από "φίλους" χρεώστες οπισθοβόλα πιστόλια για να τους ξεφορτωθούν πριν τους δημιουργήσουν μπελάδες και τους αποκαλύψουν.


(1) Για την έννοια και τη στρατηγική του αμερικανισμού βλέπε αναλυτικά στο : Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2009.
(2) Για τις μικρές και τις μεγάλες σκακιέρες, βλέπε το βιβλίο ενός από τους αρχιτέκτονες του αμερικανισμού: Ζμπίγκνιεφ Μπρζεζίνσκι, Η Μεγάλη Σκακιέρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, ΑΘΗΝΑ 1998


Κώστας Λάμπος     prodial21@gmail.com
Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό  Θεωρητικά
Επίκαιρα Κείμενα-Αναλύσεις -27 Μάρτη 2010
http://www.infonewhumanism.blogspot.com/

Λαός χωρίς μνήμη είναι λαός χωρίς μέλλον

Στις 4 Μαρτίου 2010, 42 Ελληνες όλοι τους σπουδασμένοι σε γερμανικά πανεπιστήμια, έστειλαν την πιο κάτω επιστολή-διαμαρτυριά στο γερμανικό περιοδικό «Spiegel», θυμίζοντας στους Γερμανούς όσα προσπαθούν να ξεχάσουν.

Η επιστολή με βρίσκει σύμφωνο και την προσυπογράφω.

«Εδώ και δεκαετίες παρακολουθούμε τις καλοζυγισμένες αναφορές του περιοδικού Spiegel για την Ελλάδα, καθώς και πρόσφατα τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού Γ.Παπανδρέου. Με αφορμή την συνεντευξη αυτή θα θέλαμε να διατυπώσουμε την ανησυχία μας για την πρόσφατη επιδείνωση των ελληνο-γερμανικών σχέσεων.
Αδιαμφισβήτητες είναι οι ευθύνες των τελευταίων κυβερνήσεων της Αθήνας, για το συνακόλουθο υψηλό δημόσιο χρέος, το οποίο κατέστησε τη χώρα ΄΄μπαλάκι΄΄ των διεθνών κερδοσκόπων, με αντανάκλαση και στους εταίρους της γενικότερα.

Συνυπεύθυνοι είναι επίσης και κάποιοι παράγοντες των Βρυξελλών, οι οποίοι κατά τους οικονομικούς ελέγχους δεν αντελήφθησαν τα ωραιοποιημένα οικονομικά στοιχεία, παραλείποντας τον ελεγκτικό τους ρόλο.
Επί πλέον, πιέζουν οι πρωταθλητές των εξαγωγών των εξοπλισμών -η Γαλλία και ιδιαίτερα η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας- την Ελλάδα για περαιτέρω αγορές οπλικών συστημάτων και την ωθούν βαθύτερα στον «κυκεώνα» του χρέους, αντί να συμβάλουν στη διασφάλιση των ελληνικών συνόρων και να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύρραξης στο Αιγαίο. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε το έλλειμμα της Αθήνας (καθώς και της Αγκυρας) να μειωθεί, καθώς όμως και τα κέρδη των αμυντικών κολοσσών, αλλά και οι δείκτες απασχόλησης στις χώρες παραγωγής. Συγκεκριμένα, η γερμανική εξαγωγική οικονομία κρατεί παραδοσιακά την κορυφαία θέση στην ελληνική αγορά, καθώς και σε τομείς της φάρμακο-αυτοκινητοβιομηχανίας και της βιομηχανίας μηχανολογικού εξοπλισμού. Ιδιαίτερα οι δουλειές της ηλεκτροτεχνικής βιομηχανίας (Siemens!) κυλούσαν «καλολαδωμένες» ... παράλληλα, κάποιοι έλληνες µμεσάζοντες εξασφάλιζαν παχυλές προμήθειες, βλάπτοντας το ελληνικό δημόσιο και τον έλληνα φορολογούμενο. Και ο λαός πρέπει τώρα να πληρώσει το λογαριασμό. Παρ' όλα αυτά, βάσει δημοσκοπήσεων, στηρίζει σε ποσοστό 65% την πολιτική αυτήν της λιτότητας.

Είναι αντιπαραγωγικό -τόσο για τους πληγέντες όσο και για την πιστωτική αγορά- πολλοί κριτικοί να λιθοβολούν το ευρωπαϊκό γυάλινο οικοδόμημα. Ιδιαίτερα στη Γερμανία, φαίνεται ότι ο χαρακτηρισμός των ΄΄PIIGS (Portugal, Irland, Italy, Greece, Spain)΄΄ (γουρούνια στην αγγλική) ως «έθνους των τεμπέληδων και των απατεώνων» που αναφέρεται σε ΜΜΕ, μπλογκ και σε πολιτικούς κύκλους, εξελίσσεται σε ένα καινούργιο σπορ.

Ταυτόχρονα στην Ελλάδα αναδύονται τραυματικές μνήμες από την γερμανική κατοχή του 1941- 44, όταν η γερμανική πολιτική της κατοχής, ως συνέπεια ενός κοινωνικού στερεότυπου, εξελίχτηκε ακόμη πιο κτηνώδης.

Αν και η Ελλάδα, απ’ όλους τους κατεχόμενους, είχε τα περισσότερα ανθρώπινα θύματα και τις μεγαλύτερες υλικές ζημιές, οι Έλληνες αναδείχτηκαν συμφιλιωτικότεροι από όλους τους αντιπάλους στον πόλεμο π.χ. για την επιστροφή πολιτιστικών Ιδρυμάτων (Γερμανική Αρχαιολογική Σχολή, Γερμανική Ακαδημία). Παρ’ όλα αυτά η Γερμανική Δημοκρατία επιβαρύνθηκε με τις μικρότερες δυνατές αποζημιώσεις και δεν ενεπλάκη σε καμία δικαστική διαμάχη για το πολεμικό έγκλημα του εθνικοσοσιαλιστικού κράτους.

Ολες οι γερμανικές κυβερνήσεις αρνήθηκαν πεισματικά ακόμα και να συζητήσουν το ενδεχόμενο της καταβολής αποζημιώσεων για τα εγκλήματα της διεθνώς αναγνωρισμένης περιόδου του εθνικοσοσιαλιστκού κράτους.Οι περισσότεροι Γερμανοί απωθούν από το μυαλό τους αυτά τα περιστατικά ή τα αγνοούν. Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να γίνει κατανοητή η λοιδορία των Ελλήνων από κάποια γερμανικά ΜΜΕ.
Τα λόγια αυτών των ΄΄ανθελληνικών χειραγωγών της κοινής γνώμης΄΄, ξυπνούν σε αρκετούς Έλληνες αντιγερμανικά αισθήματα, τα οποία θεωρούσαμε παρελθόν, με επικίνδυνες συνέπειες.

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, οι οποίοι εκπροσωπούν και πολλούς άλλους, νιώθουν την Γερμανία και συγκεκριμένα τον γερμανόφωνο χώρο ως δεύτερη (πνευματική) πατρίδα. Όταν αυτοί πολλά χρόνια πριν, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των σπουδών τους και μετά, (έχοντας βιώσει και τα χρόνια της δικτατορίας 1967 -1974) γνώρισαν την αλληλεγγύη και από πλευράς διακεκριμένων Γερμανών, από τον Mπέλ μέχρι τον Μπράντ.

Τώρα κάνουμε έκκληση στον ακαδημαϊκό κόσμο, τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ, την κοινή γνώμη της Γερμανίας, να σταθούν αλληλέγγυοι ξανά στην πολλαπλώς θιγόμενη Ελλάδα.

Μια ενδυνάμωση της ελληνικής θέσης στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια είναι χρήσιμη για όλους όσοι συμμετέχουν σε αυτήν.

Οι υπογράφοντες:

Dipl.-Ing. Emmanuel Agrimakis, Kreta,Ass. Prof. Dr. phil. Sophia Aneziri, Univ. Athen, Dipl.-Ing. Soulis Apostolopoulos, Athen,Prof. Dr.phil. Kostas Bourazelis, Univ. Athen, Praesident FB Geschichte/Archaeologie ,Dr.-Ing. Emmanouil Bouzakis, CE.R.T.H., Thessaloniki,Prof. Dr.-Ing. Dr. h.c Konstantin-Dionysios Bouzakis, Aristoteles Universit?t Thessaloniki ,Prof. Dr. phil. Angelos Delivorrias, Direktor Benaki-Museum Athen,Prof. Dr. rer. nat. Emmanuil Frangoulis, Univ. Athen, Praesident FB Biologie ,Prof. Dr. Christos Hadziiossif, Univ. Kreta / Direktor Mediterranes Forschungsinstitut,Prof. Dr. phil. Athanasios Kalpaxis, Univ. Kreta,Prof. Dr. jur. Ioannis Karakostas, Vize-Rektor Univ. Athen,Lektor Dr. phil. Evangelos Karamanolakis, Univ. Athen,Prof. Dr. phil. Olga Katsiardi-Hering, Univ. Athen,Prof. Dr.-Ing. Theodoros Kermanidis, Universitaet Patras,Prof. Dr.phil. Georgia Kokkorou-Alevra, Univ. Athen,Prof. Dr. phil. Varvara Koutava-Delivoria, Univ. Athen ,Dipl.-Ing. Odysseus Lambropoulos, Athen ,Dr. rer. nat. Eleni Lambropoulos-Fleischer, Univ. Athen,Ass. Prof. Dr. phil. Kostas Loulos, Univ. Athen ,Prof. Dr.-Ing. Vasilis Makios, Universitaet Patras,Prof. Dr.-Ing. Dinos Makropoulos, Universitaet Patras,Assoc. Prof. Dr. rer. nat. Sophia Mastronikoli, Univ. Athen,Prof. Dr. phil. Konstantina Mentzou-Meimari, Univ. Athen,Prof. Dr.-Ing. Panayiotis Nikolopoulos, Universitaet Patras,Dipl.-Ing. Konstantin Pachiadakis, Kreta ,Prof. Dr.-Ing. Spyros Pantelakis, Universitaet Patras,Dr.-Ing. Spyros A. Papaefthymiou, Athen ,Prof. Dr.-Ing. habil. Dimitris K. Papamantellos, Universitaet Patras,Dipl. Psych. Maria Papanika, Acharnai,Prof. Dr.-Ing. Byron Papathanassiou, Aristoteles Universitaet Thessaloniki,Assoc. Prof. Dr. phil. Grigoris Psallidas, Ionische Universitaet Korfu,Ass. Prof. Dr. phil. Kostas Raptis, Univ. Athen,Dr.-Ing. George Rentizelas, Volos,Dr. Penelope Schobinger-Papamantellos, ETH Zuerich,Dr. rer. nat. Kalliope E. Sekeris, Nationales Forschungsinstitut Demokritus, Athen ,Dr. med. Dipl. Psych. Irene Oikonomou-Stamatakis, Chefaerztin Metropolitan Hospital,Prof. Dr. jur. Michalis Stathopoulos, ehem. Rektor Univ. Athen ,Dr. phil. Stavros Vlizos, Benaki-Museum Athen,Dr. rer. nat. Evangelia Vretou, Hellenisches Institut Pasteur, Athen,Prof. Dr. phil. Georgios Xiropaidis, Univ. Athen,Prof. Dr.-Ing. Angelos Zachariadis, Aristoteles Universitaet Thessaloniki ,Dipl.-Ing. ,akelarios Zervos, Kalymnos».

