ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;

Η απροθυμία του Γιώργου Παπανδρέου να τοποθετηθεί και να μιλήσει ως Σοσιαλιστής του 21ου Αιώνα και η πρόθεσή του να ταυτίζει το Σοσιαλισμό με την αστική Δημοκρατία και τη Σοσιαλδημοκρατία, ως Σοσιαλδημοκράτης του περασμένου Αιώνα, δημιουργούν σύγχυση στον Ελληνικό Λαό αναφορικά με τις προθέσεις του.

Αυτή την ασάφεια που προκαλεί σύγχυση σπεύδει ο αντιδραστικός πολιτικός κόσμος της συντήρησης και συγκεκριμένα η αμόρφωτη και παρακμιακή Δεξιά του πλιατσικοκαπιταλισμού, να την εκμεταλλευτεί για να κάνει τη σύγχυση μεγαλύτερη και με τον τρόπο αυτό να ανακόψει τη απώλεια ψηφοφόρων και κατά συνέπεια της κυβερνητικής εξουσίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αριστερόθωρη καιροσκοπική αναφορά, και μάλιστα με παράφραση, του Γιώργου Παπανδρέου στο σύνθημα «Δημοκρατία και Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;».

Η σύγχυση κατά τη γνώμη μου προκαλείται από το γεγονός πως ο Γιώργος Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται το Σοσιαλισμό ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα με το οποίο η κοινωνία θα αντικαταστήσει τον Καπιταλισμό και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά τον αντιλαμβάνεται ως σοσιαλδημοκρατική πολιτική των κεντροαριστερών κομμάτων, τα οποία ανταγωνίζονται, σε επίπεδο αστικής Δημοκρατίας και καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος, τη νεοσυντηρητική πολιτική των κεντροδεξιών κομμάτων, χρεώνοντας αποκλειστικά στα δεύτερα τη Βαρβαρότητα.

Το αποτέλεσμα είναι η Βαρβαρότητα να εμφανίζεται ως υπόθεση του εποικοδομήματος, δηλαδή του κομματικού ανταγωνισμού στα πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και όχι ως αποτέλεσμα του ίδιου του οικοδομήματος, δηλαδή της φύσης και της λειτουργίας του καπιταλισμού. Έτσι όμως μένει στο απυρόβλητο και απενοχοποιείται το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα που καταστρέφει τον πλανήτη, εξαθλιώνει την ανθρωπότητα και απειλεί την ίδια τη ζωή και ο Λαός καλείται να επιλέξει, μέσα σ’ αυτή τη σύγχυση, μεταξύ σκληρής δεξιάς και σοσιαλδημοκρατικής κεντρώας light καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Ο Μαρξ, ο Έγκελς και η Λούξεμπουργκ απέναντι στην καπιταλιστική Βαρβαρότητα αντέταξαν το Σοσιαλισμό. Ο Καστοριάδης υπερασπίστηκε το Σοσιαλισμό απέναντι στη σταλινική βαρβαρότητα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού.

Στην εποχή μας, στον 21ο Αιώνα η Ανθρωπότητα που απειλείται όσο ποτέ άλλοτε από την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα, αναζητά το σύγχρονο Σοσιαλισμό, το Σοσιαλισμό του 21ου Αιώνα, που θα την απαλλάξει οριστικά από κάθε μορφής καπιταλισμό και θα ανοίξει το δρόμο για ένα καλύτερο κόσμο, για ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Γι’ αυτό κάθε θελημένη ή αθέλητη σύγχυση γύρω από το Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα εμποδίζει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να δουν καθαρά το σοσιαλιστικό-ουμανιστικό μέλλον τους και να οργανώσουν τον αντικαπιταλιστικό αγώνα τους και με αυτή την έννοια η σύγχυση εξυπηρετεί τον Καπιταλισμό και την παγκόσμια ολιγαρχία.


Η σύγχρονη πραγματικότητα είναι σύνθετη, αλλά μία:

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Η ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.


Όποια πολιτική παραγνωρίζει κάποιο από τα στοιχεία αυτής της πραγματικότητας είναι μια πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του Κεφάλαιου και κατά συνέπεια είναι μια πολιτική εχθρική απέναντι στους Λαούς και στην πρόοδο της Ανθρωπότητας και σαν τέτοια πρέπει να καταγγέλλεται ως ιδεολόγημα, να καταδικάζεται και να αντικαθίσταται με την ατόφια Αλήθεια, την αλήθεια της συγχρονης και συγκεκριμένης πραγματικότητας, η οποία απαιτεί ένα Νέο Ανθρωπισμό, όχι ως υποκριτική φιλανθρωπία, ή ως "κοινωνική ευαισθησία του καπιταλισμού", αλλά ως ένα νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα της Αυτοδιεύθυνσης της Εργασίας και του Αυτοπροσδιορισμού της κοινωνίας και συνολικά της Ανθρωπότητας.


Αναδημοσίευση από Εcumenical Humanism, Δρ.Κώστας Λάμπος

Για τον ρόλο των τραπεζών... υπάρχουν και πράγματα που δεν γνωρίζουμε

Τρίζει συθέμελα
(αναδημοσιευση από τον Επίκουρο)

Το Turner Radio Network δημοσιεύει έγγραφο που διέρρευσε και αφορά ένα "stress test" των 19 μεγαλύτερων τραπεζών των ΗΠΑ. Δηλ. την βιωσιμότητα τους και την δυνατότητα να ανταπεξέλθουν σε "δύσκολες συνθήκες". Τις παρούσες και τις μέλλουσες.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα:
1) Από τις 19, οι 16 είναι τεχνικά αναξιόχρεες. Φαλιρισμένες.

2) Από αυτές τις 16, καμία δεν αντέχει οποιαδήποτε διακοπή ή "ανωμαλία" στην ρευστότητα που (της) διοχετεύεται. Επίσης ούτε μία, δεν αντέχει περαιτέρω επιδείνωση στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια της.

3) Εάν έστω και 2 από τις 16 αυτές τράπεζες καταρρεύσουν, ο Οργανισμός "Προστασίας" των καταθέσεων (FDIC), θα ξεμείνει από ρευστό. Θα του το ρουφήξουν όλο.

4) Οι 5 μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ είναι τόσο εκτεθειμένες, που μετά βίας μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν.

5) Οι 4 από αυτές, JPMorgan Chase, Goldman Sachs, HSBC Bank of America and Citibank είναι πέρα από κάθε κεφαλαιακή κάλυψη εκτεθειμένες σε παράγωγα προϊόντα.

6) Η Bank of America έχει έκθεση μεγαλύτερη κατά 179% από το risk-based Κεφάλαιο της. Το μίνιμουμ δηλ. για την ομαλή λειτουργία της (δείτε εδώ για περαιτέρω ανάλυση του όρου).
Η Citibank κατά 278%.
Η JPMorgan Chase κατά 382 %.
Η HSBC America κατά 550%.
Η Goldman Sachs κατά 1,056%...

7) Πέραν αυτών 1816 μικρότερες τράπεζες είναι στο όριο. Η προβληματική λίστα της FDIC`s περιλαμβάνει συνολικά τράπεζες με assets $4.67 τρις, σε σχέση με 1,568 ιδρύματα με $2.32 τρις μόλις το προηγούμενο τετράμηνο.

Η FED σε συνεργασία με την κυβέρνηση, δηλαδή με τον πρώην επικεφαλής της FED της Νέας Υόρκης, υπουργό - πια - οικονομικών Geitner, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, ζήτησε από τις τράπεζες να το καταπιούν και να μην ανακοινώσουν τίποτα δημοσίως. "Αυτό θα γίνει συντονισμένα αργότερα" λέει το Bloomberg. Η χειραγώγηση των αγορών προέχει. Η παραπληροφόρηση επίσης. Εγκλήματα-εγκλήματα-εγκλήματα. Χωρίς αιδώ, χωρίς έλεγχο, χωρίς κανόνες. Αυτή είναι η δημοκρατία της εποχής μας.

Εν Ελλάδι, η ΤΤΕ είχε διενεργήσει αντίστοιχα, "άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων" το 2007. Τα πορίσματα της τότε ήταν

"Ειδικά για τον κίνδυνο ρευστότητας, η Τράπεζα της Ελλάδος στο τέλος του 2007 διενήργησε άσκηση προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων. Στην άσκηση αυτή, με βάση δυσμενές σενάριο, με σχετικά μικρή όμως πιθανότητα επαλήθευσης, διαπιστώθηκε ότι σε επίπεδο συστήματος ο δείκτης ρευστών διαθεσίμων υπολείπεται σημαντικά του ελάχιστου απαιτούμενου ορίου 20%, όπως είναι φυσικό άλλωστε λόγω των εξαιρετικά δυσμενών υποθέσεων του σεναρίου, αλλά οι τράπεζες εξακολουθούν να είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις τους". Οι κατάσταση τώρα, είναι πολύ χειρότερη.

Γράφαμε τότε

"...Και η θριαμβολογία συνεχίζεται:

"Επίσης, παρά τη σχετικά ταχεία πιστωτική επέκταση, ο λόγος των χορηγήσεων προς τις καταθέσεις εμφάνισε μικρή μόνο άνοδο τόσο σε επίπεδο τραπεζών (Ιούνιος 2008: 102,0%, Δεκέμβριος 2007: 100,1%) όσο και σε επίπεδο ομίλων (Ιούνιος 2008: 108,4%, Δεκέμβριος 2007: 105,6%), όπου και παραμένει σημαντικά χαμηλότερος του αντίστοιχου λόγου των τραπεζικών ομίλων της ζώνης του ευρώ (Δεκέμβριος 2007: 125%)."


Δείτε το σχετικό άρθρο, από τα πολύ αγαπημένα του blog, "Ελληνικές Τράπεζες - Η πραγματικότητα". Που βρισκόμαστε σήμερα; Γιατί ΔΕΝ ξέρουμε; Γιατί ΔΕΝ μας λένε; Γιατί η συγκάλυψη είναι προς όφελος των insiders. Και η άγνοια, των πολιτικών.


Στα Αμερικάνικα, πάλι, η WSJ επιβεβαιώνει ότι τα πακετα διάσωσης δεν κάνουν τίποτα. Η μείωση στα δάνεια έκτοτε συνεχίζεται και αυξάνεται. Κατά 23%.

Το υπουργείο "Εσωτερικής Ασφάλειας", η Οργουελική ενσάρκωση του εσωτερικού ελέγχου, δημιούργημα του καθεστώτος Μπους, εκφράζει με έκθεση του της 7/4/2009, ανησυχία για "ακροδεξιές οργανώσεις" που αποτελούνται από βετεράνους του Στρατού και ετοιμάζονται για δράση στις πόλεις.

Είναι οι ίδιοι "ήρωες" που σκότωναν και δολοφονούσαν για την αστερόεσσα με την ανοχη ΚΑΙ επιδοκιμασία του κράτους, επί δεκαετίες. Η αντίδραση στις ΗΠΑ λέγεται τρομοκρατία και οι αντιφωνούντες, "ακροδεξιοί", "κομμουνιστές", τρομοκράτες (φυσικά) και λοιπά. Προ ολίγων ημερών, τέτοιοι "πατριώτες" και "ήρωες", αποκαλύφθηκε επισήμως ότι χρησιμοποιούσαν τεχνικές βασανισμού με τις οδηγίες της κυβέρνησης Μπους. Εικονικοί πνιγμοί, στέρηση ύπνου, γυμνισμός, τοποθέτηση εντόμων σε δεμένους κρατούμενους. Τα memos τα δημοσίευσε η ίδια η κυβέρνηση (εδώ 1 2 3 4). Η οποία, δια στόματος Obama δεσμεύτηκε ότι κανείς από αυτούς τους ήρωες-βασανιστές, δεν θα διωχθεί διότι "ακολουθούσαν οδηγίες καλή τη πίστη".

Προ 3 εβδομάδων, το ίδιο υπουργείο, όπως αποκαλύφθηκε στην Wahington Post, ετοιμάζει νομοσχέδιο με το οποίο θα μπορεί να "κλείνει" κάθε δίκτυο (φυσικά το Internet!) για "λόγους εθνικής ασφαλείας". Κάτι σαν το "Υπουργείο Αγάπης" και το "Υπουργείο Αλήθειας" στο 1984 του Όργουελ...

Το sentiment αρχίζει να ξεδιπλώνεται μαζί με την αθλιότητα της εποχής που κρύβονταν τόσα χρόνια κάτω από το χαλάκι. Η υποκρισία και η φαυλότητα θα πέσει σαν τον ουρανό, στα κεφάλια των ανυποψίαστων και αθώων.

Οι διεφθαρμένοι εγκληματίες πολέμου, τα τσιράκια τους και οι στρατοί τους είναι εκεί έξω. Έχουν όνομα. Ο Μπους ετοιμάζεται να γράψει βιβλίο. Τα Μέσα είναι σε αφασία. Είναι βαριές οι τσέπες και νωπές οι μνήμες της ευδαιμονίας και της κυριαρχίας κάποιων.

Οτιδήποτε παλιό, όμως ήρθε ο καιρός και θα γκρεμιστεί. Όποιος ήταν οπαδός ή δούλος του, θα παρασυρθεί στο έλεος της οργής και των αποκαλύψεων που θα συνοδεύσουν το μέλλον μας. Αυτό δεν είναι κάποιο επαναστατικό μανιφέστο ή μια ηδονή ακατάσχετης κινδυνολογίας, αν ατυχώς εκλαμβάνονται έτσι.

Είναι η εποχή μας και το μέλλον που σύντομα θα είναι "από την πραγματικότητα στα νέα" και τις ζωές όλων.

Το πως αντιδρά ο καθένας, είναι θέμα δικό του. Το πως προστατεύεται επίσης. Εύχομαι καλή τύχη και στα δύο.

Συντάχθηκε απο: Epicurus2day
Τρίτη, 21 Απρίλιος 2009 19:49

Καλό Πάσχα ... πεινασμένοι

Το φιλμάκι Chicken-a-la-Carte μας δείχνει το διπλό πρόσωπο της κοινωνίας.

http://www.cultureunplugged.com/play/1081/Chicken-a-la-Carte

Επιτέλους ας συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον κόσμο.

Στον κόσμο των χορτασμένων χωράνε και οι νηστικοί.

Μας μιλάνε για τα ήθη, τα έθιμα και για τον παραδοσιακό οβελία. Όμως υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας που πεινάνε.

Μας εξωθούν στην υπερκατανάλωση αλλά κρύβουν την ωμή πραγματικότητα που βιώνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι αυτού του πλανήτη.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΝΑ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

KΑΛΟ ΠΑΣΧΑ...

Υ.Γ. : Πεινασμένοι όλης της γής περιμένετε, θα σας σερβίρουμε την Κυριακή... τα αποφάγια μας!