Μεταξύ των ακαδημαϊκών που συνυπογράφουν την επιστολή διαμαρτυρίας περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων ο τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης Μιχάλης Σταθόπουλος οι καθηγητές Πανεπιστημίων , Ι. Καράκωστας, Σ. Ανεζίρι , Κ. Μπουραζέλης , Δ. Μπουζάκης , Α. Δεληβοριάς , Μ. Φραγκούλης , Χρ. Χατζηιωσήφ , Αθ. Καλπαξής , Θ. Κερανίδης , Ε. Καραμανωλάκης ,Ο.Kατσιαρδή, Θ . Κερμανίδης , Β. Κουταβα, Κ.Λούλος, Β. Μάκιος, Κ. Μακρόπουλος, Σ. Μαστονικολή, Κ. Μέντζου- Μειμάρη, Π. Νικολόπουλος , Σ. Παντελάκης Δ. Παπαμαντέλλος, Β. Παπαθανασίου, Γρ. Ψαλλίδας, Κ. Ράπτης, Α. Ζαχαριάδης, Γ. Ξηροπαίδης και άλλοι πανεπιστημιακοί και απόφοιτοι γερμανικών πανεπιστημίων.

Τον τίτλο ''Λαός χωρίς μνήμη είναι λαός χωρίς μέλλον'' τον δανείστικα από το σημερινό Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας που είχε αναφορά στο θέμα.

Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση του Κώστα Λάμπου

Αποσπάσματα από την παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Λάμπου 'Αμερικανισμός&Παγκοσμιοποίηση ', στις 10.12.2009 στη Στοά του Βιβλίου. Ομιλητές: Μανώλης Γλέζος, Παρασκευάς Αυγερινός, Γιάννης Πανούσης,...

Eκβιομηχανισμένη διατροφή...

Για να βγει αυτή η ταινία στις αίθουσες (αναφέρεται στις επιπτώσεις της εκβιομηχανισμένης διατροφής και των εντομοκτόνων) πρέπει να δουν το τρέιλερ όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται, τις επόμενες 3 μέρες. Οπότε αν μπορείτε το προωθείτε. Διότι ακόμα και αν δεν μπορέσετε να το παρακολουθήσετε όλο, ο αριθμός επισκεπτών -τα κλικ δηλαδή- μετράει.
http://nosenfantsnousaccuseront-lefilm.com/bande-annonce.html
To get this film shown in the cinemas (it refers to industrialized food, pesticides and their impact on human health) there should be as many people as possible watching the trailer in the following 3 days. So click on the link if you can... Every one of you matters.

nos_enfants_nous_accuseront
από beloutte

ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΒΑΤΡΑΧΟΥ

γράφει ο Κώστας Λάμπος

Οι θεωρητικοί του Management συμβουλεύουν τα υψηλόβαθμα στελέχη των επιχειρήσεων να είναι συνέχεια σε εγρήγορση για να μην πέσουν σε εφησυχασμό και σε αδράνεια γιατί τότε θα μείνουν πίσω στον ανταγωνισμό και συνεπώς θα χάσουν τη δουλειά τους. Αυτόν τον εφησυχασμό τον αποκαλούμε «σύνδρομο του βάτραχου», γιατί οι Guru-Managers χρησιμοποιούν ως παράδειγμα το βάτραχο που όταν τον βάλλεις σε μια κατσαρόλα με κρύο νερό κολυμπάει σαν χαρούμενος τρελός, αλλά όταν το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται χαλαρώνει και το απολαμβάνει, μέχρι που το νερό αρχίζει να βράζει, οπότε ο βάτραχος γίνεται βατραχόσουπα γιατί στο μεταξύ έχει χάσει τις αισθήσεις του και τελικά έχει πεθάνει, γιατί δεν ήταν σε θέση να πηδήξει έγκαιρα έξω από την κατσαρόλα.



Όσα συμβαίνουν σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα, τα οποία οι γκουρού της οικονομίας της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου, τα αποκαλούν «οικονομική κρίση», θα μπορούσαμε να τα συγκρίνουμε με την κατσαρόλα του παραπάνω παραδείγματος, μέσα στην οποία κολυμπάει η εργαζόμενη ανθρωπότητα. Και όσο το νερό είναι κρύο υπάρχει μια κάποια κινητικότητα. Αργότερα που το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται η εργαζόμενη ανθρωπότητα χαλαρώνει και απολαμβάνει, σε συνθήκες εικονικής πραγματικότητας, τη γλυκιά γοητεία της μπουρζουαζίας, που σημαίνει ότι εξοικειώνεται με τη «μοίρα» της και το κακό που τη βρίσκει
Τώρα που το νερό στην κατσαρόλα-σύστημα αρχίζει να κοχλάζει, η εργαζόμενη ανθρωπότητα κινδυνεύει να το πάθει σαν το βάτραχο. Και επειδή αυτός που ρυθμίζει την ένταση της φωτιάς, ο σκληρός πυρήνας του παγκόσμιου Κεφάλαιου και για την τρέχουσα φάση ο αμερικανισμός με τους κατά τόπους αχυρανθρώπους του, επιλέγει κάθε τόσο να ανεβάζει την ένταση της φωτιάς, να θυσιάζει στο μολώχ του κέρδους μερικές δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, να καταστρέφει όσα με κόπους δημιουργήθηκαν για να «επανασυγκροτήσει και πάλι τον από τις αμερικανονατοϊκές ορδές καταστραμμένο κόσμο» και να κάνει σούπα με πρώτη ύλη την εργαζόμενη ανθρωπότητα, τις ελευθερίες, τις εργασιακές σχέσεις, το βιοτικό επίπεδό της και τον πολιτισμό της.
Στις μέρες μας είναι προφανές πως τα σχέδια του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία περνάνε μέσα από την οικονομική, πολιτική, κοινωνική, πολιτισμική και εθνική καταστροφή όλων των χωρών και των Λαών που άμεσα ενεργητικά, ή έμμεσα «εν δυνάμει» αποτελούν εμπόδιο σ’ αυτά τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Προφανές είναι επίσης πως η σημερινή οικονομική κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι τίποτα άλλο παρά το αποτέλεσμα ενός αδυσώπητου οικονομικού πολέμου που διεξάγει ο αμερικανισμός ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι την καθολική υποταγή της, γιατί χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεμένη τυφλά στο άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, τα σχέδια για την αμερικάνικη ηγεμονία είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Κι’ αν, παρά τις προσπάθειες της αμερικανόδουλης ηγεσίας των χωρών της, δεν έχει ακόμα συμβεί η καθολική τυφλή υποταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον αμερικανισμό, αυτό οφείλεται στην αντίθεση των ευρωπαϊκών Λαών ενάντια στα σχέδια του αμερικανισμού, στάση που ενοχλεί τον ηγεμόνα και τη βαφτίζει αντιαμερικανισμό, παρά το γεγονός πως γνωρίζει πως αυτή η στάση των ευρωπαϊκών Λαών υπαγορεύεται από την ταξική και την εθνική-ευρωπαϊκή-πατριωτική συνείδησή τους.
Όμως το νερό στην κατσαρόλα αρχίζει να κοχλάζει και οι Λαοί των χωρών της Ευρώπης κινδυνεύουν να γίνουν σούπα του αμερικανισμού και να ξαναζήσουν σε μεγαλύτερη ένταση τον εφιάλτη του πρώτου και του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, πράγμα που θα οδηγούσε στο θρίαμβο των δυνάμεων της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στον παγκόσμιο φασισμό, γιατί χωρίς την άμυνα της Ευρώπης ενάντια στον αμερικανισμό, ως Ευρωπαϊκή Ένωση των Λαών με όραμα για ένα καλύτερο κόσμο, είναι βέβαιο πως ο κόσμος θα γίνει χειρότερος.
Όσο τις χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης θα τις κυβερνούν οι διάφοροι “Bostonians” και οι ΝΑΤΟτραφείς, οι “goldenboys” και οι «υπότροφοι» των μεγάλων καπιταλιστικών συγκροτημάτων και των μυστικών υπηρεσιών των ΕΠΑ, οι «μουσαφιραίοι» των διάφορων ciaελεγχόμενων λεσχών και στοών και οι «πορτοκαλί» και γκρίζοι «επαναστάτες» του νεοφιλελευθερισμού, και όσο οι Λαοί θα «ρεμβάζουν» σαν το βάτραχο στη θερμαινόμενη κατσαρόλα, τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση θα εκφυλλίζεται σε γελοιογραφία του εαυτού της και σε τυμπανιαίο πτώμα, για τη «σωτηρία» του οποίου θα σπεύδει μετά από τις «διαγνώσεις» διάφορων «βαθμολογητών της οικονομικής υγείας» των προς εξόντωση χωρών, ο Ντόκτορ Θάνατος των Λαών, το κατά κόσμον Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να ολοκληρώνει τη «βρώμικη δουλειά» της διάλυσης της ΕΕ, προϋπόθεση αναγκαία για την αμερικανοποίηση του πλανήτη.
Μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα δεν υπάρχουν πολλές λύσεις, όπως λ. χ. η συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως «στρατηγικός εταίρος-σύμμαχος» στο πλιάτσικο της παγκοσμιοποίησης με ηγεμόνα τις ΕΠΑ, ή η νεκρανάσταση της σοσιαλδημοκρατίας, ή του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού», γιατί υπάρχει μόνο μία λύση και αυτή είναι η ανατροπή της κατσαρόλας, η ανατροπή δηλαδή του καπιταλισμού, κάθε μορφής, λογής και κοπής, για να βγουν οι άνθρωποι και οι Λαοί από τον κόσμο των ψευδαισθήσεων και να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους για να μπορέσουν να χτίσουν ένα καλύτερο κόσμο.
Αυτό είναι το ιστορικό χρέος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού όλων των χωρών του κόσμου. Κύρια όμως αυτό είναι το χρέος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες προς το παρόν κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους με το οποίο δείχνουν και μάλιστα με εθνικοσοσιαλιστική αισθητική, την Ελλάδα ως υπεύθυνη για την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση, παρ’ ότι γνωρίζουν πως αντικειμενικά και λόγω μεγέθους δεν είναι η Ελλάδα και παρά τα όποια εγκλήματα έχει διαπράξει η οικονομική, πολιτική και πνευματική ηγεσία της σε βάρος του Ελληνικού Λαού, η αιτία αυτής της κρίσης.
Επειδή όμως ο καπιταλισμός και μάλιστα ως αμερικανισμός, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται την εργαζόμενη ανθρωπότητα γνωρίζει και εφαρμόζει αριστοτεχνικά το παιχνίδι «διαίρει και βασίλευε», με αποτέλεσμα Λαοί να στρέφονται εναντίον Λαών και κοινωνικές ομάδες εργαζόμενων εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων εργαζόμενων, γι’ αυτό στον Ελληνικό Λαό πέφτει αυτή την περίοδο ο κλήρος να οργανώσει τον αγώνα του ενάντια σε κάθε πρόταση αυτόκλητων σωτήρων καθώς και σε κάθε πολιτική, που με υπαγορευμένες ρήξεις, «λάθη», ή παραλείψεις, σπρώχνει την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ταυτόχρονα μεθοδεύει με κάθε τρόπο την ένταξη στην ΕΕ της Τουρκίας ακόμα και του Ισραήλ, (για λογαριασμό των συμφερόντων του αμερικανισμού, ο οποίος θέλει να κατασπαράξει την Ελλάδα και τον Ελληνισμό στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Θράκη και να αναδιατάξει το συσχετισμό δύναμης στην περιοχή υπέρ της αμερικανικής ηγεμονίας) και να ενώσει τον αγώνα του με εκείνες τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που αγωνίζονται για μια αντικαπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση, τη μόνη ικανή δύναμη να συμμαχήσει με όλους τους Λαούς του κόσμου για την ανατροπή του αντιδραστικού διευθυντήριου και των αντιδραστικών ηγεσιών με κύριο στρατηγικό στόχο την ανατροπή της κατσαρόλας της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Για να έχει όμως αυτή η προοπτική πιθανότητες θα πρέπει οι Λαοί της Ευρώπης να υπερασπιστούν την υφιστάμενη δομή της ΕΕ (και να μην επιτρέψουν στον αμερικανισμό να τη διαλύσει), πράγμα που μπορεί να συμβεί μόνο με την επιλογή των Λαών για πολιτική ανατροπή των αντιδραστικών κυβερνήσεων, την ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και την εγκαθίδρυση ενός νέου τρόπου παραγωγής στη βάση μιάς ανθρωποκεντρικής αρχιτεκτονικής που θα κάνει πραγματικότητα την οικονομική αυτοδιαχείριση, την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την άμεση πολιτική δημοκρατία, για ένα προοδευτικό για ένα καλύτερο κόσμο, για ένα κόσμο της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΤΑΞΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

Ιδού λοιπόν η κατσαρόλα ιδού και το πήδημα.

Κώστας Λάμπος
http://www.capinero.blogspot.com

Η επιτάχυνση της πληροφορίας στον στυγνό μας κόσμο...

Small Pleasures (Μικρές Χαρές)

'Αγγιγμα Καρδιάς και Ψυχής.
Για τον χρόνο που δεν έχουμε, για τις απλές μικρές απολαύσεις που δεν είδαμε...

Small Pleasures (Μικρές Χαρές) 2008 from MovieTeller on Vimeo.

Once upon a time in a country far far away a boy lived, very different from all the others. His name was Eftichis. Everything ran smoothly in his life until one day, many many years ago an incident made him see life from a different perspective. And suddenly, a big secret was revealed.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ[1]

To πιό κάτω κείμενο είναι από την ομιλία του Δρ.Κώστα Λάμπου κατά την παρουσίαση του βιβλίου του ''Αμερικανισμός και Παγοσμιοποίηση'', που πραγματοποιήθηκε στην Στοά του βιβλίου την Πέμπτη 10.12.2009.



Όπως διαπιστώσατε, όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο, αλλά και από όσα εκτέθηκαν σήμερα σ’ αυτή την αίθουσα από διακεκριμένους επιστήμονες, στοχαστές και ταυτόχρονα κοινωνικούς αγωνιστές, το βιβλίο για το οποίο μιλάμε στοιχειοθετεί, ταξινομεί και συμπυκνώνει τις αγωνίες και τους Φόβους όλων μας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, της Ελλάδας και του Ελληνισμού, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου ολόκληρου, το μέλλον της ανθρωπότητας και της ζωής στο διαστημόπλοιο Γη. Βιώνουμε όλοι μας καθημερινά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό μια καθολική κρίση που είναι ταυτόχρονα οικονομική και κοινωνική, ενεργειακή και περιβαλλοντική, πολιτική και ηθική, η οποία εκδηλώνεται σε θεσμικό και δομικό επίπεδο μέχρι το τελευταίο κύτταρο όλων των κοινωνιών του πλανήτη.

Το γεγονός όμως πως αυτή η κρίση ισχυροποιεί μια όλο και μικρότερη μειοψηφία ολιγαρχών που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια τις παγκόσμιες εξελίξεις από τη μια μεριά και καταδικάζει την αποφασιστική πλειοψηφία της εργαζόμενης ανθρωπότητας σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας από την άλλη, δείχνει πως αυτή η κρίση δεν είναι περιπτωσιακή-περιστασιακή αλλά συστημική και δεν είναι τυχαία αλλά προγραμματισμένη και ελεγχόμενη, που στοχεύει στη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, δηλαδή στην ακύρωση της προοδευτικής κίνησης της ανθρωπότητας προς ένα καλύτερο κόσμο της καθολικής ευημερίας και της ισότητας, της πανανθρώπινης ειρήνης, της ελευθερίας και της αδερφότητας.

Όσοι γνωρίζουν την ιστορία της ανθρωπότητας, γνωρίζουν πολύ καλά πως ο άνθρωπος ως άτομο και ως ομάδα, ως σύνολο και ως κοινωνία, ως έθνος και ως ανθρωπότητα ονειρεύονταν πάντα και αγωνίζονταν για κάτι που δεν υπήρχε, για ένα καλύτερο, από αυτόν που υπήρχε, κόσμο. Έτσι γράφτηκε η ιστορία της ανθρωπότητας με κόσμους που υπήρχαν κι’ έφευγαν και κόσμους που δεν υπήρχαν κι’ έρχονταν για να φύγουν κι’ αυτοί κάποια στιγμή και να έρθουν άλλοι. Όσοι δεν γνωρίζουν ιστορία, κι’ είναι δυστυχώς πολλοί, και στο βαθμό που αγνοούν τους νόμους κίνησης των κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας, αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή την αναγκαιότητα ως δυνατότητα για μια διαφορετική πραγματικότητα και συμβιβασμένοι με τη «μοίρα» τους παρακάμπτουν τον ίδιο τους τον εαυτό και κάνουν συχνά λόγο για «ουτοπίες», με την έννοια του «άπιαστου ονείρου», του «ιδανικού», του απραγματοποίητου, ακόμα και της «χίμαιρας», ή του φαιδρού.




Πολλοί κατά καιρούς μίλησαν και έγραψαν για την ιδανική Πολιτεία, για μια υποθετική χώρα στην οποία οι κάτοικοι ζούσαν, ή θα μπορούσαν να ζουν απαλλαγμένοι από οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, όπως ο Πλάτωνας, ο Οβίδιος, ο Τομάζο Καμπανέλα, ο Μπέικον, ο Σεμπαστιάν Μερσιέ, ο Σεν –Σιμόν, ο ο Φουριέ, ο Όουεν, ο Προυντόν και πολλοί άλλοι. Ο Thomas More (1478-1535), ένας από τους βασικότερους εκφραστές του πρώιμου Ουμανισμού, πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο Ουτοπία[1] και συνόψισε το όραμα της ανθρωπότητας του 15ου αιώνα, για ένα «άριστο πολίτευμα» και για ένα καλύτερο κόσμο στο έργο του De Insula Utopia (1516), «Η Νήσος Ουτοπία», στην οποία περιγράφεται ένας κόσμος χωρίς Φόβο, χωρίς Πείνα, χωρίς Εκμετάλλευση, χωρίς πολέμους, ένας κόσμος καθολικής ευημερίας, ελευθερίας και αρμονικής συνεργασίας. Ποιος μπορεί, αλήθεια, να ισχυριστεί πως αυτό το όραμα για ένα ανθρώπινο κόσμο είναι ουτοπία και δεν υπάρχει πουθενά, όταν υπάρχει αιώνες τώρα στη συνείδηση της εργαζόμενης ανθρωπότητας σαν ένα όραμα που από εποχή σε εποχή γίνεται όλο και πιο συγκεκριμένο, όλο και πιο πραγματοποιήσιμο;

Παρατηρώντας μάλιστα ιστορικά την εξέλιξη της «Ουτοπίας» διαπιστώνουμε πως αυτή παίρνει σταδιακά χαρακτηριστικά μιάς αντικαπιταλιστικής, αυτοδιευθυνόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας στη βάση της κοινοκτημοσύνης και της Άμεσης Δημοκρατίας. Οι Μαρξ και Έγκελς πρόσφεραν στην ανθρωπότητα μια ολοκληρωμένη ανάλυση για τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και κάλεσαν την ανθρωπότητα να δώσει σοσιαλιστικό περιεχόμενο στο όραμά της. Οι επίγονοί τους πρότειναν και επέβαλαν τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», τον οποίο η ιστορία ανακάλεσε ως κρατικό καπιταλισμό, αφήνοντας την εργαζόμενη ανθρωπότητα, τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αποφασίσουν για τη συγκεκριμενοποίηση και την εφαρμογή της δικής τους Ουτοπίας, ακολουθώντας το φωτεινό μονοπάτι του Ουμανισμού, απαλλαγμένο από την αστική υποκρισία όλων των θρησκευτικών και εξουσιαστικών ιερατείων.


Η ιστορία, όπως αυτή διαμορφώνεται από την εξέλιξη των επιστημών, των θεσμών και των δομών των κοινωνιών, μας διδάσκει πως κάτι που κάποια ιστορική στιγμή δεν ήταν εφικτό, έγινε, εξαιτίας των όσων στο μεταξύ μεσολάβησαν, κάποια άλλη μετέπειτα στιγμή πραγματικότητα. Σήμερα γνωρίζουμε πως η ίδια η ιστορία δεν είναι παρά μια αλυσίδα από κρίκους φαντασιακής-μέλλουσας, πραγματοποιημένης-βιούμενης και ιστορικοποιημένης-παρελθούσας πραγματικότητας. Η συνολική ανθρώπινη δραστηριότητα, ως οικουμενικό κοινωνικό γίγνεσθαι, ως δρώσα δηλαδή ανθρωπότητα λειτουργεί ως οικουμενικό εργαστήρι που μετασχηματίζει την Ουτοπία σε πραγματικότητα και την πραγματικότητα σε ιστορία. Όταν στο 12ο αιώνα της σύγχρονης χρονολόγησης οι Ουμανιστές του ελλαδικού χώρου και του υστεροβυζαντινού χρόνου, όπως ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός και ο Βησσαρίωνας οραματίζονταν την κατάργηση της Φεουδαρχίας και την αντικατάστασή της από ένα σύστημα βιομηχανίας και εμπορίου κανένας δεν πίστευε πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί. Η ουτοπία αυτή όμως έγινε, αν και με μεγάλη καθυστέρηση εξαιτίας της δυτικής επέκτασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, πραγματικότητα το 17ο και το 18ο αιώνα.

Όπως όμως γίνεται στη Φύση έτσι συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό και στην κοινωνία, αφού κάθε τι που γεννιέται, εξελίσσεται, αναπτύσσεται, ακμάζει, παρακμάζει και στο τέλος πεθαίνει, για να δώσει τη θέση του στο καινούργιο που θα οδηγήσει την κοινωνία και τελικά την ανθρωπότητα στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής της. Με αυτή την έννοια ο καπιταλισμός γεννήθηκε, άκμασε, ολοκλήρωσε τον ιστορικό του ρόλο, παράκμασε και αφού δημιούργησε τους όρους για να περάσει η ανθρωπότητα στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής της οφείλει να αποσυρθεί ως ιστορία. Παρατηρείται όμως πως ο καπιταλισμός ως ιμπεριαλιστική νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και ειδικότερα ως αμερικανισμός αρνείται και αμύνεται με αποτέλεσμα να εξελίσσεται σε απειλή για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Αυτή η πάλη μεταξύ του παλιού που θέλει τη διαιώνιση της οικονομίας του Φόβου και της κοινωνίας της παρακμής και εκφράζει μια απειροελάχιστη μειοψηφία πλουτοκρατών και του καινούργιου που οραματίζεται ένα καλύτερο και ανθρωπινότερο κόσμο και εκφράζει την αποφασιστική πλειοψηφία της εργαζόμενης ανθρωπότητας θα συνεχιστεί μέχρι τη στιγμή που οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, θα αποφασίσουν να αυτοπροσδιοριστούν, να αποσύρουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να συνεχίσουν το συναρπαστικό της ταξίδι στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Ο Αριστοτέλης οραματίζονταν[2] αυτή τη στιγμή στην πορεία της ανθρωπότητας σαν τη στιγμή εκείνη κατά την οποία «τα εργαλεία θα λειτουργούν (αυτόματα) όπως τα αγάλματα του Δαιδάλου[3], (“τα δι’ εαυτόν πορευόμενα»), και οι τρίποδες του Ηφαίστου[4], οι σαΐτες θα υφαίνουν μόνες τους και μόνες τους θα παίζουν και οι χορδές της κιθάρας, για να μην υπάρχει η ανάγκη να έχουν οι αρχιτέκτονες υπηρέτες και οι δούλοι αφεντικά».