H αλαζονεία του ηγέτη

(απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Μπουραντά : 'Ολα σου τα'μαθα, μα ξέχασα μια λέξη)

«Η αλαζονεία αποτελεί µία χρόνια ψυχοπαθολογική κατάσταση, κατά την οποία το άτομο αισθάνεται υπερβολική ανάγκη για δύναμη και δόξα, ταυτόχρονα µε υπερβολική αυτοπεποίθηση, αυταρέσκεια, αυτοθαυμασμό και αίσθηση μοναδικότητας. Η έννοια της αλαζονείας συνδέεται αρκετά άμεσα µε την έννοια του αρνητικού ναρκισσισμού, που συνίσταται σε μια κατάσταση "εγωπάθειας" µε σημαντικές αρνητικές συνέπειες στη συμπεριφορά και στις επιδόσεις του ηγέτη. Η αλαζονεία ως ψυχολογικό χαρακτηριστικό και αρνητική συμπεριφορά ενισχύεται µέσω των επιτυχιών, της αναγνώρισης και της δύναμης που αποκτούν οι ηγέτες στα τελευταία στάδια της καριέρας τους. Η μεγάλη επιτυχία κάνει πολλούς να αισθάνονται δυνατοί, αλάνθαστοι, ακατανίκητοι και να πιστεύουν ότι έχουν γίνει "μικροί θεοί". Οι αρνητικές συμπεριφορές της αλαζονείας είναι τόσο πολλές και σημαντικές, που οδηγούν και επιτυχημένους ηγέτες σε πλήρη εκτροχιασμό και αποτυχία. Μεταξύ αυτών, μερικές συνήθεις και επικίνδυνες συμπεριφορές που αξίζει να ερευνήσουμε στο CLI (Circle of the Lost Ideas) είναι οι παρακάτω:
»Καταρχήν, το όραμα για τον αλαζόνα ηγέτη αποτελεί ουσιαστικά προέκταση των ατομικών του αναγκών και εκφράζει τη μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Αυτό πρακτικά δημιουργεί δύο σημαντικά προβλήματα. Πρώτον, πολλά οράματα είναι ουτοπικά, µη ρεαλιστικά, διότι εκφράζουν την υπέρμετρη φιλοδοξία και τις προσωπικές ανάγκες του ηγέτη και όχι αυτές του οργανισμού, της κοινωνίας, των εργαζομένων και των υπόλοιπων ομάδων ενδιαφερομένων. Ο ηγέτη ς αγνοεί ή υποτιμά τις δυσκολίες και τους περιορισμούς, δεν υπολογίζει τους απαιτούμενους πόρους και θυσίες για την υλοποίηση του οράματός του. Όταν γίνεται φανερή η αδυναμία υλοποίησης αυτού του οράματος, συνήθως δε δέχεται το λάθος του και επιμένει παρά τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει για τον οργανισμό ή την κοινωνία. Το δεύτερο σχετικό πρόβλημα αφορά την πύρρειο νίκη του ηγέτη. Η μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του τον οδηγεί να επιδιώκει τέτοιους στόχους και οράματα, η υλοποίηση των οποίων κοστίζει τόσο πολύ σε πόρους και θυσίες, µε αποτέλεσμα να υπάρχουν καταστροφικές συνέπειες.

»Οι αλαζόνες ηγέτες συνήθως δεν ενδιαφέρονται παρά µόνο για τους εαυτούς τους. Αδιαφορούν για τις ανάγκες των ανθρώπων τους, τους εκμεταλλεύονται, τους βλέπουν και τους μεταχειρίζονται σαν υπηρέτες τους.
Αυτό το επιτυγχάνουν χειραγωγώντας και συμπαρασύροντας τους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας το χάρισμα της διαπροσωπικής επικοινωνίας και του λόγου. Μεγαλοποιούν το όραμά τους, δημιουργούν υπέρμετρες προσδοκίες και πείθουν ότι κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό. Περιαυτολογούν υπερβολικά και μεγαλοποιούν την εικόνα τους και τις "αρετές" τους, δημιουργούν την ψευδαίσθηση για τη δυνατότητα χειρισμού της κατάστασης, ενώ στην πραγματικότητα είναι εκτός ελέγχου. Κερδίζουν τη δέσμευση και τη διάθεση των ανθρώπων να υλοποιήσουν το έργο, αποκρύπτοντάς τους όμως τις αρνητικές πληροφορίες και κοινοποιώντας τους µόνο τις θετικές. Χρησιμοποιούν θετικές, εύθυμες και ευχάριστες εκφράσεις, ώστε ν' αποσπάσουν την προσοχή των άλλων από τα αρνητικά γεγονότα ή πληροφορίες. Χρησιμοποιούν τεχνικές ικανοποίησης των στερεοτύπων, κολακείες και θεατρικά τεχνάσματα για τη χειραγώγηση του ακροατηρίου τους.


» Έχουν την αίσθηση ότι τα ξέρουν όλα, πάντα αυτοί έχουν δίκιο και ποτέ δε φταίνε οι ίδιοι για τις αποτυχίες. Δεν ακούν τους άλλους, δε μαθαίνουν από τα λάθη και τις αποτυχίες, δεν τους αρέσουν οι συμβουλές και οι διαφωνίες. Θίγονται, θυμώνουν και γίνονται επιθετικοί όταν τους κάνουν κριτική. Θέλουν συνεργάτες που να τους λένε πάντα "ναι" (yes men) και να τους θαυμάζουν. Υποτιμούν και αγνοούν τους περιορισμούς, τις δυσκολίες και τις ατέλειές τους, καθώς αισθάνονται ακατανίκητοι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λαμβάνουν αποφάσεις που δε στηρίζονται σε αξιόπιστες πληροφορίες και ορθολογική ανάλυση. Ουσιαστικά, χάνουν την επαφή µε την πραγματικότητα, ζουν σε γυάλινους πύργους και δε συνειδητοποιούν τους κινδύνους. Έτσι, οδηγούνται σε επικίνδυνες αποφάσεις και παράτολμα έργα, που μπορεί να συνεπάγονται ανεπανόρθωτες συμφορές.

»Τέτοιοι ηγέτες έχουν απολυταρχικό στιλ διακυβέρνησης. Ακόμη και όταν ζητούν τη συμμετοχή, το κάνουν για τυπικούς λόγους ή για εντυπωσιασμό. Αρκετές φορές θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω των κανόνων, τους οποίους συστηματικά αγνοούν, παραβαίνουν ή και αλλάζουν, ώστε να είναι συμβατοί µε την προσωπικότητά τους, τις ανάγκες και τις επιδιώξεις τους. Εμπιστεύονται, ανταμείβουν και ευνοούν ανθρώπους που πάντα "συμφωνούν" μαζί τους, που τους θαυμάζουν, τους δοξάζουν, τους υπηρετούν και τους υποστηρίζουν. Οι ηγέτες αυτοί δε διαθέτουν αυτοεπίγνωση, δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους και δεν ενδιαφέρονται να κατανοήσουν τους άλλους, παρότι οι ίδιοι επιζητούν διαρκώς την κατανόηση όλων των άλλων. Είναι συναισθηματικά απομονωμένοι και γίνονται σκληροί, επιθετικοί και διεκδικητικοί µε τους άλλους, όταν αντιλαμβάνονται ότι δεν τους υποστηρίζουν και δεν τους εμπιστεύονται. Αρκετές φορές νιώθουν ανασφάλεια και άγχος μπροστά στο ενδεχόμενο αποτυχίας, πράγμα που μπορεί να τους οδηγήσει ακόμη και στην παράνοια.

»Τους ενδιαφέρει περισσότερο η δόξα και η μνήμη του ονόματός τους παρά ν' αφήσουν ως κληρονομιά τους διαδόχους κατάλληλους, που θα συνεχίσουν τη διαρκή πρόοδο του οργανισμού ή της κοινωνίας. Δεν ενδιαφέρονται ν' αναπτύξουν άλλους ηγέτες, ενώ σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούν συνάδελφοι ή συνεργάτες τους να γίνουν καλύτεροι απ' αυτούς, υποχρεώνοντάς τους να μένουν πάντα στη σκιά τους».

G 20: ΤΟ NEW BARAC HUSEIN OBAMA-DEAL, H «ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ» KAI O ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ

1. Για τη θεωρία των συνόλων και την έννοια του συστήματος

Στη Θεωρία των Συνόλων που διδάσκεται πιά και στα νηπιαγωγεία, μαθαίνουν τώρα όλοι πως σε ένα καλάθι με διάφορα φρούτα (σύνολο) υπάρχουν πορτοκάλια (α υποσύνολο), μήλα (β υποσύνολο), μπανάνες (γ υποσύνολο), φράουλες (δ υποσύνολο) κλπ. κλπ. Το ίδιο ισχύει και για την κάθε εθνική οικονομία ως σύνολο, το οποίο το λέμε και οικονομικό σύστημα, η οποία απαρτίζεται από πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους και ξεχωριστά μεν, αλληλεξαρτώμενα δε επιμέρους υποσύνολα, υποσυστήματα.
Το τραπεζικό σύστημα είναι ένα από τα υποσύνολα, υποσυστήματα της κάθε εθνικής οικονομίας. Βέβαια πέρα από τη δική μας εθνική οικονομία υπάρχουν και άλλες κοντινές και μακρινές εθνικές οικονομίες και όλες μαζί ως υποσύνολα πιά απαρτίζουν την παγκόσμια οικονομία, ως σύνολο, ως παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Δεν θα αναφερθούμε όμως σ’ αυτό το σύντομο κείμενο στα συστήματα, τα υποσυστήματα και τα υπερσυστήματα γενικά.
Για να κατανοήσουμε τη λειτουργία των συστημάτων και των υποσυστημάτων τους θα πάρουμε για παράδειγμα το σώμα μας, τον ίδιο τον οργανισμό μας, ο οποίος αποτελεί και το πιο ολοκληρωμένο σύστημα, ως υποσύστημα, αναμφίβολα, ευρύτερων υπερσυστημάτων, όπως λ. χ. η οικογένεια, η κοινωνία, η Φύση, ο πλανήτης Γη, το Σύμπαν. Ο οργανισμός μας ως σύστημα απαρτίζεται, όπως είναι γνωστό, από πολλά υποσυστήματα, όπως το σκελετικό, το μυϊκό, το νευρικό, το αναπνευστικό, το κυκλοφορικό, το ορμονολογικό, το πεπτικό, αλλά και το εγκεφαλικό, το νοητικό, το εαυτογνωσιακοσυνειδησιακό, των διάφορων αισθήσεων κλπ. κλπ.
Για την αρμονική λειτουργία και την ομαλή-γόνιμη ανάπτυξη κάθε οργανικού συστήματος είναι αναγκαία η αλληλοσυσχέτιση και η αμοιβαία επωφελής συνεργασία όλων των υποσυστημάτων του και με αυτή την έννοια όλα είναι το ίδιο σπουδαία. Υπάρχουν όμως κάποια υποσυστήματα που θεωρούνται ζωτικής σημασίας, όπως και κάποια άλλα, όπως ο εγκέφαλος, που έχουν την ευθύνη του συντονισμού και των αποφάσεων που θεωρούνται κυρίαρχα, χωρίς αυτό να σημαίνει και επικυρίαρχα-δυναστικά. Σημαντικό είναι, τέλος, το ζήτημα του σκοπού της ύπαρξης και της λειτουργίας κάθε συστήματος, γιατί από αυτόν προσδιορίζεται τόσο η ποιότητα, όσο και το αποτέλεσμα.
Έτσι όταν μιλάμε για κοινωνικά συστήματα το ζήτημα του σκοπού είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί αυτός προσδιορίζει και τη σχέση των υποσυστημάτων, η οποία μπορεί να είναι σχέση αμοιβαίας συνεργασίας ή σχέση εξουσίας. Με αυτή την έννοια η ανθρωπότητα είναι ένα υπερσύστημα, υποσύστημα του πλανήτη Γη και του σύμπαντος φυσικά, που απαρτίζεται από τα μοναδικά συστήματα-μέλη της τους ανθρώπους, οι οποίοι συγκροτούνται σε τοπικές κοινωνίες, οι οποίες με τη σειρά τους συγκροτούνται σε εθνικές, όπως λ. χ. η Ελλάδα, η Παλαιστίνη κλπ. κλπ. και σε υπερεθνικές κοινωνίες, όπως λ. χ. οι Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η ομάδα G 20 δεν είναι ένα κατά συνθήκη των ανθρώπων, ή των εθνικών κοινωνιών, της ανθρωπότητας δηλαδή, σύνολο-σύστημα, αλλά μιά άτυπη εξουσιαστική ομάδα του ηγεμονικού Κεφαλαίου με αιχμή τον αμερικανισμό, η οποία επιδιώκει τη βίαιη επιβολή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού πάνω στην ανθρωπότητα και τη μόνιμη κυριαρχία του Κεφαλαίου πάνω στην Εργασία και με αυτή την έννοια η ομάδα G20 συνιστά μιά εξουσιαστική συμμορία με σκοπό τη βίαιη υποταγή των συμφερόντων της ανθρωπότητας στα συμφέροντα του κυρίαρχου υποσυστήματος του Κεφαλαίου, σκοπός που προϋποθέτει τον παγκόσμιο φασισμό που αναγκαστικά οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.


2. Για το ρόλο του Τραπεζικού Συστήματος στην καπιταλιστική Οικονομία

Ας έρθουμε λοιπόν στο, από πολλά υποσυστήματα απαρτιζόμενο, καπιταλιστικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα, στο οποίο το κυρίαρχο υποσύστημα είναι το Κεφάλαιο και ο σκοπός είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και του πλούτου των κεφαλαιοκρατών. Ο ρόλος του τραπεζικού συστήματος σε συνθήκες καπιταλισμού είναι βέβαια ζωτικής σημασίας, αλλά δεν είναι κυρίαρχος, γιατί απλούστατα οι τράπεζες υπάρχουν, ως νομικά πρόσωπα και οικονομικά εργαλεία, για να και όσο εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μετόχων τους και κύρια του μετόχου ή των μετόχων που κατέχουν το 50%+1 των μετοχών. Συνεπώς η πολιτική των τραπεζών δεν είναι παρά η πολιτική του Κεφαλαίου και όπως το πεπτικό ή το κυκλοφορικό σύστημα δεν δουλεύουν για τον εαυτό τους έτσι και το τραπεζικό σύστημα δεν δουλεύει για τον εαυτό του, αλλά για το δημιουργό του, δηλαδή για το Κεφάλαιο.
Ζούμε μια ακόμα κρίση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και μάλιστα μια γενικευμένη κρίση του, η οποία προκαλεί αβάστακτη κακουχία σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, με κίνδυνο να την οδηγήσει στην αμφισβήτηση του συστήματος συνολικά και ενδεχόμενα στην αναζήτηση ενός άλλου καλύτερου κοινωνικοοικονομικού συστήματος, απαλλαγμένου από την καταστροφική βουλιμία του Κεφαλαίου. Αυτή είναι η στιγμή που το Κεφάλαιο, ως το διανοητικό, κυρίαρχο και αποφασιστικό κέντρο του καπιταλιστικού συστήματος επιστρατεύει τα βοηθητικά συστήματα των αχυρανθρώπων παραπληροφόρησης της ανθρωπότητας, από τα ΜΜΕ, τους επαγγελματίες πολιτικούς, μερικούς νομπελίστες οικονομολόγους και πανστρατιές οικονομολογούντων παπαγάλων, οι οποίοι για να αποδειχθούν άξιοι των αποδοχών τους θα πρέπει να φορτώσουν την κρίση του καπιταλισμού στο «τραπεζικό σύστημα». Το αποτέλεσμα είναι «δεδομένο». Θα ρίξουν όλοι τους τη πέτρα του αναθέματος στους κακούς «τραπεζίτες».
Ο Αβραάμ-Κεφάλαιο θα θυσιάσει και πάλι μερικούς από τους γιούς του τους Ισαάκ-Τραπεζίτες και, έτσι πιστεύει τουλάχιστο πως, η ανθρωπότητα θα «χάψει» και πάλι το παραμύθι, οπότε με μερικές τράπεζες και τραπεζίτες λιγότερους το Κεφάλαιο θα συνεχίσει την καταστροφική του πορεία. Μπορεί να συμβεί κι’ έτσι. Όμως ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με την τρέχουσα κρίση του καπιταλισμού. Λένε πως η κρίση είναι «κρίση του τραπεζικού συστήματος» και πιο συγκεκριμένα, «χρηματοπιστωτική κρίση» ή «κρίση ρευστότητας», που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι δεν υπάρχει «ρευστό χρήμα» για να ενεργοποιήσει την παραγωγή, αλλά και την κατανάλωση.

Ας το αναλύσουμε.
• α. Όταν λένε δεν υπάρχει ρευστό για την παραγωγή δεν εννοούν φυσικά ότι δεν υπάρχουν κεφάλαια για την παραγωγή εξοπλισμών και συστημάτων κυριαρχίας και καταστροφής, που γίνεται από το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, αλλά εννοούν ότι δεν υπάρχουν κεφάλαια για την παραγωγή αγαθών διατροφής, ευημερίας, πολιτισμού και ειρήνης, η οποία γίνεται από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
• β. Και όταν λένε δεν υπάρχει ρευστό χρήμα για την τόνωση της κατανάλωσης δεν εννοούν φυσικά την κρατική κατανάλωση, τις δαπάνες για εξοπλισμούς και τις τεράστιες πολεμικές δαπάνες, αλλά εννοούν την όλο και αυξανόμενη αδυναμία των εργαζόμενων να προμηθευτούν τα αναγκαία αγαθά για τη συντήρησή τους και για τη συντήρηση των οικογενειών τους.
Το ερώτημα που προκύπτει όμως είναι, πως συμβαίνει και ενώ, όπως δείχνουν οι επίσημες στατιστικές, από τη μια μεριά το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, δηλαδή ο συνολικός πλούτος της κοινωνίας αυξάνεται, το εμπόριο διευρύνεται και οι Κεντρικές Τράπεζες κόβουν και κυκλοφορούν χρήμα στην «αγορά», από την άλλη μεριά να λιγοστεύει μέχρι κα να «σπανίζει» του ρευστό χρήμα;

3. Για το χαρακτήρα της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης

Για να προσεγγίσουμε την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα θα πρέπει να κατανοήσουμε τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, στα πλαίσια μιάς εθνικής οικονομίας και κατ’ αναλογία στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομίας, όπου το Εισόδημα = Κατανάλωση + Αποταμίευση (Ε=Κ+Α), όπου, υπό κανονικές συνθήκες, Αποταμίευση, δηλαδή Πλεόνασμα = Επενδύσεις (Α=Επ), εξίσωση που μπορεί να εμφανιστεί και στη μορφή Α=Ε-Κ=Επ.
Το τραπεζικό σύστημα έρχεται να διαχειριστεί το Α=Επ., δηλαδή το κοινωνικό πλεόνασμα της οικονομίας, το οποίο το παραλαμβάνει με τη μορφή των αποταμιευτικών καταθέσεων και το διαθέτει με τη μορφή των χορηγήσεων (δανείων) για τη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας με τη μορφή νέων επενδύσεων, εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων και χρηματοδότηση εμπορικών δραστηριοτήτων, αλλά και για την ενίσχυση της ζήτησης με τη μορφή των καταναλωτικών και διάφορων άλλων δανείων, η οποία λογικά επιστρέφει ως διευρυμένη παραγωγή.
Αυτή η διαδικασία αποτελεί βασική παράμετρο της διαδικασίας διευρυνόμενης αναπαραγωγής της οικονομίας, η οποία φυσικά σταματάει, όταν τον Α βαίνει μειούμενο και τείνει προς το μηδέν (Α--->0), οπότε εμφανίζονται οικονομικές κρίσεις και η οικονομία εισέρχεται σε αυτό που λέμε ύφεση, δηλαδή εισέρχεται σε φάση συρρίκνωσης η οποία αποτυπώνεται σε συνεχόμενους αρνητικούς δείκτες ανάπτυξής της, φαινόμενο που αποκαλείται και αποανάπτυξη. Δεν είναι δυνατό στα πλαίσια αυτού του άρθρου να κάνουμε μια διεξοδική ανάλυση των επιμέρους προσδιοριστικών παραμέτρων του Κ και του Α, όπως Κ του κράτους και της κυβέρνησης, Κ των επιχειρήσεων και Κ των νοικοκυριών, ή Α του κράτους και της κυβέρνησης, Α των επιχειρήσεων και Α των νοικοκυριών αντίστοιχα.
Είναι όμως σημαντικό να παρατηρήσουμε πως τόσο το Κ όσο και το Α του κράτους και της κυβέρνησης, αλλά και της μεγάλης πολεμικής βιομηχανίας αυξάνονται σταθερά και θεαματικά, όπως λ. χ. στις τράπεζες, όπου τα κέρδη αυξάνονται ακόμα και σε περίοδο «κρίσης ρευστότητας», σε ποσοστά προκλητικά μεγάλα που ξεπερνούν κατά πολύ τα ποσοστά που για τον παραδοσιακό βιομηχανικό καπιταλισμό του 18ου και του 19ου αιώνα, θεωρούνταν παράνομη αισχροκέρδεια. Αντίθετα τόσο το Κ όσο και το Α μειούται σταθερά στον τομέα της οικονομίας που παράγει καταναλωτικά αγαθά, αγαθά διατροφής, ευημερίας, πολιτισμού και ειρήνης καθώς επίσης βαίνουν δραματικά μειούμενα, τα Κ και τα Α, στα νοικοκυριά, δηλαδή στις τάξεις των εργαζόμενων, αυτών που με την εργασία τους παράγουν το συνολικό πλούτο της οικονομίας.
Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι, πως τελικά δεν υπάρχει κρίση ρευστότητας, αλλά:
• α. Κρίση υπερπαραγωγής πολλών αλλά συνήθως άχρηστων ανταλλακτικών αξιών, όπως λ. χ. πολεμικά υλικά, προπαγάντα και παραπλανητική διαφήμιση, κοσμήματα σύμβολα «κοινωνικού status» πλασματικής αξίας, που είναι ξένες και συχνά και σε βάρος των ανθρώπινων και των κοινωνικών αναγκών, ενώ από την άλλη μεριά το σύστημα παράγει περιορισμένες ποσότητες και σε χαμηλές ποιότητες αξίες χρήσης, όπως λ. χ. τρόφιμα και λοιπά είδη πρώτης ανάγκης, υποδομές έρευνας, υγείας, παιδείας και πολιτισμού, με αποτέλεσμα να φυτοζωεί και να λιμοκτονεί υλικά και πνευματικά το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, κι’ αυτό γιατί στον καπιταλισμό η παραγωγή δεν υπακούει στις ανθρώπινες και στις κοινωνικές ανάγκες, αλλά εξυπηρετεί αποκλειστικά την βίαιη και την ασύστολη κερδοφορία του Κεφαλαίου, η οποία εμφανίζεται, ως

• β. Κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαιοποιημένων και μη παραγωγικά επανεπενδυομένων Κερδών, τα οποία αποκτώνται με ανορθόδοξες μεθόδους «νόμιμης» κερδοσκοπίας ή/και παράνομης τοκογλυφίας και κερδοσκοπίας, αποσύρονται από την κυκλοφορία και από κοινωνικό πλεόνασμα, σε μορφή χρήματος, μετατρέπονται, σε συσσωρευμένο ιδιωτικό πλούτο, σε αδρανοποιημένα Κεφάλαια και σε μεγάλες ιδιωτικές ακίνητες περιουσίες, που εκφράζονται και ως

• γ. Κρίση υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης και μεγάλης ανισοκατανομής του πλούτου, φαινόμενο που βρίσκεται σε ευθεία αναλογία με την ίδια τη φύση του καπιταλισμού, σύμφωνα με την οποία η Αμοιβή του Κεφαλαίου, το Κέρδος δηλαδή, πιέζει προς τα κάτω, προς το μηδέν την αμοιβή της Εργασίας, το Μισθό δηλαδή, διαδικασία που εκφράζεται με την εξίσωση Α= Κέρδη+Μισθοί (Α=Κε+Μ). Αυτή τη διαδικασία την απεικονίζει η εξίσωση Κε.+Μ=1, πράγμα που αποτυπώνει και τη σχέση μεταξύ Κερδών και Μισθών, δηλαδή ουσιαστικά τη σχέση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, στα πλαίσια της οποίας το Κεφάλαιο, ως η κυρίαρχη και αποφασιστική δύναμη στο καπιταλιστικό σύστημα πιέζει τα Κέρδη προς τα πάνω, προς τη μονάδα που σημαίνει πως πιέζει τους Μισθούς προς τα κάτω, προς το Μηδέν (Μ-->0).
Αν αυτή τη διαδικασία τη μεγεθύνουμε από το επίπεδο της όποιας καπιταλιστικής επιχείρησης στο περιφερειακό, στο εθνικό, στο ηπειρωτικό και στο οικουμενικό επίπεδο τότε θα κατανοήσουμε και την αιτία της βίαιης, της αντικοινωνικής, της αντιαναπτυξιακής, της παράνομης, της καταστροφικής και της απάνθρωπης ανισοκατανομής του παγκόσμιου πλούτου, όπως αυτή αποτυπώνεται και στις αντίστοιχες εθνικές και παγκόσμιες στατιστικές του ΟΗΕ, σύμφωνα με τις οποίες ο παγκόσμιος πλούτος συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο βίαια στα χέρια ελάχιστων χωρών και ελάχιστων ανθρώπων του πλανήτη.
Για να γίνει ακόμα περισσότερο κατανοητή η αφαιμακτική λειτουργία του καπιταλιστικού τραπεζικού συστήματος, θα μπορούσαμε, απλοποιώντας το, να το συγκρίνουμε με ένα αρδευτικό, ή και υδροδοτικό σύστημα που κατασκευάζεται για να αρδεύει ή να υδροδοτεί αδιάκοπα και σύμφωνα με τις επιμέρους ανάγκες, κάποια πεδιάδα ή μια πολιτεία, στο οποίο όμως οι κατασκευαστές του πρόβλεψαν ειδικές κρυφές παροχές για να κλέβουν, με τη συνενοχή των υπαλλήλων τους νερουλάδων (τραπεζιτών), όσο περισσότερο νερό (πλούτο) μπορούν, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή τα εναπομείναντα αποθέματα να μην επαρκούν (κρίση ρευστότητας) για την κάλυψη των αναγκών της υπόλοιπης κοινωνίας.
Όταν όμως τα κέρδη απορροφούν ολόκληρο, ή το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού πλεονάσματος, χωρίς να επανεπενδύονται παραγωγικά και οι μισθοί βαίνουν μειούμενοι, σε βαθμό που δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες του εργαζόμενου πληθυσμού, τότε η Εργασία σπρώχνεται στο περιθώριο της οικονομίας και κατά συνέπεια και της κοινωνίας, οπότε δεν απειλείται απλά η αστική Δημοκρατία και οι βασικές ανθρώπινες ελευθερίες από ένα επερχόμενο καπιταλιστικό φασισμό, αλλά απειλείται η ίδια η ανθρωπότητα και ο πολιτισμός της από την επερχόμενη καπιταλιστική βαρβαρότητα, την οποία στις μέρες μας την αποκαλούν και «παγκοσμιοποίηση της οικονομίας», εννοώντας προφανώς την παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου.
Η δυναμική αυτής της κρίσης ανισοκατανομής του πλούτου και κατά συνέπεια της ανισοκατανομής της εξουσίας και των ευκαιριών, εκφράζεται σε τοπικό, εθνικό, ηπειρωτικό και σε οικουμενικό επίπεδο και ως κοινωνική κρίση αντιπαλότητας μεταξύ των δυνάμεων του Κεφαλαίου και των δυνάμεων της Εργασίας, η οποία συχνά σκόπιμα διαστρέφεται και κρύβεται πίσω από τοπικές ή και ευρύτερες ενδοκαπιταλιστικές πολεμικές συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα της παγκόσμιας αγοράς και την παγκόσμια ηγεμονία, αλλά και ως υποκινούμενες «εμφύλιες συγκρούσεις» με φυλετικό, ή θρησκευτικό μανδύα, οι οποίες εντάσσονται στην ίδια πάντα λογική της «διευθέτησης» των αγορών.

4. Οι G20, η «επανίδρυση του καπιταλισμού» και η επιτάχυνση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου. Ο παγκόσμιος Φασισμός προελαύνει.




Η τρέχουσα κρίση τείνει, εξαιτίας της έκτασής της, αλλά και του βάθους της να εκφραστεί ως γενικευμένη ταξική σύγκρουση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας στην οποία αναγκαστικά, (με βάση τα επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ, σύμφωνα με τα οποία περίπου το 20% του πληθυσμού του πλανήτη σφετερίζεται το 80% και πλέον του παγκόσμιου πλούτου), θα αντιπαραταχθούν τα τέσσερα πέμπτα (4/5) της εκμεταλλευόμενης και λιμοκτονούσας ανθρωπότητας απέναντι στο ένα πέμπτο (1/5) των εκμεταλλευτών και εξουσιαστών. Αυτή την εξέλιξη τη βλέπουν τα κέντρα της καπιταλιστικής εξουσίας να έρχεται και κάνουν ότι μπορούν να τη σταματήσουν ή τουλάχιστο να την ελέγξουν και να τη φρενάρουν ή να την αποπροσανατολίσουν.

Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η χρέωση της κρίσης στο κακό τραπεζικό σύστημα, στα “golden boys” και στις ανίκανες κυβερνήσεις, δηλαδή στο σαμάρι και το πολύ-πολύ στο γάιδαρο, όχι όμως στο αφεντικό, στον αποκλειστικά υπεύθυνο, δηλαδή στο σκληρό πυρήνα του καπιταλισμού που χρησιμοποίησε το τραπεζικό σύστημα, τις διοικήσεις του και τις κυβερνήσεις του για να οργανώσουν αυτή την καταστροφική λεηλασία σε βάρος της Φύσης, αυτή τη ληστεία σε βάρος της ανθρωπότητας και αυτό το έγκλημα σε βάρος του ανθρώπινου πολιτισμού.

Αυτές τις μέρες οι πολιτικοί εκπρόσωποι του Κεφαλαίου, οι κυβερνήτες των 20 πλουσιότερων χωρών του κόσμου συναντήθηκαν, ως G20, στα γαλλογερμανικά σύνορα, για να «αντιμετωπίσουν την κρίση» και να δώσουν λύσεις. Η συμφωνία στην οποία κατάληξαν δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα συμβιβαστικό ελιγμό των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής, για να ξαναβάλουν στη λογική του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου τους πολιτικούς εκφραστές του μεγάλου ευρωπαϊκού Κεφαλαίου και κατ’ ανάγκη και τους πολιτικούς εκφραστές των υπόλοιπων εθνικών Κεφαλαίων. Από αυτή την άποψη η πρόσφατη σύνοδος των G20 ήταν μια ανάσα, αν δεν ήταν μια νίκη του αμερικανισμού και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό ήταν μια ακόμα ήττα των Λαών και της Ανθρωπότητας, στο βαθμό που περίμεναν κάτι διαφορετικό.

Για την επιτυχία του νέου σχεδίου του αμερικανισμού, (New Obama-Deal), δηλαδή για την επιτάχυνση της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης βρέθηκε ξαφνικά και κατ’ αρχή «ρευστό» της τάξης του ενός και πλέον τρισεκατομμυρίου Δολαρίων, (πέρα από τα τρισεκατομμύρια που αθροιστικά οι επιμέρους κυβερνήσεις ξαφνικά βρήκαν και διαθέτουν «για τη στήριξη των τραπεζών» τους), για να «ξαναπάρει μπροστά η καπιταλιστική οικονομία», χωρίς να θιγεί η φιλοσοφία για την «ελεύθερη αγορά» και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία, χωρίς να απαλλαγούν από τα ιμπεριαλιστικά χρέη και να ενισχυθούν παραγωγικά οι καθυστερημένες οικονομίες των χωρών της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας και χωρίς να γίνει λόγος ούτε και γι’ αυτή την μέχρι πρόσφατα αποδεκτή κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πρόνοια, κοινωνική ασφάλιση, πολύ περισσότερο δε δεν έγινε λόγος για ένα στοιχειώδη κοινωνικό έλεγχο της οικονομίας.