Κυρίες και Κύριοι, Φίλες και Φίλοι,

Η Φύση αγωνίζεται δισεκατομμύρια χρόνια για την εξέλιξη των μορφών της ζωής από την πιο απλή μέχρι εκείνη τη μορφή της ζωής που άνω-θρώσκει και η οποία για να κάνει τον αγώνα της επιβίωσης και της βελτίωσης της διαβίωσής της ειρηνικότερο και αποτελεσματικότερο συγκροτήθηκε σε οργανωμένες κοινωνίες. Από την άλλη μεριά οι ανθρώπινες κοινωνίες εδώ και κάμποσες εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια συσσωρεύουν εμπειρίες και γνώσεις που παίρνουν τη μορφή εργαλείων και πρωτόγονων μηχανών, οι οποίες τους επιτρέπουν να βγουν από τα σπήλαια για να καλλιεργήσουν τη Γη, να χτίσουν μόνιμους οικισμούς και να δημιουργήσουν πολιτισμούς που τους φέρνουν πιο κοντά και τους επιτρέπουν να ονειρεύονται ένα καλύτερο Αύριο. Έτσι οι μακρινοί άνωθρώσκοντες, αλλά και οι πιο κοντινοί σε εμάς πρόγονοί μας έφτασαν, με αγώνες και αμέτρητες θυσίες, τον ανθρώπινο πολιτισμό μέχρι τις μέρες μας.

Ένας τεράστιος πνευματικός και επιστημονικός πλούτος που συμπληρώνεται από τη σύγχρονη φανταστική τεχνολογία, όπου τα εργαλεία κινούνται καλύτερα από τα αγάλματα του Δαιδάλου και τους τρίποδες του Ηφαίστου και οι σαΐτες υφαίνουν μόνες τους περιμένει να μετατραπεί από γνώση και τεχνολογία της αλλοτρίωσης και της υποταγής σε γνώση και τεχνολογία της απελευθέρωσης της εργαζόμενης ανθρωπότητας, περιμένει να μετατραπεί από γνώση και τεχνολογία της εχθρότητας, του πολέμου και της καταστροφής σε γνώση και τεχνολογία της πανανθρώπινης φιλίας, της Ειρήνης και της δημιουργίας, για να επανασυγκολληθούν οι κοινωνίες, να επανασυμφιλιωθούν τα έθνη στα πλαίσια ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού που θα στηρίζεται στην Άμεση Δημοκρατία στην οικονομία και στην κοινωνία, στην Αταξική Κοινωνία και στην «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα». Ανθρωπότητα όμως δεν είναι μόνοι οι άλλοι, αλλά κι’ εμείς, δηλαδή εμείς. Αυτό σημαίνει πως το αν θα πάμε ένα ακόμα βήμα πίσω στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή ένα βήμα μπροστά σε ένα καλύτερο κόσμο αυτό θα εξαρτηθεί κι’ από εμάς.

Ο Ernest Bloch μας προτείνει να κατανοήσουμε την Ουτοπία όχι σαν κάτι που δεν υπάρχει, ούτε φυσικά και σαν χίμαιρα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που ξερνάει φωτιά και θάνατο, αλλά σαν «μια υπαρκτή ιστορική δυνατότητα»[5]. Άλλοι προτείνουν να κατανοήσουμε την Ουτοπία σαν την εικόνα της αυριανής κοινωνίας, σαν «έκφραση μιας σταθερής τάσης του ανθρώπου να υπερβαίνει βελτιωτικά τον εαυτό του και τα όριά του»[6]. Προτείνω να συμφωνήσουμε και να κατανοήσουμε την Ουτοπία σαν τη δική μας εικόνα ενός καλύτερου, αντάξιου του συναρπαστικού φαινόμενου της ζωής, κόσμου, την οποία εμείς ως άτομα, ως σύνολα, ως έθνη και ως ανθρωπότητα θα φιλοτεχνούμε με την καθημερινή μας αγωνία, φαντασία, σκέψη και δράση για να είναι ο αυριανός κόσμος καλύτερος για όλους δηλαδή και για εμάς. Με απλούστερα λόγια, όπως το Αύριο, Μεθαύριο θα είναι Χθές, έτσι και η Ουτοπία γίνεται σταδιακά Παρόν και Ιστορία, και επειδή όπως στρώσουμε έτσι και θα κοιμηθούμε, το σημαντικό στο κοινωνικο-ιστορικό γίγνεσθαι, συνεχίζει να παραμένει πάντα το Σήμερα, δηλαδή το σημερινό όραμά μας και ο αγώνας για την πραγματοποίησή του.

Αυτός είναι ο προβληματισμός αυτού του βιβλίου, για το οποίο οφείλω να ομολογήσω, πως δεν είναι ένα ‘ανάγνωσμα’, για υποταγμένα, παραιτημένα, ξεπλυμένα και τεμπέλικα μυαλά. Δεν είναι επίσης ένα ψευδοεπιστημονικό ‘σύγγραμμα’, γραμμένο από και για ‘Πόντιους Πιλάτους’. Αν αυτός ο προβληματισμός είναι ή γίνει και δικός σας προβληματισμός, που δεν θα μείνει σ’ αυτήν εδώ την αίθουσα, τότε αυτό θα δικαιώνει την έκδοσή του, αλλά και τον, στη διάσταση του ιστορικού κύκλου, ευεργετικό ρόλο της Ουτοπίας στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας και επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω και εκ μέρους σας αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους, το Μανώλη Γλέζο, τον Παρασκευά Αυγερινό, τον Στέργιο Μπαμπανάση, το Γιάννη Πανούση, το Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο και τον Χρήστο Χαλαζιά, που με τη στάση και τη δράση τους τιμούν τη ζωή και τον πολιτισμό μας και είχαν την καλοσύνη να μας παρουσιάσουν αυτό το βιβλίο το οποίο όπως και κάθε σοβαρό βιβλίο γνώσης είναι έργο συλλογικό και κοινωνικό δημιούργημα. Θερμά ευχαριστώ επίσης το Φάρο του αγώνα του Κυπριακού Λαού, τον αγωνιστή Βάσο Λυσσαρίδη για το γραπτό του μήνυμα και για τα καλά του λόγια για το βιβλίο μου.

Τέλος δεν θα μπορούσα να παραλείψω να ευχαριστήσω τις ιστορικές Εκδόσεις Παπαζήση για την καλοσύνη τους να εντάξουν στο εκδοτικό τους πρόγραμμα και να επιμεληθούν με ευαισθησία αυτό το βιβλίο.

Να είστε καλά και σας εύχομαι ότι καλύτερο.


--------------------------------------------------------------------------------

[1] ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ:

Τρία κείμενα για την Ουτοπία. Thomas More, Ουτοπία. Francis Bacon, Νέα Ατλαντίς. Henry Neville, Η Νήσος των Πάιν, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2007.
Robert Owen, Μια νέα θεώρηση της Κοινωνίας, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2007.
Λιούις Μάμφορντ, Η ιστορία των Ουτοπιών, Εκδόσεις Νησίδες, Σκόπελος 1998.
Μαρία- Λουϊζα Μπερνέρι, Περιήγηση στην Ουτοπία, Εκδόσεις Νησίδες, Σκόπελος 1999.
Πλάτωνας, Πολιτεία τόμοι 1, 2, 3, 4, 5, Εκδόσεις Οδυσσέας Χατζόπουλος, Αθήνα 1992.
. Iring Fetscher (Herausgeber), Karl Marx, Friedrich Engels: Prognose und Utopie, Studienausgabe Band V, Aufbau Taschenbuch Verlag, Berlin 2004.
Ernst Bloch, Geist der Utopie, zweite Fassung 1923, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a. Main 1964, 1985.
Ernst Bloch, Das Prinzip Hoffnung, erster Band, zweiter Band, dritter Band, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a. Main 1959.
Ernst Bloch, Tübinger Einleitung in die Philosophie, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a. Main 1966.
Ernst Bloch, Revolution der Utopie. Texte von und über Ernst Bloch, Campus Verlag, Frankfurt a. Main, New York 1979.
Μάρτιν Τζαίη, Ο Ερνστ Μπλοχ και η επέκταση του μαρξιστικού ολισμού στη φύση, Εκδόσεις Φιλίστωρ, Αθήνα 1996.
Herbert Marcuse, Το τέλος της ουτοπίας, Εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα 1985.
Στέφανος Ροζάνης,Για το πνεύμα της ουτοπίας, Εκδόσεις Μεταίχμιο 2004.
Μάρτιν Μπούμπερ, Μονοπάτια στην Ουτοπία, Εκδόσεις Νησίδες, Σκόπελος 2000.
Νίκος Παναγιωτόπουλος (Επιμέλεια),Για μια ρεαλιστική ουτοπία. Πρακτικά της Διάσκεψης προς ένα ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κίνημα, Αθήνα 3-5 Μαΐου 2001, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2003.
Rudolf Maresch, Florian Rötzer, Renaissance der Utopie, Suhrkamp Verlag, Frankfurt a.Main 2004.


[2] Βλέπε, Αριστοτέλης, Πολιτικά/Περί οικιακής οικονομίας.

[3]Λέγεται περὶ Δαιδάλου, ὡς ἀγάλματα κατεσκεύαζε δι’ ἑαυτῶν πορευόμενα· (2) ὅπερ ἔμοιγε ἀδύνατον εἶναι δοκεῖ, ἀνδριάντα δι’ ἑαυτοῦ βαδίζειν.

[4] Ο Ήφαιστος κατασκεύασε όλα τα επιβλητικά παλάτια του Ολύμπου και χάρισε στους θεούς δώρα ανεκτίμητης αξίας. Στον Δία δώρισε την αιγίδα και το σκήπτρο, στη Δήμητρα το δρεπάνι και στον Απόλλωνα και την ’Άρτεμη τα βέλη τους. Στον Ήλιο χάρισε το λαμπρό άρμα του με το οποίο διέσχιζε αδιάκοπα τον ουρανό και στον Διόνυσο ένα ολόχρυσο κύπελλο. Στη φιλάρεσκη Αφροδίτη, τη γυναίκα του, χάρισε εξαιρετικά περιδέραια και άλλα κοσμήματα από πολύτιμα πετράδια, όπως επίσης και ένα μαλαματένιο καθρεφτάκι που δεν το αποχωριζόταν ποτέ. Δική του έμπνευση ήταν και οι μαγικοί τρίποδες που χάρισε στους θεούς. Όταν συγκεντρώνονταν για να πάρουν μια σοβαρή απόφαση, οι τρίποδες αυτομάτως έπαιρναν θέση πίσω από κάθε θεό. Μόλις τελείωνε η συνεδρίαση, αμέσως ο κάθε τρίποδας πήγαινε στο παλάτι του κατόχου του. http://www.mythologia.8m.com/ifaistos.html

[5] Ernst Bloch, Revolution der Utopie. Texte von und über Ernst Bloch, Campus Verlag, Frankfurt a. Main, New York 1979.