Αντίθετα συμφώνησαν μεταξύ των άλλων:

* 1. Να αποφύγουν με κάθε τρόπο και κάθε μορφής κρατικού παρεμβατισμού και να αφήσουν «την αγορά να κάνει τη δουλειά της», όπως ακριβώς την έκανε μέχρι σήμερα !.
* 2. Να διευρύνουν το καθεστώς των «ευέλικτων σχέσεων εργασίας» για την «αποκατάσταση της απασχόλησης» και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας σε βάρος της Εργασίας..
*3. Να αναβαθμίσουν το ρόλο και να ενισχύσουν με τεράστια ποσά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που στραγγαλίζει τις οικονομίες των χωρών που αρνούνται να ενταχθούν στην ιμπεριαλιστική ηγεμονία.
*4. Να βάλλουν τις βάσεις για ένα παγκόσμιο νόμισμα με το Special Drawing Rights (Ειδικά Δικαιώματα Ανάληψης κονδυλίων), από τους «πρόθυμους», που εκδίδεται αποκλειστικά από το αμερικανοελεγχόμενο ΔΝΤ, γιατί έτσι το ΔΝΤ θα λειτουργεί ως το χρηματοπιστωτικό Βατικανό της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αλλά και γιατί έτσι θα διευκολυνθούν τα σχέδια των ΗΠΑ να αντικαταστήσουν κάποια στιγμή το υποτιμημένο Δολάριο με το Americo(;), το κοινό νόμισμα των χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Αμερικής, γιατί είναι προφανές πως με ένα αποδυναμωμένο νόμισμα υπονομεύονται τα σχέδια για την παγκόσμια αμερικανική ηγεμονία.
*5. Να ενισχύσουν το ρόλο του αμερικανοελεγχόμενου Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, προφανώς για τη διατήρηση των άνισων όρων εμπορίου και του συγκεκριμένου ιμπεριαλιστικού παγκόσμιου καταμερισμού της εργασίας, που φέρνει πλούτο στους λίγους και φτώχεια στους πολλούς.
*6. Να «ελέγξουν τους φορολογικούς παράδεισους», αλλά δεν είπαν κουβέντα για τους κερδοσκοπικούς παράδεισους της απλήρωτης εργασίας στις χώρες-παιδικά κάτεργα, για τη βρώμικη οικονομία και την παραοικονομία, όπως λ. χ. το δουλεμπόριο, τα ναρκωτικά, το λαθρεμπόριο όπλων, το σεξεμπόριο γυναικών και παιδιών κλπ. κλπ.
Με αυτή την αλαζονική και τόσο αντιφατική συμφωνία οι G20 γιόρτασαν πανηγυρικά όλοι μαζί, χοροστατούντων του Σαρκοζί, της Μέρκελ, του Μπράουν και του Ομπάμα, την «επανίδρυση του καπιταλισμού», παραδίδοντας ουσιαστικά την εργαζόμενη κοινωνία στην αρπακτική «ηθική του καπιταλισμού» και την ανθρωπότητα στο έλεος της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας των 20, με πλανητάρχη κοινής αποδοχής τον Barack Hussein Obama. Αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί αυτή παραιτήθηκε από το δικαίωμα να είναι ευρωπαϊκή.
Και ως κυνικοί ρεαλιστές, οι πολιτικοί εκφραστές του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Κεφάλαιου, οι G20, απόφυγαν να ανοίξουν διάλογο ακόμα και με τη Διεθνή της Σοσιαλδημοκρατίας και τις προτάσεις της για «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», για «εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης»και για «πράσινη ανάπτυξη» και φυσικά δεν στενοχωρήθηκαν καθόλου για την απουσία εκπροσώπων-εκφραστών του συντελεστή Εργασία από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτό ήταν και το κύκνειο άσμα της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, των ταξικά ευνουχισμένων εργατικών συνδικάτων και της παραδοσιακής τριτοτεταρτοδιεθνιστικής Αριστεράς, γιατί γοητευμένοι από τη γκλαμουριά της μπουρζουαζίας και του αστικού κοινοβούλιου αποκοιμήθηκαν, οπότε η ιστορία τους έκοψε το φως.

Είναι προφανές πως το παγκόσμιο Κεφάλαιο γεφύρωσε προς το παρόν τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις και προχωράει, ως παγκόσμιος Φασισμός, στη συγκρότηση ενός ενιαίου παγκόσμιου αντιλαϊκού μετώπου για την επικείμενη σύγκρουσή του με τις δυνάμεις της απελπισμένης και γι’ αυτό εξεγειρόμενης Εργασίας. Προφανές είναι ακόμα πως αυτή η νέα ενδοκαπιταλιστική ανακωχή δεν θα κρατήσει πολύ, γιατί όπως η ιστορία διδάσκει αυτές οι λυκοσυμμαχίες κρατάνε όσο να ξαναμπούν στο τραπέζι οι αξιώσεις του επόμενου διεκδικητή της παγκόσμιας ηγεμονίας, πράγμα που σημαίνει πως ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος, αυτή τη φορά μεταξύ Ανατολής και Δύσης θα ανοίξει νέες πληγές στο σώμα και στην προοπτική της Ανθρωπότητας.

Προφανές είναι τέλος πως αυτή η κρίση δεν είναι τελικά μια κρίση οικονομική δηλαδή μια δυσλειτουργία του καπιταλισμού και πολύ περισσότερο δεν είναι μια κρίση του τραπεζικού συστήματος, αλλά είναι μια κρίση βαθύτατα πολιτική, μια κρίση που αγγίζει το βασικό κύτταρο, την ίδια την υπαρξιακή ουσία του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος η οποία προκαλείται από το σκληρό πυρήνα του ιμπεριαλιστικού (ηγεμονικού) κεφαλαίου με στόχο τον ακόμα μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό του παγκόσμιου πλούτου και γι’ αυτό είναι μια κρίση συστημική. Και σαν συστημική κρίση θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε καινούργιες, σκληρότερες από τις προηγούμενες περιπέτειες, γιατί ο στόχος είναι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση να ταυτιστεί με την αμερικανική ηγεμονία.

Οι πρόσφατες κινήσεις του εκπροσώπου αυτού του σκληρού πυρήνα, του Ομπάμα, δείχνουν πως βρισκόμαστε στη φάση όπου ο ηγεμόνας καλεί την Ανατολή και την Ασία (η Ευρωπαϊκή Ένωση προσκύνησε ήδη ερήμην των Λαών), σε απομάκρυνση από την Ευρασία και σε υποταγή, γιατί η επόμενη φάση θα είναι η σύγκρουση, αρχικά με τους μικρούς, όπως λ. χ. Συρία, Βόρεια Κορέα και Ιράν και στη συνέχεια με τη Ρωσία και την Κίνα που ακόμα αντιστέκονται και κάνουν όνειρα μέσο της «Συνεργασίας της Σαγκάης», τουλάχιστον για μια «Ασία που θα ανήκει στους Ασιάτες». Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις οι Λαοί, που θυσιάζονται καθημερινά στο βωμό των ενδοκαπιταλιστικών συγκρούσεων για την παγκόσμια κυριαρχία του αμερικάνικου ή του κινέζικου ιμπεριαλιστικού ηγεμονισμού, λογικό είναι να υποθέσουμε ότι θα αρχίσουν να σκέπτονται ένα κάποιο αντιηγεμονικό μέλλον , ένα μέλλον δικό τους χωρίς αφεντικά και ηγεμόνες.



Για τις Δυνάμεις της Εργασίας αυτή η σύγκρουση θα πάρει πολλές μορφές, από την αυθόρμητη αντίδραση, την ανοργάνωτη εξέγερση και την τυφλή σύγκρουση, μέχρι στην επώδυνη πορεία της, να συνειδητοποιηθεί πως το οριστικό ξερίζωμα των καταστροφικών καπιταλιστικών κρίσεων δεν είναι υπόθεση μόνο των δυνάμεων της Εργασίας, αλλά και των δυνάμεων της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ολόκληρης της κοινωνίας σε τοπική, εθνική περιφερειακή και οικουμενική κλίμακα, δηλαδή είναι υπόθεση ολόκληρης της ανθρωπότητας και συνεπώς γίνεται υπόθεση μιάς Νέας Ριζοσπαστικής Αντικαπιταλιστικής, Αντιιμπεριαλιστικής Οικουμενικής Ουμανιστικής Αριστεράς με στρατηγικό στόχο την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και με όραμα τη σωτηρία του πλανήτη, την πρόοδο της Ανθρωπότητας και έναν καλύτερο κόσμο, τον Οικουμενικό Αταξικό Ουμανισμό.

Κώστας Λάμπος
__________________________________________
Πηγή: Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
www.infonewhumanism.blogspot.com
E-mail: prodial21@gmail.com

Αποπληθωρισμός ή Υπερπληθωρισμός;

(αναδημοσίευση από τον Επίκουρο)

Καθώς η βαπτισθείσα ως πιστωτική (ενώ πρόκειται περί συστημικής) κρίση βαθαίνει και ο φόβος και ο πεσιμισμός αυξάνουν, τα 2 οδυνηρά σενάρια του οικονομικού μέλλοντος, αποτελούν πλέον το... λεμόνι της έριδας, αναμεταξύ των αναλυτών - με ή χωρίς εισαγωγικά.

Ομιλώ για τους περί ων το θέμα, Αποπληθωρισμό (Deflation) και Υπερπληθωρισμό (Hyper-inflation).
O αποπληθωρισμός, στον οποίο αναφέρονται προηγούμενες παραθέσεις της ενότητας, είναι εν ολίγοις η απαξίωση κάθε αγαθού πλην του χρήματος. Τα προαιώνια λάφυρα της υπερκατανάλωσης και της υπερτίμησης, όπως ακίνητα, ΙΧ, συλλεκτικά, κλπ. γνωρίζουν πρωτοφανή απομείωση της αξίας τους, η οποία τις περισσότερες φορές υποπλαπλασιάζεται σε τιμές κάτω του μισού. Ό,τι κάνει 10, κοστίζει πλέον 5 και βγάλε.

Αιτία της απαξίωσης δεν είναι το λαϊκίστικο "ο κόσμος δεν έχει να φάει" (το οποίο αποτελεί σύμπτωμα και εμφανίζεται ως συνέπεια του αποπληθωρισμού) αλλά, η πλημμυρίδα χάρτινου και ηλεκτρονικού χρήματος την οποία ανεξέλεγκτα πατρόναραν ιδιώτες (τραπεζίτες) και διεφθαρμένοι ή άσχετοι εξουσιαστές (οι εκάστοτε).

Η υπερπαραγωγή χρήματος από ιδιώτες στους οποίους η εξουσία έχει εκχωρηθεί εμμέσως ή αμέσως, οδήγησε σε πληθωρισμό του κυκλοφορούντος μέσου συναλλαγών και ως γνωστόν και νομίζω εύκολα κατανοητό, ό,τι κυκλοφορεί σε αφθονία χάνει την αξία του.Πέραν όμως των περιουσιακών αντικειμένων, σε αποπληθωριστικές περιόδους τα λοιπά αγαθά γνωρίζουν και αυτά πρωτοφανή μείωση της αποτίμησης τους.Το δανεικό χρήμα εκλείπει. Το βασικό στοιχείο του οικοδομήματος, της οικονομικής αρένας στην οποία παλεύουμε, δεν υπάρχει.

Θυμίζω ότι το Κολοσσαίο, έμεινε θρυλικό "ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της". Καλώς ή κακώς είμαστε οι μονομάχοι αυτής της συστημικής κρίσης.

Ο αποπληθωρισμός συνιστά μια μακρά περίοδο απαισιοδοξίας και έλλειψης πίστης και διάθεσης για ρίσκο. Είναι μια περίοδος όπου το Sentiment, το κοινό αίσθημα είναι αρνητικό. Συμπαρασύρει όλες τις λοιπές εκδηλώσεις του ανθρώπου, από το πως εκφράζεται, πως ψυχαγωγείται, χαρακτηρίζεται από την περιχαράκωση του στον εαυτό του ή στα στενά όρια μια ομάδας, μιας κοινωνίας, ενός έθνους. Προβάλλει τα αμυντικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά επιβίωσης, τα οποία είναι ζωώδη και πολλές φορές βίαια. Σε αυτές τις περιόδους, οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες και οι συμμαχίες δυσεύρετες. Η κακοπιστία κυριαρχεί.

Homo homini lupus.

Στην περίοδο του αποπληθωρισμού κυριαρχεί η "αποδόμηση". Γκρεμίζεται το παλιό και ό,τι ήθελε προκύψει. Ο αποπληθωρισμός δεν αντιμετωπίζεται παρά μόνο μέσω του φυσικού νόμου. Όπως και με μια μεγάλη πυρκαγιά, πλημμύρα, ηφαιστειακή έκρηξη ή σεισμό, ο άνθρωπος δύναται μόνο ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ να πράξει ή ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ. (όπως είχε πει και ο Ludwig von Mises, διακεκριμένος οικονομολόγος της αυστριακής σχολής). Και όπως στις φυσικές καταστροφές, έτσι και εδώ, ο άνθρωπος παλεύει έντονα στην αρχή μέχρι να αποκαρδιωθεί, αντιλαμβανόμενος τελικά την αδυναμία του ή αλλιώς, την παντοδυναμία αυτού που προσπαθεί να αντιμετωπίσει.

Του τέρατος που δημιούργησαν οι πρόγονοι του και φυσικά ο ίδιος.

Για να εισέλθουμε σε μια τέτοια περίοδο επισήμως, θα πρέπει αντικειμενικά και πρακτικά, τα κράτη να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν τα φαινόμενα, με κανένα μέσο. Θα πρέπει να υπάρξει πλήρης αναγνώριση αυτής της αδυναμίας και να τεθεί πλέον ΩΜΑ στο τραπέζι η πραγματικότητα. Στοιχεία δηλαδή που στα χαρτιά και στους αριθμούς έχουν ήδη συμβεί - και αναφερθεί:

Ότι πολλά κράτη είναι ήδη χρεοκοπημένα, ότι το Τραπεζικό σύστημα είναι το βαρίδι που βουλιάζει όλους αυτούς που τάχα θα το σώσουν ή θα σωθούν, ότι το σύστημα αυτό είναι αδιέξοδο και η λύση δεν είναι εφικτή στο πλαίσιο "ζωής" αυτού του συστήματος. Χρειάζεται ΑΛΛΟ σύστημα.

Όμως, το sentiment, προερχόμενο από την όξυνση των κερδοσκοπικών ενστίκτων (της μανίας) δεκαετιών, εμποδίζει ακόμα και τώρα την αντικειμενική κρίση, τον ρεαλισμό. Η ΕΛΠΙΔΑ, συμμαχεί με αυτήν την ψευδαίσθηση και οδηγεί τους ανθρώπους σε παραδοχές του τύπου "δεν θα συμβεί, δεν συμφέρει, δεν είναι δυνατόν, κάτι θα γίνει".

Σε όλες τις φυσικές καταστροφές, η τάση του ανθρώπου για πίστη στον από μηχανής Θεό, κορυφώνεται. Έτσι κάπως βυθίστηκε ο Τιτανικός στο παρθενικό του ταξίδι.

Για μια ακόμη φορά, η ιστορία ίσως επαναλαμβάνεται. Και η ανθρώπινη μοίρα το ίδιο.

Στο πλαίσιο αυτό, η ανθρωπότητα αυτήν τη στιγμή εναλλακτικά αντιμετωπίζει ως πιθανό το ενδεχόμενο του Υπερπληθωρισμού. Το σενάριο αυτό παλεύουν οι Τραπεζίτες του κόσμου. Θυμίζω ότι η Ε.Ε. ιδρύθηκε με σκοπό τη νομισματική σταθερότητα. Η FED το ίδιο. Ο όρος "νομισματική σταθερότητα" είναι κενό γράμμα, πουκάμισο αδειανό, χωρίς έναν ελεγχόμενο και χαμηλό πληθωρισμό. Η ΕΕ ορίζει ως τέτοιο το επίπεδο του 2%.

Αυτοί οι σταθεροποιητές, λοιπόν, τώρα παλεύουν τάχα, για τον "υπερπληθωρισμό" ως (μόνη) εναλλακτική λύση...

Θυμίζω ότι οι Κεντρικές Τράπεζες, αφήρεσαν την εξουσία που είχαν τα κράτη επί του χρήματος (και έτσι αυτο-δημιουργήθηκαν) με το πρόσχημα "τα χρήματα στους Τραπεζίτες, που είναι τεχνοκράτες, ξέρουν και μπορούν". Μόνο, βέβαια, που ΟΛΕΣ οι νομισματικές ή άλλες κρίσεις, προ της καθιέρωσης των Κεντρικών Τραπεζών, ήταν προϊόντα ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ εκ μέρους των μεγάλων "τζακιών", τα οποία έτσι ήθελαν να αποκτήσουν (εκβιαστικά και ετσιθελικά) την εξουσία που τελικά απέκτησαν.