[6] «Αν ως «Ουτοπία» θεωρήσουμε κάθε απόπειρα για να υπερβούμε τα δεδομένα, κάθε προσπάθεια για να αμφισβητήσουμε την υπάρχουσα πραγματικότητα με τις ατέλειές της και να σκεφτούμε κάτι που τοποθετείται πέρα από αυτήν και την υπερβαίνει, τότε πρέπει να αξιολογήσουμε θετικά την ουτοπία ως έκφραση μιας σταθερής τάσης του ανθρώπου να υπερβαίνει βελτιωτικά τον εαυτό του και τα όριά του. Με αυτή την έννοια, η ουτοπική σκέψη μετατοπίζει διαρκώς τα ίδια τα όρια αυτού που γίνεται δεκτό ως δυνατό ή ακόμη και ως νοητό», Σκεύος Παπαϊωάννου, Σεμινάριο: Ειδικά θέματα Κοινωνιολογικής Θεωρίας: για την Ουτοπία, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Οκτώβρης 2009.

-------------------------------------------------------------------------------------

Ο Κώστας Λάμπος (PhD Οικονομικών Επιστημών στο Freie Universitaet Berlin), έχει δημοσιεύσει βιβλία, μελέτες και άρθρα στα ελληνικά και σε πολλές ξένες γλώσσες και έχει πάρει μέρος σε δεκάδες επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και στο ΤΕΙ Αθήνας.
*
Εκδόσεις παπαζήση - ISBN: 978-960-02-2350-7. Σχήμα: 14x21, σελίδες: 484

Πάντα για άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε...

Μεγάλωσα στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα την δίψα μου να δω

... γιατί είμαι εδώ?

Μεγάλωσα με αισθήματα χημείας,
με στυλ δοσοληψίας,
με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας...

Πάντα για άλλους μιλάμε, έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε...

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί,
να ζεις την απουσία,
να γίνεις εξουσία,
να μάθεις να γελάς και να παραφυλάς,
να παίρνεις αποφάσεις,
να απαγορεύεται να χάσεις

Μεγάλωσα σημαίνει να ζεις μ’αυτό που σε αρρωσταίνει...

Θέλετε εμβόλιο? Να το κάνετε εσείς!

Είναι πλέον ορατή η θέση της κυρίαρχης ιδεολογίας του πλανήτη ότι γίναμε πάρα πολλοί σε αυτήν την Γη και πρέπει να βρεθεί τρόπος να επιβληθεί μια παγκόσμια Τάξη.
Μια παγκόσμια Τάξη που θα μεγιστοποιεί το οικονομικό πλεόνασμα στους λίγους και εκλεκτούς και θα στερεί τα βασικά αγαθά στους πολλούς, τους οποίους θα οδηγήσει στον αφανισμό. Μια παγκόσμια τάξη που εγγυάται την απόλυτη επικράτηση του δυνατού επί του αδυνάτου!

Η ''ανακάλυψη'' νέων χημικών ιώσεων εμβολίζει με φόβο τα εγκεφαλικά μας κύτταρα και μας κάνει προσαρμοστικούς σε κάθε απαίτηση της νέας Τάξης.
Το όποιο εμβόλιο μας σερβίρουν αποτελεί συνθηκολόγηση και υποταγή μαζί τους.

Λέμε ΟΧΙ στο εμβόλιο και την εξάρτηση.





H1N1: ΤΟ ΝΕΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ;
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ
(γράφει ο Κώστας Λάμπος)
Ο Αμερικανισμός, αυτός ο εχθρός της ανθρωπότητας και φυσικά και του αμερικανικού λαού, ως καπιταλιστική βαρβαρότητα και "πολιτισμός του θανάτου", σύμφωνα με τον Αμερικανό, Jeremy Rifkin (*), αντιλαμβάνεται πως με το παραδοσιακό οπλοστάσιό του δεν μπορεί να γονατίσει την αγωνιζόμενη ανθρωπότητα που οραματίζεται ένα καλύτερο για όλους κόσμο. Γι' αυτό αναζητά νέες μορφές πολέμου "για την εξόντωση του 90% του παγκόσμιου πληθυσμού". Στόχος της παγκόσμιας καπιταλιστικής ελίτ, όπως διακηρύσσουν οι πολιτικοί εκφραστές της, είναι η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ για το 1/10 του παγκόσμιου πληθυσμού, που θα οικοδομηθεί, αφανίζοντας από το χάρτη τις περισσότερες χώρες, πάνω στα κόκαλα πέντε-έξι δισεκατομμυρίων ανθρώπων και στις στάχτες του πολιτισμού και του πλανήτη.
Είναι προφανές πως η ηγεσία του καπιταλισμού της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είτε ως αμερικανισμός, είτε ως κινεζισμός ή όποια άλλη μορφή θα πάρει στην πορεία είναι πιά μια πραγματική και ορατή απειλή για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της και γι' αυτό η ανθρωπότητα πρέπει να φροντίσει, ώστε να απαλλαγεί το συντομότερο από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και να προχωρήσει στην κατάργηση της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, στην κατάργηση κάθε μορφής εκμεταλλευτικής εξουσίας και να εγκαθιδρύσει ένα νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα που θα στηρίζεται στην ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και θα προάγει την ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΙΑ, στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Ανθρωπότητα όμως δεν είναι "οι άλλοι", ανθρωπότητα είμαστε εμείς ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί. Και το πρόβλημα δεν είναι των άλλων, αλλά δικό μας και όλων μας. Γι' αυτό μην ρωτάτε για ποιόν χτυπάει η καμπάνα, γιατί η καμπάνα χτυπάει για εμάς, για μένα, για σένα για τα παιδιά μας, για όλους μας...

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ...ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΤΕ..
ΠΡΑΞΕΤΕ ΚΑΙ ΣΥΜΠΡΑΞΕΤΕ...




* Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση, Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, ΑΘΗΝΑ 2009.

Κώστας Λάμπος
e-mail: prodial21@gmail.com

DDR - Ένα φαύλο σύστημα εξουσίας κατέρρευσε

DDR : Μια χώρα που δεν υπάρχει πια, έτσι όπως καταγράφηκε από τον προσωπικό μου φακό σε άσπρο και μαύρο φόντο.
Για τους νεώτερους φίλους μου: DDR είναι η Ανατολική Γερμανία, την οποία και ανασύρουν τα ΜΜΕ από τα αρχεία τους και παρουσιάζουν επιφανειακά μόνον στα επετειακά αφιερώματα της πτώσης τους τοίχους.
Σε αυτό το αφιέρωμα δεν βάζω σκόπιμα φωτογραφίες από την νύκτα της πτώσης του τοίχους στις 9.11.1989 -παρότι διαθέτω αρκετές- γιατί πιστεύω ότι το σύστημα εξουσίας κατέρρευσε νωρίτερα. To τοίχος ήταν μόνον έναν σύμβολο.

Για πρώτη φορά δημοσιεύω φωτογραφίες από το Ανατολικό Βερολίνο της δεκαετίας του ‘80. Τις ασπρόμαυρες τις εμφάνισα προσωπικά στο σκοτεινό θάλαμο μιας φοιτητικής εστίας στο Ανατολικό Βερολίνο διπλοκλειδώνοντας την πόρτα από μέσα. Τα χρόνια ήταν δύσκολα και ιδιαίτερα για την ‘’άλλη άποψη’’. Το καθεστώς μας πλήγωσε και άφησε τα σημάδια του βαθιά χαραγμένα στην ψυχή μας. Τα πέτρινα χρόνια είναι πίσω μας. Όμως βγήκαμε νικητές από την μάχη και με εκείνο το καθεστώς.

(ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ – ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΖΩΗΣ)








Το καθεστώς παρακολουθούσε με φανερές κάμερες κάθε ’’κίνηση’’ στους δρόμους. Όμως οι πλατείες γέμισαν κόσμο και οι κάμερες δεν ήταν αρκετές να κρατήσουν το ποτάμι που ξεχείλισε.

Οι μισοί παρακολουθούσαν τους άλλους μισούς και φρόντιζαν για την νομιμότητα και την τάξη.









Το μιλιταριστικό πρόσωπο της εξουσίας σε όλο του το μεγαλείο: Γιόρταζε τα 40 ύπαρξης του με τα ’’όπλα της ειρήνης’’. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν τον Μαϊ του 19989 σηκώθηκες όρθια στο Αμφιθέατρο του πανεπιστημίου και είπες : ’’Εάν θέλετε να γίνει του Πεκίνου (γεγονότα με τα τανκς στην πλατεία Τienamen) και στο Βερολίνο, τότε εμείς δεν θα σας νομιμοποιήσουμε ούτε ένα λεπτό. Φεύγουμε!’’



Η πιο πάνω αφίσα αποτελούσε για μένα συνώνυμο υποκρισίας και ευτελισμού που ανάλογό του έβρισκα μόνον στο μότο της ’’εργασίας που ελευθερώνει’’ στην είσοδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Buchenwald. 'Αλλη εποχή, αλλά η σκέψη παράλληλη!




Το ''πέρασμα'' του τείχους το φθινόπωρο του 1989:







Πέρασμα της Todesstreifen (Nεκρής Ζώνης) την επομένη το πρωϊ. Παγωνιά και θλίψη για τις ανθρώπινες ψυχές που θυσιάστηκαν στο ''κενό του χρόνου''.





Μετά από αυτό το χρονικό σημείο δημιουργήθηκαν δύο κατηγορίες ανθρώπων : oι Οssis και οι Wessis. Κανένας δεν είναι ικανοποιημένος με τον άλλον και εκτιμώ ότι για μία γενιά -τουλάχιστον- ακόμη θα υπάρχουν ισχυρές μπαριέρες στο μυαλό τους.

Kαι όμως μπορούμε να ξεπεράσουμε τον κλονισμό που καθημερινά μας υποβάλουν

Η θεωρία του κλονισμού μας επιβάλει καθημερινά την θέση της χωρίς πολλές φορές να το γνωρίζουμε. Δείτε το φιλμάκι της Naomi Klein και κάντε μια αναγωγή στην καθημερινότητά σας και θα βρείτε πολλές ''εφαρμογές''.

Κάθε δεσμός εξουσίας έχει εμπεδώσει την αρχή του κλονισμού και την εφαρμόζει στην πράξη. Ας αναλογιστούμε πόσα άλλοθι κατασκευάζονται από τις ηγεσίες για να καλύψουν τις εγκληματικές τους συμπεριφορές τους απέναντι στην κοινωνία, το περιβάλλον και τον άνθρωπο.

Ας προβληματιστούμε για τον τρόπο αντιμετώπισης της κατάστασης που μας έχουν επιβάλει. Ας ενημερωνόμαστε από πολλές διαφορετικές πηγές για τα γεγονότα που συμβαίνουν δίπλα μας. Ας φράξουμε τον δρόμο στην καλοσερβιρισμένη τηλεοπτική ’’αλήθεια’’ που εξυπηρετεί πάντα τις σκοπιμότητες της ροπαλοφόρου άρχουσας τάξης.

Είναι δίπλα μας και δεν τους βλέπουμε...

Εδώ αποτυπώνεται η σκληρή πραγματικότητα που όλοι εμείς κρατάμε μακριά από τον μικρόκοσμό μας.
Άνθρωποι άχρηστοι για το σύστημα που πρώτο τους έχει αποβάλει.
Άνθρωποι νεκροί που σέρνονται έξω από τους τάφους τους.
Άνθρωποι αποκλεισμένοι από την ζωή και το μέλλον.