Δημιουργώντας πανικούς και εμφανιζόμενοι ως σωτήρες.Κρατήστε αυτήν τη φράση. Να ξέρετε ότι είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος να σας επιβληθεί και να αποδεχτείτε το οτιδήποτε.

Στον υπερπληθωρισμό το χρήμα είναι πλέον ανεξέλεγκτο. Χάνει εντελώς την αξία του. Και έτσι ακριβώς "απαξιώνονται" τα πάντα. Ο υπερπληθωρισμός οδηγεί πάντα σε εκρηκτικές νομισματικές κρίσεις. Σε κατάρρευση πολλές φορές των νομισματικών συστημάτων. Στην παρούσα φάση, το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα είναι το δολάριο.

Θυμίζω την προτροπή του Bill Gross, για την έξοδο από τέτοιες κρίσεις: "Inflate - Devalue - Tax".

Ο Bill Gross είναι ο μεγαλύτερος διαχειριστής ομολόγων στις ΗΠΑ. Κουρτινάτος, να το πω. Από πίσω. Εννοεί: (Αν) Καταχρεώσατε το σύμπαν (και αφού) απαξιώστε το νόμισμα (με υπερπαραγωγή χρήματος) και (συνεπώς) έτσι και τα χρέη. Έπειτα, επανέλθετε στην προτέρα κατάσταση μαζεύοντας χρήματα από τους φορολογούμενους, σαν την Κοκκινοσκουφίτσα που μαζεύει μαργαρίτες. Προσπαθήστε να καταλάβετε τον συλλογισμό.

Στο περιβάλλον του υπερπληθωρισμού, η Κεντρική Τράπεζα έχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Αφού το χρήμα οι τράπεζες το δημιουργούν δανείζοντας και αφού πλέον οι "καταναλωτές" δεν προσφεύγουν στον δανεισμό αλλά ούτε και οι τράπεζες προθυμοποιούνται να δανείσουν (sentiment: φόβος, σε αντίθεση με την ευφορία σε οικονομικές εκρήξεις, όλα παραισθήσεις τίποτα υλικό, εξ ου και "χαρτινο σύστημα" house of cards), τότε πως θα κυκλοφορήσει το νέο χρήμα, πως θα τονωθεί "η ανάπτυξη", πως θα φουσκώσει πάλι το μπαλόνι; (ΠΡΟΣΟΧΗ:αυτή είναι η παγκόσμια πολιτική, αυτήν τη στιγμή. Πως θα ξαναφουσκώσει το - παραφουσκωμένο ήδη -μπαλόνι. Σάματις και αν ξαναφουσκώσει δεν θα σκάσει στο μέλλον. Ιλαροτραγωδία - και ελπίδα, "δεν θα συμβεί, δεν συμφέρει, δεν είναι δυνατόν, κάτι θα γίνει"...).

Η λύση φαίνεται να είναι η εξής: οι Κεντρικές τράπεζες θα ζητήσουν να χρηματοδοτήσουν το Χρέος. Θα ζητήσουν να αναλάβουν ουσιαστικά οι ίδιες το Δημόσιο Χρέος και να τυπώσουν όσο χρήμα χρειάζεται για αυτό. Το χρήμα αυτό θα "εισέλθει" στην αγορά μέσω των πιστωτών, αυτούς δηλ. στους οποίους τα κράτη χρωστάνε. Νέο χρήμα, πλαγίως.

Και ρωτώ: ΑΥΤΟ δεν ήταν ο ρόλος του κράτους προτού οι Τραπεζίτες αναλάβουν τα ηνία και μας φέρουν ως εδώ; ΑΥΤΗ δεν ήταν κάποτε κρατική εξουσία; Αν - με πρόσχημα την "διάσωση" του Τιτανικού - οι Κεντρ. Τράπεζες αναλάβουν την διαχείριση του Δημόσιου Χρέος, τι θα γίνει με τα κράτη;

Ποιος ο ρόλος τους, ποια η αιτία ύπαρξης τους;

Αγαπητοί φίλοι. Διαβάστε καλά και προσπαθήστε να αντιληφθείτε πλήρως τα εννοούμενα. Ξαναγράφω: χρηματοπιστωτικοί πανικοί επέβαλαν τα ιδρύματα αυτά, την εκχώρηση των κυριαρχικών ΜΑΣ (ως κοινωνίες) εξουσιών σε αυτούς και τώρα, ουσιαστικά βαίνουμε προς την πλήρη ιδιωτικοποίηση της θεσμικής έννοιας του κράτους.

Προς την απόλυτη ολιγαρχία και ελιτοκρατία. Ακόμη μια φορά, "για να σωθούμε".

Παραθέτω μέχρι στιγμής την πραγματικότητα στο μοναδικό ένα διάγραμμα, το οποίο θα αρκούσε από μόνο του για να τα πει σχεδόν όλα.

Εδώ φαίνεται το ποσοστό αύξησης του κυκλοφορούντος χρήματος (το γνωστό Μ3). Η προσπάθεια να μείνουν στη ζωή οι φουσκωτοί. Πέρυσι ξεπέρασε το ρεκόρ αύξησης επί Νίξον (16,3%). Όπως βλέπετε το χρήμα που κυκλοφορεί στις ΗΠΑ, μειώνεται, λιγοστεύει. Οι φουσκωτοί ηττώνται. Αυτή η υγιής αντίδραση, δυστυχώς επιφέρει, λόγω της προϋφιστάμενης σχιζοφρένειας, όλα τα δεινά που βιώνουμε σήμερα. Η FED θα προσπαθήσει να εκτινάξει πάλι τον δείκτη. Θα προσπαθήσει να δώσει και άλλη ηρωίνη στον παραπληγικό ηρωινομανή, εμάς. Για να μας σώσει. Αν τα καταφέρει, ο αποπληθωρισμός μπορεί να μετατραπεί σε υπερπληθωρισμό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αν όχι, ο θάνατος του τραπεζικού συστήματος όπως σήμερα ή χτες, το γνωρίσαμε, είναι μάλλον δεδομένος.



Διότι πράγματι, δεν είμαστε στο νέο 1929. Είμαστε σε κάτι ακόμα χειρότερο.

Ο καθηγητής του Stern Nouriel Roubini, (o κ. "Μαυρος κι Άραχλος") δήλωσε στο CNBC ότι η κατάρρευση αποφεύχθηκε προσωρινά αλλά ότι η οικονομία θα υποστεί "θάνατο με χιλιάδες κοψίματα". Και φυσικά ότι τα περισσότερα "ιδρύματα" στις ΗΠΑ, είναι ήδη μετά το τέλος, "αναξιόχρεα" (insolvent). Φυσικά "Mr. Doom" και λοιδωρούμενος ήταν κάθε Roubini τα προηγούμενα χρόνια. Θεοί αυτοί που έλεγαν "ο Dow 100.000 κλπ". Αυτό είναι το sentiment, και αυτό που εννοεί ο Roubini είναι ότι οι οικ. δείκτες δεν καταρρέουν όπως καμιά φορά οι αγορές, κάποτε θα υπάρξει και μια αναπήδηση (bounce) μια μικρής ζωής ανασκούμπωση. Ίσως λίαν προσεχώς. Στο μετά αναφέρεται.

Από αυτό λοιπόν το μαύρο και άραχλο, κάτι νέο θα γεννηθεί, ένας καινούργιος κόσμος. Θα είναι η μία και μοναδική μας ευκαρία για ουσιαστική αλλαγή. Ας ελπίσουμε να τον ζήσουμε και να τον διαμορφώσουμε όπως τον θέλουμε. Αν και μεταξύ μας, αυτό τελικά υπήρξε μια διαχρονική ουτοπία.

Καλώς ήρθατε στο νέο site.

υγ. "Σας σιχαινόμαστε αλλά θα συνεχίζουμε να αγοράζουμε ομόλογα σας" είπε επί λεξει ο Luo Ping, διευθύνων σύμβουλος της Εποπτικής Επιτροπής Τραπεζών της Κίνας. “We hate you guys. Once you start issuing $1 trillion-$2 trillion [$1,000bn-$2,000bn] ...we know the dollar is going to depreciate, so we hate you guys but there is nothing much we can do.”

Χαιρετίσματα στην εξουσία.

Πηγή : http://www.epicurus2day.gr

Η κρίση είναι του καπιταλισμού

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ[1]
________________________________________________________


1. Η κρίση ως έννοια

Η ιστορία διδάσκει πως η κρίση στη φύση, στη ζωή και στην κοινωνία είναι μια κατάσταση οξείας ανισορροπίας, με την έννοια της προϊούσας διαταραγμένης ισορροπίας, που σηματοδοτεί το τέλος μιάς συνθήκης ισορροπίας και την απαρχή μιάς άλλης νέας συνθήκης, η οποία περιέχει καινούργια δυναμικά στοιχεία που διαμορφώνουν τους όρους και κατά συνέπεια προσδιορίζουν το πρόσημο της νέας συνθήκης συμβατικής ισορροπίας.


Με αυτή την έννοια μπορούμε να διακρίνουμε τις κρίσεις σε κρίσεις ακμής που οδηγούν , σε μια ανώτερη ποιότητα, δηλαδή στην πρόοδο και σε κρίσεις παρακμής, κρίσεις εκφυλισμού, κρίσεις θανάτου, που συνειδητά εμποδίζουν την πρόοδο για να διατηρήσουν με τη βία την υφιστάμενη κατάσταση, ακόμα κι' αν χρειαστεί να βάλουν «τέλος στην ιστορία».


Κάθε πρόοδος, όπως και κάθε πισωγύρισμα της ανθρωπότητας συνοδεύτηκε από μια μεγάλη κρίση, κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική, κρίση θεσμών, κρίση αξιών, κρίση ακμής ή κρίση παρακμής, ανάλογα με το αποτέλεσμα και το πρόσημο της νέας ισορροπίας, το οποίο διαμορφώθηκε στο πεδίο της σύγκρουσης των θετικών και των αρνητικών κοινωνικών φορτίων, των προοδευτικών και των αντιδραστικών δυνάμεων.

2. Για το συστημικό χαρακτήρα της σημερινής «χρηματοπιστωτικής» κρίσης

Η οικονομία, ως διαδικασία παραγωγής αξιών χρήσης, ή ως διαδικασία παραγωγής ανταλλακτικών αξιών και κοινωνικού πλούτου και κύρια ως διαδικασία κατανομής αυτού του πλούτου, αποτέλεσε, στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, το κατεξοχήν πεδίο σύγκρουσης των κοινωνικών δυνάμεων, μεταξύ των παραγωγών από τη μια μεριά και των διαχειριστών-σφετεριστών του πλούτου από την άλλη, για τη δικαιότερη κατανομή του οι πρώτοι και για την ακόμα πιο άδικη κατανομή του οι δεύτεροι.

Ανάλογα με τη συγκυρία που κάθε φορά διαμορφώνει η αναρχία της κοινωνικά ανεξέλεγκτης οικονομικής παραγωγής, σε συνθήκες καπιταλισμού, οι κρίσεις, που η μια διαδέχεται την άλλη, αποκτούν ειδικά χαρακτηριστικά και εμφανίζονται ως κρίση υπερπαραγωγής, κρίση πληθωρισμού, κρίση στασιμότητας, κρίση στασιμοπληθωρισμού, κρίση ενεργειακή, κρίση διατροφική, κρίση ρευστότητας, κρίση πιστωτική, κρίση χρηματοπιστωτική και …δεν συμμαζεύεται.


Αυτή η πραγματικότητα δεν επιτρέπει να κατανοήσουμε και πολύ περισσότερο να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την εκάστοτε κρίση σαν ένα ανεξάρτητο γεγονός που έρχεται τυχαία και από το πουθενά. Αντίθετα η κάθε κρίση αποτελεί καρπό της σειράς των προηγούμενων κρίσεων και ταυτόχρονα το σπόρο των επόμενων κρίσεων. Σε τελική ανάλυση η εκάστοτε επιμέρους κρίση, κι' εδώ μιλάμε για τις οικονομικές κρίσεις, δεν είναι παρά έκφραση της χαοτικής φύσης, του ανορθολογισμού, δηλαδή της παθογένειας του καπιταλιστικού συστήματος και συνεπώς στην ουσία της είναι μια συστημική κρίση[2].


Η σημερινή, η λεγόμενη χρηματοπιστωτική κρίση, αποτελεί, ως λειτουργική ανωμαλία που προκαλείται από την χαοτική φύση του καπιταλισμού, τυπική έκφραση της συνολικής κρίσης του νεοφιλελεύθερα παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από τη φύση της συγκεκριμένης κρίσης είναι συγκεχυμένη. Από τη μια μεριά βρίσκονται οι απόψεις εκείνες που τη θεωρούν σύμπτωμα ανεξάρτητο από τη φύση του καπιταλισμού, τη θεωρούν ειδική λειτουργική ανωμαλία του «χρηματοπιστωτικού συστήματος» και όχι δομική ανωμαλία του καπιταλισμού, η οποία υποτίθεται ότι σχετίζεται με τις κακές προβλέψεις, με την κακή διαχείριση ή, με την απληστία των golden boys και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Αυτή η άποψη πλάθεται και αναπαράγεται από την αστική διανόηση στα πλαίσια του επαγγελματικού της ρόλου στην υπηρεσία του υποτίθεται «αιώνιου καπιταλισμού». Έτσι αθωώνεται το σύστημα με την υπόσχεση πως θα γίνει καλύτερο, μέχρι να διαπράξει το επόμενο , συνήθως, φρικτότερο έγκλημά του σε βάρος της κοινωνίας, της φύσης, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.


Η άλλη αντίληψη αντιμετωπίζει τις κρίσεις σαν μια φυσική εκφυλιστική διαδικασία του καπιταλισμού , η οποία αργά ή γρήγορα θα τον οδηγήσει στην κατάρρευση. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι οι κρίσεις του καπιταλισμού κατά τον 20ο αιώνα, όπως και η τρέχουσα κρίση ήταν και είναι κρίσεις παρακμής με την έννοια πως εκφράζουν την ανικανότητα του καπιταλισμού να οδηγήσει την εξέλιξη της ανθρωπότητας σε διευρυμένη-οικουμενική ευημερία, δικαιοσύνη και ελευθερία, όπως άλλωστε υποσχέθηκε, όταν οι Λαοί πάλευαν να απαλλαγούν από το σκοταδιστικό μεσαίωνα και τη βάρβαρη φεουδαρχία.



Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η παρακμή του καπιταλισμού οδηγεί αυτόματα και στην κατάρρευσή του. Αντίθετα ο καπιταλισμός της παρακμής γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνος και πιο επιθετικός απέναντι στη Φύση, απέναντι στην Εργασία, τη Γνώση, τον Πολιτισμό, απέναντι στην Ανθρωπότητα και στην ίδια τη ζωή, με αποτέλεσμα να οργανώνει τις καταστροφικές κρίσεις του με τρόπο ώστε να γεφυρώνει βίαια τις εσωτερικές του αντιφάσεις-αντιθέσεις με τη στρατηγική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, προϋπόθεση απαραίτητη για να εξουδετερώνει τη δυσαρέσκεια των εργαζόμενων και να ακυρώνει κάθε προοπτική κοινωνικής ανατροπής του.


Έτσι η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ως τακτική του αμερικανισμού, δηλαδή του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του ηγεμονικού κεφαλαίου, καλείται να υπηρετήσει το βασικό στρατηγικό στόχο του που είναι η εσωτερική αναδιάρθρωσή του στην κατεύθυνση της ακόμα μεγαλύτερης συσσώρευσης και της ακόμα μεγαλύτερης συγκεντροποίησης του πλούτου, πράγμα που αναπόφευκτα σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση της εξουσίας του πάνω στην ανθρωπότητα.

Βέβαια η εντατικοποίηση της διαδικασίας της καπιταλιστικής συγκεντροποίησης σήμαινε πάντα και συνεχίζει να σημαίνει χρεοκοπία, εξαγορά ή συγχώνευση εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων και κατά συνέπεια σημαίνει την προλεταριοποίηση, δηλαδή το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων καπιταλιστών, ως καπιταλιστών, σύμφωνα με τη βασική αρχή του καπιταλιστικού ανταγωνισμού «ο θάνατός σου, η ζωή μου».