H τελευταία ημέρα μιάς οργιώδους διακυβέρνησης

ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟ ή ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΣΗΜΕΡΑ;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος
prodial21@gmail.com
http://www.infonewhumanism.blogspot.com

Το μανιακό κεφάλαιο, οι εξαγορασμένοι καλαμαράδες και οι υπηρέτες του αστοί πολιτικάντηδες οργανώνουν αλλεπάλληλες καταιγίδες παραπληροφόρησης και εξαπάτησης του κόσμου της Εργασίας στην προσπάθειά τους να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Δισεκατομμύρια ξοδεύονται από τον αμερικανισμό και το σκληρό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος, για να μας πείσουν πως οι κακές επιδόσεις του καπιταλιστικού συστήματος οφείλονται σε κακούς πολιτικούς και σε κακούς οικονομολόγους.



Γι’ αυτό βάλθηκαν να οργανώνουν ανοιχτά ή κλειστά, φανερά ή μυστικά, διεθνή ή περιφερειακά συμπόσια, συνέδρια και συσκέψεις, όπου σχεδιάζουν το αύριο της ανθρωπότητας στα μέτρα του αμερικανισμού, να συγκροτούν «επιτροπές σοφών» και διάφορα think tanks και να «προμηθεύουν τις κυβερνήσεις των προθύμων» με «σοφούς συμβούλους», τιμημένους με Νόμπελ, θητεύσαντες στα εργαλεία του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα, εκπαιδευθέντες στα διάφορα Harvard και στα MIT και προφανώς μετεκπαιδευθέντες στα σεμινάρια του State Department, της DIA και της CIA, για να μεταλαμπαδεύσουν λύσεις σε βάρος των εργαζόμενων, της Φύσης και της ανθρωπότητας.
Όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν που θέλουν να μας παρουσιάζουν, κι’ αυτό γιατί, σήμερα ο κόσμος πεινάει, η φύση καταστρέφεται και η ανθρωπότητα απειλείται, όχι γιατί ο πλούτος που παράγεται στον πλανήτη είναι λίγος, αλλά για τι ο πλούτος που παράγεται μοιράζεται, με τη βοήθεια των σκοταδιστικών θρησκειών, της αμάθειας, των άδικων ταξικών νόμων και των ιδιωτικών και κρατικών δυνάμεων καταστολής, άδικα στο βαθμό μάλιστα που το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού να σφετερίζεται το 85% του παγκόσμιου πλούτου, πράγμα που σημαίνει πως το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αναγκασμένο, να φυτοζωεί και να λιμοκτονεί με το 15% του παγκόσμιου πλούτου.
Το γεγονός πως εκείνοι που έφεραν την ανθρωπότητα σ’ αυτή την κατάσταση, είτε με τις διδασκαλίες τους στα πανεπιστήμια, είτε ως σύμβουλοι του αμερικανισμού, είτε ως υπεύθυνοι και στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΟΟΣΑ κλπ., κλπ., ορίζονται σήμερα ως σοφοί θαυματοποιοί και σύμβουλοι κυβερνήσεων των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, της Αφρικής, της Ασίας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αρκετό για να μας κάνει να κατανοήσουμε τα σχέδια του αμερικανισμού και κατά συνέπεια ποια θα είναι η εξέλιξη της οικονομίας της κάθε χώρας ξεχωριστά και της ανθρωπότητας γενικότερα.

Ο Γκορ Βιντάλ πάντως ζώντας και αναλύοντας την καθημερινότητα του αμερικανισμού προειδοποιεί την ανθρωπότητα με μια πρόσφατη δήλωσή του στο Time Online με τα παρακάτω λόγια: «Σήμερα η θρησκευτική μανία έχει μολύνει την πολιτική και η Αμερική έχει απομονωθεί τελείως…, η Αμερική δεν έχει καμία διανοητική κατηγορία πολιτών και σαπίζει αργά με σταθερό ρυθμό. Θα έχουμε μια στρατιωτική δικτατορία αρκετά σύντομα. Ο Ομπάμα θα πρέπει να εστιάσει στην εκπαίδευση των αμερικανών. Το πρόβλημά του είναι πως ο ίδιος είναι υπερβολικά μορφωμένος χωρίς να κατανοεί πόσο αμυδρά πνευματώδες και ανίδεο είναι το ακροατήριό του…» Ο Jeremy Rifkin μας λέει επίσης ότι: «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου…, υπερκαταναλώνουμε, ικανοποιούμε κάθε μας όρεξη και σπαταλάμε την απλοχεριά της Γης. Επιβραβεύουμε την απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση, ανταμείβουμε τον ισχυρό και περιθωριοποιούμε τον ευάλωτο, Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών μας συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε ολόκληρη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου».
Τώρα πως γίνεται οι αρχιτέκτονες του πνευματικού ευνουχισμού του αμερικανικού λαού και οι σχεδιαστές του αμερικανικού οράματος, δηλαδή του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, δηλαδή του «πολιτισμού του θανάτου» να θέλουν να σώσουν εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο, μόνο παραμυθιασμένοι και εξουσιομανείς πολιτικάντηδες μπορούν να το πάρουν στα σοβαρά.

Αντίθετα οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που γνωρίζουν πως το πρόβλημα της σύγχρονης εποχής στην Ελλάδα , αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, δεν είναι ένα τεχνοκρατικό πρόβλημα, ή ένα πρόβλημα πολιτικής ηγεσίας , αλλά ένα πρόβλημα πολιτικό και στην ουσία του συστημικό της κοινωνίας και συνεπώς τη λύση του δεν θα τη δώσουν οι όποιοι τεχνοκράτες και οι πολιτικάντηδες, αλλά ο αγώνας για τη διάχυση της γνώσης και την κατανόηση της πραγματικότητας πως ο τεράστιος πνευματικός πλούτος που η ανθρωπότητα συσσωρεύει στην ιστορική διαδρομή της και που σήμερα εκφράζεται ως επιστήμη, με την έννοια της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης, αλλά και ως υψηλή τεχνολογία, μπορούν, αν ανατραπεί ο συσχετισμός δύναμης που διαμορφώνει η αμάθεια, ο Φόβος και η κάθε μορφής Βία , να απελευθερώσουν την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να ανοίξουν καινούργιους ορίζοντες για ένα καλύτερο κόσμο .

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, στις αυριανές εκλογές, αυτός ο αγώνας μπορεί να εκφραστεί στις κάλπες με οποιοδήποτε τρόπο, ως αντιδεξιά-αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική επιλογή και από την επομένη των εκλογών ως αγώνας για τη μετεξέλιξη της κοινωνίας, από κοινωνία οπαδών και ψηφοφόρων, σε μια πνευματικά και οργανωτικά αυτονομημένη κοινωνία, που σκέπτεται και δρα στην κατεύθυνση της κατάργησης του κάθε καπιταλισμού και της κάθε ηγεμονίας, πράγμα που σημαίνει τη μετεξέλιξή της από μια ιδεολογικά και οργανωτικά πολυδιασπασμένη και γι’ αυτό οπαδοποιημένη-υποδουλωμένη κοινωνία, σε μια επαναστατική ενιαία αριστερή κοινωνία που οργανώνει σταδιακά την απελευθέρωσή της και οικοδομεί ένα καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο χωρίς αφεντικά και ηγεμόνες, έναν κόσμο της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ή ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος
prodial21@gmail.com



Η παρακμή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπως αυτή προβάλλει μέσα από την ραγδαία διευρυνόμενη έλλειψη τροφής, καθαρού νερού και καθαρού αέρα, το συνεχώς διευρυνόμενο περιορισμό των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, τη βίαια διευρυνόμενη κοινωνική αδικία, το Φόβο και τη δυστυχία της αποφασιστικής πλειονότητας της ανθρωπότητας, από τη μια μεριά και τη συσσώρευση του πλούτου, των προνομίων, της εξουσίας και της δύναμης καταστροφής στα χέρια μιας όλο και συρρικνούμενης μειοψηφίας κεφαλαιοκρατών, από την άλλη, αποκαλύπτει την πλήρη και οριστική αποτυχία του «Κοινωνικού Συμβολαίου» της αστικής επανάστασης, ιδεολογίας και πολιτικής, αποκαλύπτει δηλαδή την πλήρη και οριστική αποτυχία του αστικού, του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος και συνακόλουθα του αστικού πολιτικού συστήματος.
Αυτός ο κοινωνικά διχαστικός τρόπος λειτουργίας του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος έφερε την ανθρωπότητα στη σημερινή καθολική εφιαλτική συστημική κρίση, το ξεπέρασμα της οποίας δεν μπορεί να περιοριστεί σε αλλαγές στο εποικοδόμημα, δηλαδή στο πολιτικό σύστημα, αλλά μπορεί να γίνει με τη συνολική απόρριψη του συγκεκριμένου κοινωνικοοικονομικού συστήματος, πράγμα που προϋποθέτει τη σύναψη ενός νέου, σύγχρονου Κοινωνικού Συμβολαίου με το οποίο θα θεμελιώνεται μια νέα μετακαπιταλιστική εποχή που θα απαλλάσσει την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα βάζει τις βάσεις για το χτίσιμο ενός καλύτερου κόσμου και ενός ουμανιστικού πολιτισμού.
Με αυτή την έννοια η σημασία κάθε εκλογικής διαδικασίας δεν είναι μονοσήμαντη, γιατί για μεν τις δυνάμεις του σκληρού πυρήνα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος οι εκλογές είναι μια μεθοδικά στημένη εξαπάτηση του εκλογικού σώματος με την οποία αποσκοπούν στην επιλογή πολιτικού διαχειριστή του συστήματος, ο οποίος, αν και ουσιαστικά θα λειτουργεί ως εκφραστής του Κεφαλαίου εναντίον των δυνάμεων της Εργασίας, θα εμφανίζεται όμως ως «εκπρόσωπος ολόκληρης της κοινωνίας» για να χρεώνεται αυτός και όχι το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα τα εγκλήματά του κατά της συγκεκριμένης κοινωνίας και συνολικά κατά της ανθρωπότητας.
Για τις δυνάμεις όμως της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και συνολικά για την εργαζόμενη ανθρωπότητα οι εκλογές σηματοδοτούν την προσδοκία της αλλαγής προς το καλύτερο, που ως τέτοιο νοείται η προσδοκία :
• Για την κατάργηση της φτώχειας, με στόχο την εξασφάλιση της οικουμενικής ευημερίας η οποία είναι σήμερα απόλυτα δυνατή χάρη στον υψηλό βαθμό ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, φτάνει αυτές να πάψουν να είναι δέσμιες του Κεφαλαίου, πράγμα που σημαίνει να πάψουν να υπηρετούν την ταξική δικτατορία του Κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία και να επιστρέψουν εκεί που αντικειμενικά ανήκουν δηλαδή στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα συνολικά,
• Για την κατάργηση των πολέμων, που δεν εξυπηρετούν παρά μόνο τα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας και τα ηγεμονικά σχέδια των ανταγωνιζόμενων κεφαλαιοκρατικών ομάδων, με στόχο τη διασφάλιση της οικουμενικής ειρήνης η οποία είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ αναγκαία,
• Για την κατάργηση των δομών υπονόμευσης των επιμέρους τοπικών οικοσυστημάτων, αλλά και του γενικότερου πλανητικού οικοσυστήματος με την οποία δεν υποβαθμίζεται μόνο το σημερινό βιοτικό επίπεδο, αλλά καταστρέφονται σταδιακά και ανεπανόρθωτα οι προϋποθέσεις ύπαρξης της ίδιας της ζωής πάνω στον πλανήτη Γη, με στόχο την αποκατάσταση της ισόρροπης σχέσης μεταξύ κοινωνίας-ανθρωπότητας και Φύσης.
• Για την κατάργηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών, ατομικών, ταξικών και περιφερειακών ανισοτήτων που επιβάλλει ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής, δηλαδή η δικτατορία του Κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία, τις οποίες καλύπτει η λεγόμενη αστική Δημοκρατία, με σκοπό την εγκαθίδρυση της Άμεσης Οικουμενικής Οικονομικής, Κοινωνικής και Πολιτικής Δημοκρατίας το μοναδικό εγγυητή της υποταγής της οικονομίας στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, προϋπόθεση αναγκαία για την κατοχύρωση της Ισονομίας, της Ισοπολιτείας, της Ισότητας, της Ελευθερίας και του Ανθρωπισμού, αλλά και της ισόρροπης και αειφόρου ανάπτυξης.

Γίνεται φανερό πως για τις δυνάμεις του σκληρού πυρήνα του Κεφαλαίου οι εκλογές δεν είναι παρά μια επιχείρηση απόκρυψης της αντικειμενικής πραγματικότητας και παραπλάνησης της κοινωνίας, η οποία καλείται μέσα από πολλαπλές διαδικασίες «ωρίμανσης», να μετακινηθεί από ένα «κόμμα εξουσίας» προς ένα άλλο αντίστοιχο κόμμα ή συνασπισμό κομμάτων και να απομακρύνει με την ψήφο της τον «αποτυχημένο» διαχειριστή και να επιλέξει έναν «καταλληλότερο» διαχειριστή. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες απόκρυψης της αντικειμενικής πραγματικότητας και παραπληροφόρησης είναι προφανές πως η κοινωνία αποπροσανατολίζεται, χάνει την Εαυτότητά της, κατακερματίζεται και υπογράφει την καταδίκη της με τη δική της ψήφο.
Γι’ αυτό στην ιστορική διαδρομή των κοινωνιών αναπτύσσονται στο εσωτερικό τους φωνές, κινήσεις, οργανωμένες δυνάμεις και κινήματα που αναλαμβάνουν το ρόλο της αποκάλυψης του χαρακτήρα των εκλογών στο αστικό πολιτικό σύστημα, της ενημέρωσης της κοινωνίας για τα πραγματικά προβλήματα και τις δυνατότητές της και κατά συνέπεια αναλαμβάνουν το χρέος συνδιαμόρφωσης ενός οράματος για ένα καλύτερο κόσμο και ενός Σχεδίου για την έξοδο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την πορεία σε μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία της πραγματικής Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της Ειρήνης και του Ουμανισμού.
Στον εικοστό αιώνα αυτό το ρόλο, τον έπαιζαν κατά κύριο λόγω τα λεγόμενα κομμουνιστικά-μαρξιστικά, αλλά στην ουσία μόνο λενινιστικά κόμματα, τα οποία λειτουργούσαν ως παραρτήματα του μητροπολιτικού Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και συνεπώς ο βαθμός της «αντιπαλότητάς» τους με τις τοπικές κεφαλαιοκρατικές ολιγαρχίες προσδιορίζονταν από τα συμφέροντα και τις σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης και συγκεκριμένα της κυρίαρχης νομενκλατούρας του ΚΚΣΕ, στην εκάστοτε συγκυρία και στην κατά περίπτωση χώρα.
Στον εικοστό πρώτο αιώνα και ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το ξεθώριασμα του μοντέλου του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ο οποίος δεν ήταν παρά ένας μανιακός, «ένας άγριος γραφειοκρατικός κρατικός καπιταλισμός» , πολλοί θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, πίστεψαν πως έφτασε το «τέλος της ιστορίας» με την έννοια πως η αστική Δημοκρατία, δηλαδή η Δικτατορία του ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου, αποτελεί το τελευταίο και το ανώτατο στάδιο εξέλιξης της ανθρωπότητας, ή «το τέλος της εργασίας», με την έννοια πως ο καπιταλισμός μπορεί να υπάρξει με λιγότερους ή και χωρίς εργαζόμενους και συνεπώς η εργαζόμενη ανθρωπότητα θα έπρεπε να «υποταχθεί στην καπιταλιστική μοίρα της».
Φαίνεται πως όλοι αυτοί οι καλαμαράδες της καπιταλιστικής μαφίας δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τα κόλπα της «καπριτσιόζας ιστορίας», όπως την αποκαλούσε ο Φρίντριχ Έγκελς, με τις εξουσίες και με τις μεγάλες δυνάμεις και γι’ αυτό δεν μπόρεσαν να προβλέψουν πως η αδυναμία του καπιταλισμού να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ανθρωπότητας αφενός και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αφετέρου, αποκάλυψαν πως «ο Βασιλιάς είναι γυμνός», δηλαδή πως το Κεφάλαιο ανεξάρτητα από την εκάστοτε μορφή του είναι το ίδιο αντικοινωνικό και απάνθρωπο και συνεπώς η κάθε κοινωνία και συνολικά η εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν μπορούν να περιμένουν τη λύση των προβλημάτων τους και την πρόοδο τους από τη μια ή την άλλη μερίδα του Κεφάλαιου ή από τον ένα ή τον άλλο καπιταλισμό και τον κάθε Ηγεμόνα και πολύ περισσότερο δεν μπορούν να περιμένουν ουσιαστικές λύσεις από τους ταξικά και κοινωνικά πνευματικά και ηθικά ευνουχισμένους ταχυδακτυλουργούς πολιτικάντηδες του αστικού πολιτικού τσίρκου που το χρηματοδοτεί το μαύρο πολιτικό χρήμα και το διαφημίζουν τα ΜΜΕ.
Αυτή η καινούργια πραγματικότητα οδηγεί στη συνειδητοποίηση της ανάγκης για την θεσμικά και δομικά αυτόνομη αμεσοδημοκρατική συγκρότηση της κοινωνίας και συνολικά της εργαζόμενης ανθρωπότητας σε δύναμη ανατροπής του καπιταλισμού και ταυτόχρονα σε δύναμη οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου, πράγμα που σημαίνει μετατόπιση της κοινωνίας από τη θέση του οπαδού-ψηφοφόρου των κομμάτων διαχείρισης, της ιδιωτικοεπιχειρηματικής καπιταλιστικής ή της κρατικοκαπιταλιστικής εξουσίας, σε πολιτικά αυτενεργή και απελευθερωτική δύναμη, σε δύναμη που θα αρνείται το ρόλο του οπαδού-ψηφοφόρου ακόμα ούτε και των παραδοσιακών λεγόμενων αριστερών κομμάτων, αλλά θα συγκροτείται, θα σκέπτεται και θα λειτουργεί η ίδια συλλογικά, συνολικά και οικουμενικά, άμεσα και αποφασιστικά ως σύγχρονη επαναστατική αριστερά, οι συνειδητές αμεσοδημοκρατικές επιλογές της οποίας θα τη βγάζουν σταδιακά από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και θα μετασχηματίζουν τις τοπικές-εθνικές και τις παγκόσμιες αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις σε δύναμη συνολικής και οριστικής υπέρβασης του καπιταλισμού.
Εκείνο που η τοπική, αλλά και η παγκόσμια ιστορική συγκυρία θέτει σήμερα στην Ημερήσια Διάταξη των λαϊκών αγώνων, δεν είναι τελικά η επανίδρυση, η αναγέννηση, η ανασυγκρότηση, η ανανέωση, η επανασοσιαλιστικοποίηση, η επανακομουνιστικοποίηση και ο εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων αριστερών κομμάτων, ή ένα καινούργιο «αριστερό» κόμμα, καμωμένο από εξουσιομανείς ηγετίσκους, ή φαντασμένους μεσσίες με παλιά υλικά και με παραδοσιακές αντιλήψεις για το ρόλο των «ηγετικών πρωτοποριών» και των «μαζών», που κουβαλάνε στο σπέρμα τους μια νέα ταξική διαφοροποίηση.
Την πορεία προς την καπιταλιστική βαρβαρότητα μπορεί να την ανακόψει μόνο μια ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ αποφασισμένη στην πλειοψηφία της να καταργήσει τον καπιταλισμό, σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του, ως κοινωνική σχέση μεταξύ των εργοδοτών που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και συνεπώς ελέγχουν τη διανομή του κοινωνικού πλούτου και της εργαζόμενης κοινωνίας, η οποία κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι καταδικασμένη να λιμοκτονεί ως άνεργος εφεδρικός βιομηχανικός στρατός, είτε ως μισθοφόρος-εργαζόμενος σε σχέσεις μισθωτής δουλείας που φυτοζωεί με μισθούς πείνας και σε συνθήκες απόλυτης εργοδοτικής και κρατικής τρομοκρατίας. Με απλά λόγια, ο 21ος αιώνας, ως ελπιδοφόρο παρόν, απαιτεί μια αριστερή κοινωνία η οποία θα καταργήσει κάθε μορφής εργοδοσία-εξουσία και θα υποτάξει την οικονομία στην κοινωνία, για να πάψει η Εργασία να είναι δουλεία, προϋπόθεση αναγκαία για την κατάργηση των εξουσιαστών και κατ’ επέκταση των εξουσιαζόμενων και ικανή συνθήκη για την οικοδόμηση της οικουμενικής αταξικής κοινωνίας συνεργαζόμενων Ανθρώπων, Λαών και Εθνών.
Αυτό είναι σήμερα το ιστορικό χρέος και το αναγκαίο πεδίο δράσης όλων των συνειδητοποιημένων δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και όχι να γίνονται «πολιτική πελατεία» των όποιων κομμάτων, τα οποία άλλωστε δεν είναι παρά ένα ιστορικό φαινόμενο ταξικών κοινωνιών και αναγκαία εξουσιαστικά εργαλεία για τη λειτουργία των «αντιπροσωπευτικών» λεγόμενων Δημοκρατιών, τα οποία τελικά το μόνο σκοπό που εξυπηρετούν είναι να περιθωριοποιούν την Κοινωνία, δηλαδή το Δήμο, για να λειτουργεί το Κράτος κατά του Δήμου και υπέρ της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης.
Στη σημερινή Ελλάδα που βιώνει τη χειρότερη ιστορική περίοδο μετά την, από τους ποικιλόχρωμους ιμπεριαλιστικούς προστάτες των ντόπιων πολιτικών δυνάμεων, υποκινηθείσα καταστροφική εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε μια καινούργια εκλογική αναμέτρηση των πολιτικών κομμάτων της «αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας» που ανταγωνίζονται μέχρι θανάτου, ως άλλοι μονομάχοι στο Κολοσσαίο του ανθύπατου αρμοστή του ντόπιου πλιατσικοκαπιταλισμού και του μεγάλου Ηγεμόνα, του Αμερικανισμού. Το γεγονός πως η δράση των πολιτικών κομμάτων εξαντλείται σε αλληλοκατηγορίες για ανικανότητα, διαπλοκή και διαφθορά και εκφυλλίζεται σε πολιτικά καλλιστεία για το ποιος είναι ο καταλληλότερος διαχειριστής του καπιταλιστικού συστήματος, χωρίς να γίνεται καμιά ουσιαστική αναφορά στο ρόλο του Κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, δεν αφήνει περιθώρια να ελπίζει κανείς πως αυτές οι εκλογές θα δώσουν λύσεις στα προβλήματα των εργαζόμενων, της Ελλάδας και του Ελληνισμού.