Στην πραγματικότητα στα πλαίσια αυτής της «χρηματοπιστωτικής κρίσης» συντελείται μία βίαιη περιθωριοποίηση, ένας βίαιος θάνατος εκατομμυρίων μικρών, μεσαίων ακόμα και μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και μια βίαιη αναδιάταξη των σχέσεων όλων των εργαζόμενων του πλανήτη και εκατοντάδων Λαών και κρατών ως προς τη συμμετοχή τους στην κατανομή του παγκόσμιου πλούτου και κατά συνέπεια στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας[3], πράγμα που φασιστικοποιεί την παγκόσμια οικονομία.


Συνέπεια αυτού του ενδοταξικού εμφύλιου πολέμου μεταξύ των μεμονωμένων μικρών και μεγάλων καπιταλιστών, αλλά και κύρια μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών που διεκδικούν την παγκόσμια ηγεμονία, όπως οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ρωσία και η Κίνα, είναι η συγκέντρωση του ελέγχου της αγοράς, δηλαδή του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια με άμεσο αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη αποξένωση της κοινωνίας-ανθρωπότητας από τον πλούτο της, πράγμα που αποτυπώνεται στην καθημερινή διεύρυνση της παγκόσμιας εξαθλίωσης, αλλά και, στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της οικονομικής δραστηριότητας από τους τομείς παραγωγής αγαθών για κοινωνική ευημερία στους τομείς της εξουσίας, της ασφάλειας και του πολέμου, για λογαριασμό της παγκόσμιας ηγεμονίας.


Σημαίνει ακόμα πως δεκάδες χώρες θα χρεοκοπήσουν, ή θα αναγκαστούν για να αποφύγουν τη χρεοκοπία να καταφύγουν στην αναζήτηση προστασίας και στο δανεισμό από τους ισχυρούς και να τεθούν υπό τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, πράγμα που αναγκαστικά οδηγεί στην εκχώρηση και στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας τους.


Σημαίνει επίσης ότι πρόκειται για ένα σκληρό οικονομικό πόλεμο που σκοπό έχει την κατάκτηση, τη διατήρηση, ή και την επανάκτηση σφαιρών επιρροής, μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης μεταξύ των διεκδικητών της παγκόσμιας ηγεμονίας.


Τέλος, αυτή η νέα βίαιη συγκεντροποίηση του παγκόσμιου πλούτου, που δεν είναι τόσο αποτέλεσμα κακών οικονομικών μέτρων, αλλά αποτέλεσμα στρατηγικής επιλογής του Κεφάλαιου, σημαίνει παραπέρα διεύρυνση της φτώχειας και της εξαθλίωσης των εργαζόμενων, υποχώρηση μέχρι εξαφάνισης του κράτους πρόνοιας, σημαίνει την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την ελαχιστοποίηση της αμοιβής της εργασίας, τη διόγκωση της ανεργίας, τον παραπέρα περιορισμό των ελευθεριών και φυσικά σημαίνει περαιτέρω συρρίκνωση της ήδη χλωμής αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας με προοπτική ένα απόλυτο παγκοσμιοποιημένο φασισμό, την απόλυτη βαρβαρότητα.


Σε τελική ανάλυση και ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε, και επί του προκειμένου της τρέχουσας κρίσης, η ουσία αποκαλύπτεται από τον τρόπο με τον οποίο αυτή αποτυπώνεται ως σχέση του παγκόσμιου πληθυσμού προς τον παγκόσμιο πλούτο. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Έκθεσης του OHE για την Ανάπτυξη:

το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη διαθέτει αθροιστικά μεγαλύτερο εισόδημα από το φτωχότερο 57% του παγκόσμιου πληθυσμού, ή στο 80% του παγκόσμιου πληθυσμού, (δηλαδή περίπου πέντε δισεκατομμύρια άνθρωποι), αντιστοιχεί το 16% του παγκόσμιου πλούτου, με αποτέλεσμα:
Κάθε 3 δευτερόλεπτα σε κάποιο σημείο του πλανήτη, πεθαίνει ένα παιδί, εξαιτίας της φτώχειας, (κάτι που σημαίνει 1.200 παιδιά κάθε μια ώρα ή 28 800 παιδιά την ημέρα)![4]
Αυτή η εικόνα δείχνει πως η αιτία της κρίσης, της όποιας οικονομικής κρίσης, ριζώνει στην ίδια τη αρπακτική, την απάνθρωπη και καταστροφική φύση του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία και επιβάλλει μια χαοτική, σπάταλη και πολεμογόνα παραγωγή, που, αναγκαστικά συνοδεύεται από τη βίαιη ανισοκατανομή του πλούτου, με τρόπο τέτοιο που από τη μια μεριά υπερσυγκεντρώνεται σε λίγα χέρια τεράστιος πλούτος και εξουσία και από την άλλη να επιβάλλεται η απόλυτη φτώχεια και η εξαθλίωση σχεδόν σ' ολόκληρη την ανθρωπότητα.



3. Κατάρρευση ή ανατροπή;

Από όσα προηγήθηκαν θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

1. Είναι προφανές πως ο μανιακός καπιταλισμός[5] αποτρελάθηκε και προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή με φάρμακο τις όλο και συχνότερες, όλο και μεγαλύτερες καταστροφικές κρίσεις, πράγμα που σημαίνει πως σε ένα σύστημα που γεννάει και θρέφεται από τις κρίσεις του, που καταστρέφει τη Φύση, εξαθλιώνει την ανθρωπότητα και απειλεί την ίδια τη ζωή, το ζητούμενο πιά για τη ριζική αντιμετώπιση των κρίσεων δεν μπορεί να είναι κάποια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, ή κάποιο μείγμα νεοκλασοκοκεϋνσιανών οικονομικών πολιτικών, αλλά η ανατροπή του ίδιου του συστήματος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως σε βραχυχρόνιο ορίζοντα δεν επιλέγουμε εκείνες τις πολιτικές που βελτιώνουν την καθημερινότητά μας και επιτρέπουν την αναζήτηση και την ανάπτυξη των αγώνων για την στρατηγική υπέρβαση του καπιταλισμού.

2. Όσο και στο βαθμό που η ανθρωπότητα ΔΕΝ είναι αποφασισμένη να οργανώσει τη ζωή της και το μέλλον της με διαφορετικό τρόπο, τόσο ο καπιταλισμός θα κυριαρχεί, θα καταστρέφει, θα εξαθλιώνει και θα ανανεώνει την κυριαρχία του μέσα από ελεγχόμενες ή μη ελεγχόμενες κρίσεις δομικής και λειτουργικής αναδιάρθρωσης και ανασυγκρότησής του.

3. Βέβαια στο να μην ξέρει, να μην θέλει και να μην μπορεί η ανθρωπότητα να ανατρέψει τον καπιταλισμό για να οργανώσει τη ζωή και το μέλλον της με διαφορετικό τρόπο, συμβάλλει και η θεωρία «σοβαρών» και πολυβραβευμένων, ακόμα και με NOBEL, οικονομολόγων και πολλών οικονομολογούντων[6], που την παπαγαλίζουν όλου του κόσμου οι πολιτικάντηδες, περί κρίσης στη σφαίρα της «μη-πραγματικής οικονομίας», η οποία, όπως προβλέπουν, δεν θα αγγίξει την «πραγματική οικονομία», αλλά κι αν την αγγίξει θα ξεπεραστεί αργά ή γρήγορα, ως ελαφρά ύφεση, οπότε θα ξανάρθουν πάλι καλές καπιταλιστικές μέρες και για να συμβεί αυτό θα πρέπει η ανθρωπότητα να δεχθεί τα σχέδια Πόλσον, Μπράουν,…, ακόμα και του Καραμανλή, για να «ταΐσουν» με τρισεκατομμύρια φόρους τις αχόρταγες τράπεζες.

4. Και βέβαια όλοι αυτοί οι «θεωρητικοί» δεν έχουν αντιληφθεί πως το 100% των χωρών του Τρίτου Κόσμου, δηλαδή περίπου το 90% των χωρών του πλανήτη και το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού λειτουργούν και ζουν μόνιμα σε καθεστώς ύφεσης, γιατί ο ύστερος μητροπολιτικός-ηγεμονικός καπιταλισμός δεν μπορεί πιά να λειτουργήσει ομαλά σε συνθήκες, οι οποίες αμφισβητούν τις δομές της ανισόμερης ανάπτυξης, της άνισης ανταλλαγής και της ανισοκατανομής του πλούτου, δομές που διευκολύνουν τη λεηλασία του πλανήτη από το ηγεμονικό κεφάλαιο.

5. Πρόκειται φυσικά για απολογητικές θεωρίες όπου το τραγικό ταυτίζεται με το γελοίο, κι' αυτό γιατί δεν υπάρχουν δυό οικονομίες, η μη-πραγματική και η πραγματική οικονομία, αλλά μόνο μία. Υπάρχει μόνο μια οικονομία, η χαοτική-ανορθολογική-σπάταλη-αντικοινωνική καπιταλιστική οικονομία της ανισότητας και συνεπώς της ανελευθερίας, του πλούτου και συνεπώς της φτώχειας και της δυστυχίας, των κρίσεων και συνεπώς των πολέμων, της παρακμής και συνεπώς της βαρβαρότητας.



6. Το τραγικό είναι πως κάποιοι «θεωρητικοί», αλλά και κάποια «αριστερά» κόμματα τριτοτεταρτοδιεθνιστικής κοπής, ξεχασμένα από την ίδια την ιστορία τους, που θεωρούν πως οι κρίσεις του καπιταλισμού, που οδηγούν όλο και περισσότερους ανθρώπους στην εξαθλίωση, ουσιαστικά οδηγούν τους εργαζόμενους στη σοσιαλιστική επανάσταση, παρά την αντίθετη ιστορική εμπειρία, σύμφωνα με την οποία η εξαθλίωση των εργαζόμενων δεν οδηγεί αριστερά στη σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά δεξιά σε κάποιου είδους κρατισμό, σε κάποιο φασισμό, σε κάποια εξαθλιωμένη εθνικοσοσιαλιστική αντεπανάσταση.

7. Το ίδιο τραγική είναι και η αντίληψη των σοσιαλδημοκρατών, παλιών, εκσυγχρονιστών και «νέων», που θριαμβολογούν γιατί νομίζουν πως η κρίση του νεοφιλελευθερισμού τους καλεί να κυβερνήσουν ή να ξανακυβερνήσουν και να εφαρμόσουν τις συνταγές του J.M.Keynes για τη, για μια ακόμα φορά, σωτηρία του καπιταλισμού.

8. Γι' αυτό εκτιμούμε πως η ανθρωπότητα,
α. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των «ουδέτερων» θεωρητικών των κρίσεων του καπιταλισμού που αδυνατούν ή αρνούνται να συνδέσουν τις καταστροφικές κρίσεις με την ίδια τη χαοτική φύση του καπιταλισμού,
β. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των νεοφιλελεύθερων που θεοποιούν το κέρδος και δαιμονοποιούν τον άνθρωπο, στην υποτιθέμενη ελαττωματική φύση του οποίου φορτώνουν όλες τις συμφορές της ανθρωπότητας, απαλλάσσοντας έτσι το καπιταλιστικό σύστημα από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας,
γ. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των δογματικών που αρνούνται την ιστορική πραγματικότητα, η οποία απόσυρε το πρότυπό τους, δεν κατανοούν τη σύγχρονη πραγματικότητα και συνεπώς αγνοούν το χαρακτήρα της σύγχρονης επανάστασης, σπέρνουν σύγχυση στην κοινωνία και σε τελική ανάλυση λειτουργούν, κάποιες φορές μάλιστα συνειδητά, ως δεκανίκι του κεφάλαιου.

9. Η ανθρωπότητα πρέπει να αποφασίσει να αρνηθεί συνολικά και να ανατρέψει ριζικά τον καπιταλισμό των κρίσεων και της παρακμής, σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του, για να μην μπορεί καμιά ψευδεπίγραφη «κομμουνιστική», ή «σοσιαλιστική» πρωτοπορία, να πουλάει τον κρατικό καπιταλισμό και τον εθνικιστικό ηγεμονισμό της για σοσιαλισμό κι' όταν η κοινωνία απαιτεί περισσότερο σοσιαλισμό αυτή να αυτομολάει στον καπιταλισμό της «ελεύθερης αγοράς», όπως έγινε με την ΕΣΣΔ, την Κίνα και τους λοιπούς συγγενείς και στη συνέχεια να μοιρολογούν τάχα, για το «θάνατο του σοσιαλισμού», ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πως το μόνο που πέθανε είναι «ο εμποράκος του σοσιαλισμού».


10. Αυτό σημαίνει πως η ανθρωπότητα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο καπιταλισμός δεν καταρρέει, αλλά ανατρέπεται και γι' αυτό δεν πρέπει να μετράει τις πληγές της με τις καταστροφικές καπιταλιστικές κρίσεις, με την ελπίδα πως κάποτε θα καταρρεύσει από μόνος του ο καπιταλισμός, γιατί το πιθανότερο είναι να καταρρεύσει η ανθρωπότητα και η ζωή πριν, ή στην καλύτερη περίπτωση (καλύτερη για ποιόν αλήθεια;) μαζί με τον καπιταλισμό.

11. Σημαίνει τέλος, πως η ανθρωπότητα γνωρίζει ότι η ανατροπή του πανούργου καπιταλισμού δεν είναι εύκολη και δεν θα είναι μια ανώδυνη υπόθεση και γι' αυτό ακριβώς η ανατροπή του καπιταλισμού προϋποθέτει την αφύπνιση και τη συνειδητή δράση όλων των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε τοπικό, σε εθνικό, σε περιφερειακό και σε οικουμενικό επίπεδο, σημαίνει δηλαδή ένα Νέο Διαφωτισμό, που θα σφυρηλατήσει το όραμα και θα δέσει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση για το άνοιγμα του δρόμου για ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[7].



12. Η ανθρωπότητα γνωρίζει πολύ καλά πως από όλα τα προκαπιταλιστικά συστήματα δεν απαλλάχτηκε επειδή αυτά κατάρρευσαν, αλλά επειδή η ίδια με τους αγώνες της τα ανάτρεψε. Με τον καπιταλισμό η ανθρωπότητα έχει εμπειρίες 3-4 αιώνων που συνοψίζονται στους αιματηρούς κατακτητικούς πολέμους και τις γενοκτονίες της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης του αμερικανισμού.

13. Η ανθρωπότητα έχει στις μέρες μας και την εμπειρία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού[8], με αιχμή τον αμερικανισμό, που οδηγεί ολοταχώς στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν έχει πιά πολύ χρόνο, αν δεν είναι ήδη πολύ αργά, να αποφασίσει και να οργανώσει τον αγώνα της για την ριζική ανατροπή κάθε πιθανής και απίθανης εκδοχής του καπιταλισμού, στο όνομα της σωτηρίας της ζωής, του πολιτισμού και του Ανθρώπου, στο όνομα ενός καλύτερου κόσμου.

14. Και αυτό το ζήτημα δεν μπορούν να το λύσουν οι άπληστοι επιχειρηματίες, οι δοτές κυβερνήσεις, οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και οι μοντελοκατασκευαστές οικονομέτρες, γιατί αυτό είναι ένα καθαρό, κορυφαίο, κρίσιμο, ζωτικό πολιτικό ζήτημα συστημικής υφής το οποίο μπορεί να το λύσει με τις ανατρεπτικές πολιτικές επιλογές της μόνο η συνειδητή και πολιτικά αυτενεργή κοινωνία, η «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», στην κατεύθυνση ενός νέου οικονομικού δόγματος, σύμφωνα με το οποίο η οικονομική δραστηριότητα της κοινωνίας-ανθρωπότητας αποσκοπεί στην εξάλειψη της φτώχιας και συνεπώς στην εξασφάλιση της οικουμενικής ευημερίας, προϋπόθεση για την πραγματική ισότητα, συνθήκη αναγκαία και ικανή για την πραγματική ελευθερία, την ειρήνη, την επιβίωση και την πρόοδο της ανθρωπότητας στην κατεύθυνση ενός Νέου Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού[9].

15. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οδήγησαν, στη μακρόχρονη και βασανιστική πορεία της ανθρωπότητας, στη δημιουργία όλων των αναγκαίων πνευματικών, επιστημονικών και τεχνολογικών προϋποθέσεων για το μεγάλο άλμα, για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου[10]. Η τρέχουσα συστημική κρίση, η μεγάλη κρίση παρακμής του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού έκανε την «υπόθεση για σοβαρή συζήτηση πέραν του καπιταλισμού, περισσότερο αναγκαία από ποτέ» [11].Όταν και στο βαθμό που αυτή η συζήτηση θα φουντώνει και θα αρχίσει να ενδιαφέρει την αποφασιστική πλειοψηφία της κοινωνίας στον ίδιο βαθμό θα καταρρέουν όλοι οι σκοταδιστικοί και εξουσιαστικοί μύθοι, θα ξεπερνιέται ο παραλυτικός εξουσιαστικός φόβος[12], θα αποτρέπεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα, θα σφυρηλατείται το νέο όραμα της ανθρωπότητας και ταυτόχρονα θα οικοδομείται ένας καλύτερος κόσμος.



--------------------------------------------------------------------------------

[1] Εισήγηση στην Ημερίδα του Αχαϊκού Ομίλου Πολιτικού και Κοινωνικού Προβληματισμού με θέμα: Οικονομική κρίση. Αίτια-Συνέπειες-Προοπτικές, που έγινε στην Πάτρα στις 10.02.2009

[2] Για το συστημικό χαρακτήρα της τρέχουσας κρίσης βλέπε: Λάμπος Κώστας, «Κρίση του πολιτικού συστήματος»: Μύθος και πραγματικότητα, στο : www.monthlyreview.gr (16.07.2008).

[3] Βλέπε σχετικά, Κώστας Μελάς, Νεοσυντηρητικοί. Σχεδιάζοντας την παγκόσμια κυριαρχία, ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ, Αθήνα 2007

[4] UN, Human Development Report, 2005, (ΟΗΕ, Έκθεση για την ανθρώπινη Ανάπτυξη, 2005.

[5] Βλέπε Γκρέϊντερ Ουίλιαμ, Ο Μανιακός Καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός που καταβροχθίζει τα παιδιά του, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 1999.

[6] Για το ρόλο της αποφασιστικής πλειοψηφίας των επαγγελματιών, κύρια των ακαδημαϊκών οικονομολόγων της νεοκλασικής σχολής, που μεσουρανούν από την εποχή του Ρήγκαν και της Θάτσερ μέχρι ακόμα και την εποχή του Ομπάμα διατυμπάνισαν και διατυμπανίζουν, με το αζημίωτο φυσικά, το δόγμα πως «ότι είναι καλό για τις επιχειρήσεις είναι καλό και για την κοινωνία», βλέπε , Wolf Richard, Οι μεγάλες κωλοτούμπες των οικονομολόγων, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 04.02.2009.

[7] Το τέλος του Κεφαλαίου και το μέλλον της Εργασίας, στο: MONTHLY REVIEW, τεύχος Οκτώβρη 2008.

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου ή Οικουμενισμός της Εργασίας; ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, τεύχος Δεκέμβρη 2001/ Γενάρης 2002.

[9] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ο Ουμανισμός του 21ου αιώνα είναι ο δικός μας ουμανισμός, στο: www.monthlyreview.gr/ , (ανάρτηση: 30.11.2007).

[10] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η επιστομονικοτεχνική επανάσταση στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και όχι των κερδών, www.monthlyreview.gr και www.infonewhumanism.blogspot.com

[11] Wolf Richard, ;όπου παραπάνω

[12] Φόβος και οικονομία: Όψεις της καπιταλιστικής παρακμής, στο: MONTHLY REVIEW, τεύχος Γενάρη 2009.





Πηγή : ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ:

www.infonewhumanism.blogspot.com

Κώστας Λάμπος

Prodial21@gmail.com

Μισάνθρωπος

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ «ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΥ»

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΜΠΟ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ, (16 02.2009)

Ζούμε στην εποχή που, πιο ξεκάθαρα από ποτέ, το ελεγχόμενο και προκαθορισμένο από την εξουσία φαντασιακό, έχει παραγκωνίσει το ελεύθερο φαντασιακό ενώ ταυτόχρονα, και κυριότερα, έχει αντικαταστήσει το Υπαρκτό.

Το αποτέλεσμα στην κοινωνία, στην καθημερινή ζωή, είναι μια νέας μορφής υποταγή που πολύ συχνά, επιβάλλεται με τη φαινομενική συναίνεση του ατόμου.

Όμως, εδώ στην Ελλάδα, οι μέρες του Δεκέμβρη αλλά και η παγκόσμια κοινωνική αναταραχή που έχει ξεκινήσει απέναντι στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα όλοι οι λαοί, είναι παραδείγματα για το ότι αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί αδιάσπαστη συνθήκη και ότι μπορεί, με τη ραγδαία εξάπλωση της γνώσης, ακόμα και να ανατραπεί.

Σύμφωνα με τον Λακάν, η Αλήθεια παραμένει πάντοτε αλώβητη, στον κενό χώρο ανάμεσα στο Υπαρκτό και στο ελεγχόμενο φαντασιακό, παρά την όποια προσπάθεια των κραταιών. Η τέχνη οφείλει σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να επικεντρωθεί ακριβώς σε αυτόν τον κενό χώρο όπου ασθμαίνει η Αλήθεια, θέτοντας ως σαφή στόχο την ανάδειξη του Υπαρκτού και την απελευθέρωση του φαντασιακού. Διαφορετικά, το μόνο που θα κάνει, θα είναι να συνεισφέρει στη συλλογική ψευδαίσθηση και πολύ χειρότερα, στην επακόλουθη συλλογική πτώση.

Κανείς δε μπορεί να υποδείξει τον τρόπο, ή μόνο έναν τρόπο με τον οποίο μπορεί η τέχνη να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Νομίζω όμως ότι μια επιστροφή, με σύγχρονη ματιά, στο ρεαλισμό, ακόμα και σε πλαίσια Ρομαντισμού, είναι μια αρχή ικανή, ώστε η τέχνη να μπορέσει ξανά να μιλήσει καίρια και καθαρά για τα πραγματικά προβλήματα του Ανθρώπου, αντί να προσπαθεί να τον κάνει να τα ξεχάσει.

Το βιβλίο «Η ιστορία ενός 'Μισάνθρωπου'» γράφτηκε με αυτό το σκεπτικό και αν μπόρεσε να το υπενθυμίσει, να το ενισχύσει ή ακόμα και να το μεταφέρει σε κάποιους αναγνώστες, θα μου ήταν αρκετό. Σας ευχαριστώ πολύ.

Capitalism Hits the Fan

Please find below an incisive video commentary on the current capitalist economic crisis by Rick Wolff. The video taped lecture includes (1) an explanation of what the crisis is and why it happened.

VIDEO: Capitalism Hits the Fan: A Marxian View

Lecture by Professor Rick Wolff, Department of Economics at the University of Massachusetts - Amherst

Οι μεγάλες κωλοτούμπες των οικονομολόγων

Του RICHARD WOLFF*

H δουλοπρέπεια των οικονομολόγων προς τις ανάγκες του εταιρικού κόσμου εξηγεί γιατί αρνούνται με πείσμα να ανταποκριθούν στην αστάθεια του καπιταλισμού, υποστηρίζοντας εναλλακτικά οικονομικά συστήματα.

Οι περισσότεροι αμερικανικοί οικονομολόγοι είναι καθηγητές σε κολέγια και πανεπιστήμια. Οι ακαδημαϊκές θέσεις που κατέχουν τους επιτρέπουν έρευνα και διδασκαλία που υποτίθεται ότι είναι ανεξάρτητη από εταιρικά συμφέροντα.

Θα μπορούσαν, τουλάχιστον υποθετικά, να παρέχουν τις κριτικές εκείνες ιδέες στα οικονομικά προβλήματα που απαιτούν λύση. Οι οικονομολόγοι θα μπορούσαν να βοηθήσουν με το να προτείνουν, να αξιολογήσουν, και να συζητήσουν ένα ευρύ φάσμα πιθανών οικονομικών λύσεων - από εκείνες τις προτάσεις και λύσεις που αλλάζουν στο ελάχιστο το υπάρχον σύστημα έως εκείνες με τις οποίες συνεπάγεται θεμελιώδης κοινωνική αλλαγή. Εν τούτοις, η ιστορία δείχνει ότι οι περισσότεροι επαγγελματίες οικονομολόγοι αντί να συμμετέχουν στην έρευνα και το διάλογο ως εποικοδομητικοί κριτικοί, είναι υποταγμένοι στα διάφορα εταιρικά συμφέροντα. Θριαμβολογούσαν για τον καπιταλισμό, αγνόησαν ή απέρριψαν εναλλακτικά οικονομικά συστήματα και διαφωνούσαν μόνο για το πόσο καλύτερα μπορεί να γίνει η διαχείριση του τεράστιου κόστους της επαναλαμβανόμενης αστάθειας του καπιταλισμού. Η επαίσχυντη εταιρική δουλοπρέπεια των οικονομολόγων είναι απώλεια του έθνους.

Το κατεστημένο των αμερικανών οικονομολόγων, τα μέλη του οποίου εντάσσουν του εαυτούς τους με υπερηφάνεια στην επικρατούσα πολιτικο-οικονομική ιδεολογία, ποτέ δεν παρέχει ουσιαστική καθοδήγηση σε οικονομικά θέματα. Πάντα ακολουθεί την κατάσταση που επικρατεί. Πριν τη Μεγάλη Υφεση του '30, το κατεστημένο των οικονομολόγων ασπάστηκε υπάκουα αυτό που αποκαλούσε «νεοκλασικά οικονομικά». Αυτή η οικονομική «επιστήμη» αποδείκνυε, ισχυριζόταν το ακαδημαϊκό οικονομικό κατεστημένο, πως ό,τι ωφελεί την επιχείρηση ωφελεί και όλη τη κοινωνία. Σε αυτή την επικρατούσα αντίληψη, η ιδιωτική επιχείρηση και οι αγορές λειτουργούν καλύτερα για το σύνολο της κοινωνίας όταν δεν υπάρχει κρατικός έλεγχος ή παρέμβαση. Οι μεγάλες επιχειρήσεις επένδυσαν σ' αυτή την αντίληψη και δημοσίως προωθούσαν τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό.

Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα επιδίωξαν οικονομικές συνεισφορές από τις επιχειρήσεις, τους ιδιοκτήτες τους, και τους ηγετικά τους στελέχη. Χρειάζονταν τις εγγραφές των παιδιών αυτών των ανθρώπων, αφού ελάχιστα άλλα παιδιά μπορούσαν να πληρώνουν το υψηλό κόστος της ανώτατης εκπαίδευσης στις ΗΠΑ. Η διοίκηση των πανεπιστημίων ούτε ήθελε, ούτε στήριζε τους πανεπιστημιακούς καθηγητές που επέκριναν τα ιδιωτικά εταιρικά συμφέροντα ή προκαλούσαν με την έρευνά τους και τη διδασκαλία τους την επικρατούσα οικονομική θεωρία.

Μετά το 1929, όταν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και οι ελεύθερες αγορές απέφεραν τη Μεγάλη Υφεση, ο ιδιωτικός εταιρικός τομέας άλλαξε θέση και υποστήριζε τις μαζικές κρατικές παρεμβάσεις για να διορθωθεί η οικονομία (όπως ακριβώς γίνεται πάλι σήμερα). Εκτός από μερικούς άκρως φανατικούς, οι επαγγελματίες οικονομολόγοι ακολούθησαν γρήγορα τη νέα τάση και αντέστρεψαν τις απόψεις της «επιστήμης» τους.



Βρήκαν έναν νέο γκουρού στο πρόσωπο του John Maynard Keynes, ο οποίος εξυμνούσε τις αρετές των μηχανισμών του κρατικού οικονομικού παρεμβατισμού. Από το τέλος του 1930 έως το τέλος της δεκαετίας του 1970, το κατεστημένο των οικονομολόγων μετετράπη σε λέσχη κεϊνσιανικών. Σε όλα τα πανεπιστήμια τα μαθήματα οικονομικών δίδασκαν για τους οικονομικούς κύκλους (ο ευγενικός όρος για τη χρόνια αστάθεια του καπιταλισμού) και τα εγχειρίδια πληροφορούσαν μια ολόκληρη γενιά ότι η κρατική νομισματική και δημοσιονομική πολιτική ήταν απαραίτητη και υποχρεωτική για να περιοριστούν, να αντισταθμιστούν, και να εξαλειφθούν στο τέλος οι κυκλικές οικονομικές διακυμάνσεις.

Από το τέλος της δεκαετίας του '70, το κατεστημένο των οικονομολόγων άλλαξε πάλι γραμμή. Τα οικονομικά του κεϊνσιανισμού είχαν αποτύχει να υπερνικήσουν ή ακόμα και να αποτρέψουν τις κυκλικές οικονομικές διακυμάνσεις στην οικονομία των ΗΠΑ. Οι νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές δεν είχαν επιφέρει την ευημερία, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα που υπόσχονταν οι κεϊνσιανικοί. Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές εταιρείες είχαν γίνει αρκετά πλούσιες και ισχυρές - ενώ είχαν ήδη αρχίσει να εξασθενούν και οι αναμνήσεις από τη Μεγάλη Υφεση - για να υπονομεύσουν τις κρατικές ρυθμίσεις και τους κρατικούς ελέγχους που προκάλεσε η Μεγάλη Υφεση.

Επειδή ο εταιρικός κόσμος δυσφορούσε με εκείνες τις κρατικές παρεμβάσεις που περιόρισαν τα κέρδη, τα μεγάλα εταιρικά συμφέροντα προώθησαν την υποψηφιότητα του Ρόναλντ Ρέιγκαν για την προεδρία. Το έργο μιας ολόκληρης ζωής που είχε προσφέρει στα εταιρικά συμφέροντα τον καθιστούσαν κατάλληλο για να ανατρέψει τις πολιτικές του New Deal. Οι φορολογικές περικοπές, ειδικά στις επιχειρήσεις και τους πλουσίους, και η άρση των ελέγχων των επιχειρήσεων, έγιναν το θρησκευτικό δόγμα για τους πολιτικούς αμφοτέρων των δύο κομμάτων. Η εταιρική Αμερική άρχισε εκ νέου την προ του 1929 εξύμνηση της ιδιωτικής επιχείρησης και των ελεύθερων αγορών.

Οι ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι ακολούθησαν πάλι το ρεύμα. Προγράμματα σπουδών, εγχειρίδια, και συνέδρια-όλα άλλαξαν. Τα οικονομικά του κεϊνσιανισμού εγκαταλείφθηκαν, η νεοκλασική οικονομική σκέψη επέστρεψε ξανά και ο Milton Friedman ήταν ο νέος γκουρού. Ο Friedman ήταν ένας από τους φανατικούς που συνέχισε να χοροστατεί υπέρ των ιδιωτικών επιχειρήσεων και των ελεύθερων αγορών καθ' όλη τη διάρκεια που μεσουρανούσε ο κεϊνσιανισμός. Κατόπιν, όταν οι μεγάλες εταιρείες αποφάσισαν όλο και περισσότερο ότι «η οικονομία μας δεν χρειαζόταν πλέον τον κρατικό παρεμβατισμό» αφού περιόριζε τα κέρδη, ο Friedman κέρδισε τη στήριξή τους για το Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Σικάγου.

Ετσι, στη νέα Αμερική του Ρέιγκαν, το επάγγελμα των οικονομολόγων «ανακάλυψε» ότι τα οικονομικά του Friedman ήταν τώρα «ορθά» και «επιστημονικά». Ο Friedman και οι υποστηρικτές του ανέλαβαν τώρα το κατεστημένο. Περιθωριοποίησαν τους κεϊνσιανικούς και επιδοκίμασαν ξανά δίχως ανάσα την προ του 1929 «νεοκλασική» οικονομική θεωρία που εξυμνούσε την ιδιωτική επιχείρηση και τις ελεύθερες αγορές ως εγγυητές της ευημερίας.