Υπάρχει όμως μια πραγματικότητα, η οποία, ανεξάρτητα από τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των εργαζόμενων, της Ελλάδας και του Ελληνισμού, έχει να κάνει με την τρέχουσα άθλια καθημερινότητα που δημιούργησε η δουλική Δεξιά με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της, πάνω φυσικά στην άθλια νεοφιλελεύθερη πολιτική του σημιτικού εκσυγχρονισμού, η οποία έχει οδηγήσει τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, δηλαδή στον προθάλαμο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της λεγόμενης Παγκόσμιας Τράπεζας που προωθούν τα σχέδια της παγκόσμιας ηγεμονίας του Αμερικανισμού.

Υπάρχει και μια δεύτερη πραγματικότητα σ’ αυτή τη χώρα που έχει να κάνει με το γεγονός πως, ανεξάρτητα από το βαθύτερο χαρακτήρα των πολιτικών κομμάτων, ο Ελληνικός Λαός εκφράζει με την ψήφο του την προτίμησή του στα λεγόμενα κεντροαριστερά και αριστερά κόμματα σε μια αναλογία περίπου 60-65% (αριστερά) προς 35-40% (δεξιά). Αυτή η πραγματικότητα είναι ενδεικτική του πολιτικού προσανατολισμού του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού. Το γεγονός όμως πως οι πολιτικές επιλογές του αποβαίνουν άγονες, σε βαθμό μάλιστα που ο ίδιος αναγκάζεται, με τη βοήθεια φυσικά «σκανδαλίδειων» και «παυλοπούλειων» εκλογικών εκτρωμάτων, να αναδείχνει, κατά περιόδους, δεξιές κυβερνήσεις μειοψηφίας, αποκαλύπτει πως αυτά τα πολιτικά μεγέθη που εμφανίζονται ως αριστερά δεν είναι παρά η «αριστερή» εκδοχή του καπιταλιστικού συστήματος, προκειμένου να παραπλανάται το εκλογικό σώμα και να μην αμφισβητεί το ίδιο το οικονομικό σύστημα, αλλά να εξαντλείται, ως νέος Σίσυφος, στην αμφισβήτηση πότε του ενός και πότε του άλλου διαχειριστή του καπιταλισμού.

Η Τρίτη πραγματικότητα έχει να κάνει με το γεγονός της πολυδιάσπασης της λεγόμενης «αριστεράς» στην Ελλάδα, κι’ όχι μόνο, το οποίο δεν φαίνεται να είναι επιλογή των οπαδών-ψηφοφόρων, δηλαδή «των μαζών» όπως αυτάρεσκα χαρακτηρίζουν την εργαζόμενη κοινωνία οι εξουσιομανείς «ηγετικές πρωτοπορίες», αλλά φαίνεται πιθανότερο να είναι επιλογή του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής εξουσίας, γιατί έτσι διασπάται η κοινωνία σε μια «αριστερή» Βαβέλ και σε πολλές θανάσιμα ανταγωνιζόμενες «αριστερές» οργανώσεις, οι οποίες όχι μόνο δεν απειλούν το σύστημα, αλλά αντίθετα του προσφέρουν νομιμοποιητική σταθερότητα και καμιά φορά, για να θυμηθούμε και το «κύκνειο άσμα» του Άρη Βελουχιώτη, όταν το καπιταλιστικό σύστημα θα ψυχορραγεί αυτές θα του προσφέρουν και το φιλί της ζωής.

Μπροστά σ’ αυτές τις πραγματικότητες η ελληνική κοινωνία καλείται να εκλέξει, υποτίθεται, τη νέα κυβέρνηση της χώρας και από τις μέχρι τώρα ενδείξεις θα καταψηφίσει τη Δεξιά ως «Νέα Δημοκρατία». Το ερώτημα όμως είναι πόσο αντιδεξιά, δηλαδή πόσο αντικαπιταλιστική θα είναι η νέα κυβέρνηση και ποια θα είναι η συμβολή όλων των αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών αριστερών κομμάτων στη διαμόρφωση μια ενιαίας αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής και πορείας της χώρας;
Η υφιστάμενη εμφυλιοπολεμική κατάσταση στο λεγόμενο μη-δεξιό χώρο δεν επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, γιατί οι υφιστάμενοι κομματικοί σχηματισμοί δεν είναι κοινωνικές αντισυστημικές δυνάμεις, αλλά συστημικά δημιουργήματα-μηχανισμοί και μάλιστα του περασμένου και του προπερασμένου αιώνα. Σ’ αυτή την πραγματικότητα παραπέμπει και το γεγονός πως οι ηγεσίες αυτών των υποτιθέμενων αριστερών κομμάτων ξοδεύουν ολόκληρη την ενεργητικότητά τους στην αλληλουπονόμευση υπογραμμίζοντας «τις διαφορές τους», ενώ δεν κάνουν καμιά σοβαρή προσπάθεια να αναζητήσουν τι θα μπορούσε να τους ενώσει σε ένα ελάχιστο βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα κοινής δράσης για τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών και για την αποκάλυψη του ρόλου του Κεφαλαίου ως της πραγματικής αιτίας της κοινωνικής αδικίας, ανισότητας και αθλιότητας.

Ανεξάρτητα από την επιλογή που θα κάνει η ελληνική κοινωνία στις 4 Οκτώβρη 2009, και ανεξάρτητα από την διακηρυγμένη πρόθεση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί με τα άλλα κόμματα της «αριστεράς», οι σημερινές συνθήκες σε επίπεδο ηγεσιών δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Κι’ αυτό γιατί κανένα κόμμα από τη σοσιαλδημοκρατική κεντροαριστερά που φιλοδοξεί να περάσει ανθρώπινο πρόσωπο στον καπιταλισμό, μέχρι τα λενινιστικά κόμματα της τριτοτεταρτοδιεθνιστικής παραδοσιακής αριστεράς που υπόσχονται νεκρανάσταση του «πάλαι ποτέ» υπαρκτού σοσιαλισμού, φορτωμένα όπως είναι με ιστορικά χρεοκοπημένες ιδεολογίες και ξεφτισμένα οράματα, αδυνατούν αντικειμενικά να συσπειρωθούν σε ένα αντικαπιταλιστικό σχηματισμό που θα διαμόρφωνε σταδιακά ένα πλειοψηφικό ρεύμα μιας προοδευτικής υπέρβασης του καπιταλισμού.
Από τα πράγματα λοιπόν είμαστε, ως ελληνική κοινωνία, αναγκασμένοι να το πάρουμε απόφαση, πως στην τρέχουσα συγκυρία και στο δοσμένο πολιτικό σύστημα, που λειτουργεί ως έκφραση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου, δεν υπάρχουν λύσεις για τα προβλήματά μας και δεν υπάρχει μέλλον για την πατρίδα μας, γιατί αυτό το πολιτικό σύστημα είναι παράρτημα-πρατήριο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του είναι άμεσα ή έμμεσα επιλογές του Ηγεμόνα και γι’ αυτό δεν μπορούν και δεν θέλουν να σταθούν εμπόδιο στα ιμπεριαλιστικά σχέδιά του στην ευρύτερη περιοχή, τα οποία. όπως όλα δείχνουν, δεν περιορίζονται μόνο στο πετσόκομμα των δικαιωμάτων των Ελλήνων εργαζόμενων, αλλά μεθοδεύουν συστηματικά και το πετσόκομμα της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας και του μέλλοντος του Ελληνισμού.
Για όλα αυτά είναι ανάγκη να κατανοήσουμε πως αυτό το αστικό πολιτικό αλλά και κύρια το καπιταλιστικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα που εχθρεύεται την εργαζόμενη ανθρωπότητα, τη Φύση, τον πολιτισμό και τη ζωή και έχει εξελιχθεί στον εφιάλτη της αποφασιστικής πλειοψηφίας των ταξιδευτών του διαστημοπλοίου Γη, δεν είναι δικό μας και δεν είναι η «μοίρα» μας και γι’ αυτό πρέπει, ως άτομα, ως κοινωνίες και ως ανθρωπότητα να απαλλαγούμε το συντομότερο από αυτό και να κάνουμε το επόμενο βήμα προόδου προς ένα καλύτερο κόσμο, προς τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, του homo humanisticus universalis.
Εκείνο που τελικά απομένει σ’ εμάς τους Έλληνες, στην τρέχουσα συγκυρία, είναι να μην χαρίσουμε, να μην απενεργοποιήσουμε, να μην αφήσουμε λευκή και να μην εξαργυρώσουμε την ψήφο μας, αλλά να επιλέξουμε αντιδεξιά (και αντιδεξιά ψήφος είναι λ. χ. και η αναγραφή κατά το αρχαιοελληνικό εκλογικό σύστημα, σε λευκό χαρτί του ονόματος ενός έντιμου αγωνιστή στο χώρο της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ή η αναγραφή λ. χ. της φράσης: ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) και συνδέοντας το άμεσο με το μακροπρόθεσμο συμφέρον μας, να πιέσουμε τις ηγεσίες των κομμάτων, αλλά και προσωπικά τους «εκλεκτούς» μας, για ευρύτερες αντικαπιταλιστικές, αντιιμπεριαλιστικές, προοδευτικές, πατριωτικές συσπειρώσεις και συνεργασίες σε επίπεδο κοινοβουλίου, αλλά και κύρια σε επίπεδο κοινωνίας, γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουμε να μετεξελιχθούμε από αναχωρητές, οπαδοποιημένα και γι’ αυτό περιθωριοποιημένα ακροατήρια «κεντροαριστερών» χειροκροτητών, ή από «αριστερά μπουλούκια» και «ανένταχτους αριστερούς» σε μια ενιαία και πολιτικά αυτενεργή ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ του 21ου αιώνα, με σύγχρονη κοσμοαντίληψη και σύγχρονο όραμα για μια αταξική κοινωνία και για ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό στη βάση της σύγχρονης ΑΜΕΣΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έλεγε, στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν θυσιάζονταν για την Σοσιαλιστική Συμβουλιακή Δημοκρατία (Raeterepublik), πως αν οι εκλογές θα μπορούσαν να αλλάξουν το σύστημα, τότε το σύστημα θα απαγόρευε τις εκλογές. Από τότε μεσολάβησαν πολλά και η ανθρωπότητα έγινε σοφότερη σε βαθμό που σταδιακά να συνειδητοποιεί μια άλλη πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία το σύστημα δεν θέλει και κάνει ότι μπορεί για να μην αλλάξει, οπότε για να αλλάξει το σύστημα πρέπει πρώτα ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΚΟΙΩΝΙΑ, πράγμα που σημαίνει να απαλλαγεί από τις εξουσιαστικές ταξικές πολιτικές ιδεολογίες και τους εκφραστές τους και από τους σκοταδιστικούς εξουσιαστικούς μύθους των όποιων ιερατείων και να αποκτήσει τη δική της οικουμενική ουμανιστική κοσμοαντίληψη και ένα δικό της όραμα, να γίνει δηλαδή μια, στη σκέψη και στη δράση, πολιτικά και οργανωτικά ΑΥΤΕΝΕΡΓΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, που θα είναι σε θέση να καταργήσει το σύστημα που μεθοδεύει, νοθεύει, ή καταργεί τις εκλογές, γιατί διαφορετικά είναι καταδικασμένη να συμμετέχει σε εκλογικές παρωδίες, νομιμοποιώντας και διαιωνίζοντας έτσι το σύστημα της μισθωτής δουλείας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ένα αιώνα μετά το όραμα αυτό φαντάζει επίκαιρο, αναγκαίο, αλλά και εφικτό.



Γράφει ο Κώστας Λάμπος
prodial21@gmail.com