Τόσο απόλυτος ήταν ο εναγκαλισμός των νεοκλασικών οικονομικών από το κατεστημένο των ακαδημαϊκών οικονομολόγων που πολύ λίγοι φοιτητές μάθαιναν για την αστάθεια του καπιταλισμού. Μαθήματα για τις κυκλικές οικονομικές διακυμάνσεις, κάποτε βασικός κορμός των προγραμμάτων στις οικονομικές σπουδές, εξαφανίστηκαν κατά ένα μεγάλο μέρος. Οι οικονομολόγοι στην κυβέρνηση Μπους ήταν προϊόντα της εκπαίδευσης των οικονομικών σπουδών που τους κατέστησε ανίκανους να αντιμετωπίσουν τη σημερινή μαζική κατάρρευση του καπιταλισμού. Κατά συνέπεια:

*Απέτυχαν να προβλέψουν, πόσω μάλλον να αποτρέψουν, την οικονομική κατάρρευση.

*Ανέβαλαν για πολύ καιρό να ενεργήσουν, αφού η κατάρρευση ξεδιπλωνόταν από το τέλος του 2007 και αρχές του 2008.

*Πρότειναν σταδιακά μια σειρά από μισο-ψημένες και αναποτελεσματικές οικονομικές πολιτικές από τα μέσα του 2008. Οι οικονομολόγοι που μάζεψε γύρω του ο Ομπάμα είναι δείγμα της ίδιας γενιάς των οικονομολόγων που γαλουχήθηκαν με τις γελοίες ιδέες της νεοκλασικής οικονομικής σκέψης.

Η επαίσχυντη ιστορία οπορτουνισμού του επαγγέλματος απεικονίστηκε ίσως με τον καλύτερο τρόπο στην ετήσια σύσκεψη (Ιανουάριος 2009) του Συλλόγου των Αμερικανών Οικονομολόγων, που εκπροσωπεί το κατεστημένο στην οικονομική επιστήμη. Προς το τέλος του 2008 είδαμε τις μεγάλες επιχειρήσεις να παίρνουν δισεκατομμύρια δολάρια υπό τη μορφή κρατικών οικονομικών διασώσεων.

Οι κύριοι εκπρόσωποι του κατεστημένου των οικονομολόγων στη συνεδρίαση που διεξήχθη δειλά ανήγγειλαν τα λάθη των προηγούμενων τρόπων σκέψης και τάχθηκαν υπέρ της επιστροφής των οικονομικών του κεϊνσιανισμού.

Οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι είδαν τις σταδιοδρομίες τους να βρίσκονται σε κίνδυνο και ενήργησαν γρήγορα. Ο δημοσιογράφος Louis Uchitelle των «New York Times» χρησιμοποίησε ακόμη και το θρησκευτικό όρο «πνευματική μεταστροφή» για το κείμενο του οικονομολόγου από το Χάρβαρντ Martin Feldstein, μέχρι χθες από τους μεγαλύτερους εκφραστές της ελεύθερης αγοράς και κατά συνέπεια εχθρούς του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία. Αλλά όπως πολλοί από τους αναγεννημένους χριστιανούς, οι αναγεννημένοι κεϊνσιανικοί αναμφίβολα θα ξανακυλήσουν στη νεοκλασική οικονομική θεωρία με το πρώτο σημάδι της σταθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Εν ολίγοις, οι επαναλαμβανόμενες ταλαντεύσεις μεταξύ νεοκλασικών και κεϊνσιανικών στον προσδιορισμό του κατεστημένου των οικονομικών αποκαλύπτει την καιροσκοπική δουλοπρέπεια του επαγγέλματος προς τις ανάγκες του εταιρικού κόσμου. Αυτή η δουλοπρέπεια εξηγεί γιατί οι οικονομολόγοι αρνούνται με πείσμα και συνέπεια να ανταποκριθούν στην αστάθεια του καπιταλισμού υποστηρίζοντας εναλλακτικά οικονομικά συστήματα. Ομως, στο κατόπι μιας ακόμα ογκώδους κατάρρευσης του καπιταλισμού, οι πραγματικές επιλογές μας δεν χρειάζονται και δεν πρέπει να περιοριστούν στα οικονομικά της νεοκλασικής ή κεϊνσιανικής οικονομικής σκέψης, απλά δηλαδή σε μια άλλη μετατόπιση μεταξύ ιδιωτικών και κρατικών μορφών διαχείρισης του καπιταλισμού. Η υπόθεση για σοβαρή συζήτηση πέραν του καπιταλισμού δεν ήταν ποτέ τόσο ισχυρή όσο τώρα.

* Ο RICHARD WOLFF είναι ομότιμος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στο Αμχερστ, επισκέπτης καθηγητής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα διεθνών σχέσεων στο New School University στη Νέα Υόρκη, ιδρυτικό στέλεχος της επιστημονικής επιθεώρησης «Rethinking Marxism». Η μετάφραση έγινε από τον Χρόνη Πολυχρονίου.

Πηγή: ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - 01/02/2009


-------------------------------------------------------------------------------------

VIDEO: Capitalism Hits the Fan: A Marxian View

-----------------------------------------------------------------------------------
Richard D. Wolff (born Youngstown, Ohio, April 1942) is a North American economist who is well-known for his work (with Stephen Resnick) on Marxian economics, economic methodology and class analysis. Wolff received his Ph.D. in 1969, from Yale University. He is married to, and sometimes co-author with, psychoanalyst Harriet Fraad.

Wolff taught at the City College of New York from 1969-1973, and then began teaching at the Economics Department of the University of Massachusetts Amherst, and has been full professor since 1981. He began collaborating with Stephen Resnick during their common appointments at CUNY, and continued after they both moved to University of Massachusetts. Wolff and Resnick have jointly published numerous articles and books that formulate a nondeterminist, class analytical approach. Their topics have included Marxian theory and value analysis, overdetermination, radical economics, international trade, business cycles, social formations, the Soviet Union, and comparing and contrasting Marxian and non-Marxian economic theories.

Wolff's work with Resnick took Louis Althusser and Etienne Balibar's Reading Capital as its point of departure and developed a subtle reading of Karl Marx's Capital Volumes II and III in their influential Knowledge and Class. For the authors, Marxian class analysis entails the detailed study of the conditions of existences of concrete forms of performance, appropriation, and distribution of surplus labor. While there could be an infinite number of forms of surplus appropriation, the Marxist canon refers to ancient (independent), slave, feudal, capitalist, and communist class processes.

In 1989, Wolff joined efforts with a group of colleagues, ex- and then current students to launch Rethinking Marxism, an academic journal that aims to create a platform for rethinking and developing Marxian concepts and theories within economics as well as other fields of social inquiry. He continues to serve as a member of both the editorial and the advisory boards of the journal.

Wolff continues to teach graduate seminars and undergraduate courses and direct dissertation research in Economics at the University of Massachusetts Amherst.

Φόβος και Οικονομία : 'Oψεις της καπιταλιστικής παρακμής

1. Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

Από τον ατομικό Φόβο στο Φόβο εργαλείο εξουσίας

Ο Φόβος είναι κάτι σαν συναγερμός που προκαλείται από την παρουσία ενός συγκεκριμένου κινδύνου, μιας συγκεκριμένης απειλής. Ανάλογες με το μέγεθος του κινδύνου είναι και οι αντιδράσεις μας. Ποικίλουν μεταξύ του ‘μου κόπηκε η ανάσα’ και του ‘πέθανε από το φόβο του’. Κάπου ενδιάμεσα έχει συμβεί πλήρης σωματική και πνευματική κατάρρευση, με καταστροφικά, συνήθως, αποτελέσματα. Τις περισσότερες φορές οδηγεί στην παραίτηση και στην υποταγή στον πομπό του φόβου, στο φορέα της απειλής και του κινδύνου. Μπορεί όμως να εκφραστεί και ως επιθετικότητα. Ακόμα κι όταν ο κίνδυνος παρέλθει, ο φόβος φωλιάζει μέσα μας και εκδηλώνεται ως ανασφάλεια και φοβίες. Η αυτοπεποίθησή μας έχει κλονιστεί οριστικά και η προσωπικότητά μας έχει υπονομευτεί. Έχουμε γίνει ‘σοφότεροι’, ‘προσεκτικοί’ και περισσότερο ευάλωτοι απέναντι σε κάθε νέα πραγματική ή τεχνητή απειλή. Είμαστε έτοιμοι να ‘ενταχθούμε’, να τεθούμε υπό την ‘προστασία’ κάποιας ‘ανώτερης’ από μας δύναμης.

Οι εξουσιαστές, κάθε λογής και κάθε εποχής, γνωρίζουν τις λειτουργίες του φόβου. Γι’ αυτό και παράγουν, αναπαράγουν και εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο φόβο, για να στεριώσουν και να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Τα μέσα είναι το ψέμα και η βία σε κάθε μορφή και ένταση. Ο στόχος είναι ο πνευματικός ευνουχισμός και η υποταγή των φοβισμένων.

Ζούμε στην εποχή της ‘παγκοσμιοποίησης’, όπως εύσχημα αποκαλείται η νεοφιλελεύθερη παγκόσμια υποταγή στον αμερικανισμό, γνωστή και ως Αμερικανοκρατία , ή Pax Americana. Η βία και το ψέμα οι ‘αρετές’ της, τα συστατικά του ‘american dream’, ή του ‘american way of live’. Και ο Ηγεμόνας δεν αστειεύεται.

Ο πλανήτης ολόκληρος βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, υπό το καθεστώς της μόνιμης απειλής και του φόβου. Η Ηγεμονία της Νέας Ρώμης έχει μετατρέψει τον πλανήτη σε στρατόπεδο και κάνει τον ένα πόλεμο μετά τον άλλον. Ζούμε στον ‘Αιώνα του Φόβου’. Ζούμε στην ‘Κοινωνία του Φόβου’. Είμαστε στο μεταίχμιο της ανθρώπινης ιστορίας όπου συντελείται η μετάλλαξη του φόβου από ατομικό συγκυριακό ψυχολογικό, σε μόνιμο συλλογικό-κοινωνικό-συστημικό φαινόμενο. Η θεραπεία από το φόβο προϋποθέτει πια τη ‘θεραπεία’ από το συγκεκριμένη βαρβαρότητα, προϋποθέτει δηλαδή την ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.

Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση του Φόβου, για την κατανομή του παγκόσμιου πλούτου.
Οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ιδιαίτερα μετά από την κατάρρευση, ή σωστότερα την άνευ όρων παράδοση της Σοβιετικής Ένωσης, έχουν επιταχύνει το βηματισμό τους για την αμερικανοποίηση του πλανήτη. Για να επιτύχουν το στόχο τους θα πρέπει πρώτα να θέσουν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους της παγκόσμια οικονομία. Αυτό όμως προϋποθέτει τον έλεγχο των πηγών ενέργειας. Τον έλεγχο δηλαδή των πηγών και των διεθνών δικτύων διανομής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Από τα πράγματα, λοιπόν, πρώτος γεωγραφικός στόχος της Ηγεμονίας καθίσταται η Ευρασία, γιατί, όπως γράφει ένας από τους αρχιτέκτονες της Pax Americana, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρζεζίνσκι: « η Ευρασία αποτελεί το κέντρο του κόσμου και όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει ολόκληρο τον κόσμο2».

Οι Λαοί της Ευρασίας, κι όχι μόνο, όπως είναι φυσικό αντιστέκονται, όσο και όπως μπορούν. Οι ΕΠΑ απαντούν με την έμμεση βία των λεγόμενων ‘Διεθνών Οργανισμών’, με τη βία του Δολαρίου που στήνει ‘πορτοκαλί επαναστάσεις’ στην περιοχή και φυσικά με την άμεση βία των ‘προληπτικών πολέμων κατά της διεθνούς τρομοκρατίας και των χωρών που τη στηρίζουν3’.

Έτσι συντελείται η λεηλασία του πλούτου του πλανήτη για λογαριασμό κύρια των ΕΠΑ, με αποτέλεσμα να εντείνονται οι κοινωνικές και οι περιφερειακές ανισότητες και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Ελάχιστες αμερικανικές ‘πολυεθνικές’ εταιρείες ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία. Ο ίδιος ο ΟΗΕ μας πληροφορεί πως οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν ετήσιο εισόδημα μεγαλύτερο από το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Κίνας, με πληθυσμό περισσότερο από 1,3 δισεκατομμύρια κατοίκους. Ταυτόχρονα όμως περίπου 50 εκατομμύρια Αμερικανοί, κάτοικοι των ΕΠΑ, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι αρχιτέκτονες του ‘αμερικανικού ονείρου’, γνωρίζουν πως αυτό το ‘όνειρο’ οι Λαοί και κάποιες, όλο και περισσότερες κυβερνήσεις το αντιμετωπίζουν ως Εφιάλτη, οπότε η Ηγεμονία απειλείται.

Είναι και πάλι ο Μπρζεζίνσκι, που μας πληροφορεί σχετικά με τους στόχους της αμερικάνικης κυβέρνησης « Ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής απορρέει από δυό νέες θεμελιώδεις πραγματικότητες της εποχής μας: την άνευ προηγουμένου παγκόσμια αμερικανική ισχύ και την εξίσου άνευ προηγουμένου παγκόσμια ικανότητα αλληλεπίδρασης μεταξύ των κρατών. Η πρώτη σηματοδοτεί μια μονοπολική στιγμή στην ιστορία των διεθνών υποθέσεων με την αμερικάνικη ηγεμονία…Η δεύτερη ισχυροποιεί την αντίληψη ότι μια οικουμενική (αν και όχι πάντα καλοπροαίρετη) διαδικασία ΄παγκοσμιοποίησης΄ απογυμνώνει σιγά-σιγά τα έθνη-κράτη από την καθαγιασμένη κυριαρχία τους»4. Και για να επιβληθεί η αμερικάνικη ηγεμονία στον κόσμο, συνεχίζει ο Μπρζεζίνσκι, «πρέπει η αμερικάνικη πολιτική να στηριχθεί στις τρεις μεγάλες επιταγές της αυτοκρατορικής γεωστρατηγικής που είναι :

α. να εμποδίσει τη συνεργασία των υποτελών και να διατηρήσει την κατάσταση εξάρτησής τους σε θέματα ασφαλείας,

β. να παραμείνουν οι φόρου υποτελείς υποχωρητικοί και προστατευόμενοι και

γ. να εμποδίσει τους βαρβάρους να ενωθούν μεταξύ τους»5.

Αυτό σημαίνει πως κάθε Λαός, κάθε χώρα, ή και Ένωση χωρών, όπως λ.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση, που αρνείται ή θα διανοηθεί να αρνηθεί την αμερικάνικη κυριαρχία μπαίνει στη λίστα των πιθανών στόχων ενός «προληπτικού πολέμου» ενάντια στην υποτιθέμενη διεθνή τρομοκρατία. «Κι΄ όσο διαρκεί αυτή η κινητοποίηση ενάντια στη διεθνή τρομοκρατία, (επιμένει ο Μπρζεζίνσκι), τόσο θα διαρκεί και ο ρόλος της Αμερικής ως παγκόσμιου σταθεροποιητή. Όταν αυτή η κινητοποίηση εξασθενίσει, είτε επειδή θα εξασθενίσει η τρομοκρατία, είτε επειδή οι Αμερικάνοι θα κουραστούν, τότε θα τερματιστεί και ο παγκόσμιος ρόλος της Αμερικής»6. Με αυτή την ομολογία, γίνεται φανερό πως η αμερικάνικη ηγεσία, κι όχι βέβαια η παραπληροφορημένη και κατατρομοκρατημένη αμερικάνικη κοινωνία, τροφοδοτεί συνειδητά και συστηματικά το φαύλο κύκλο της βίας για να μην εξασθενήσει η τρομοκρατία και κατά συνέπεια για να μην τερματιστεί η αμερικάνικη ηγεμονία.

Βέβαια αυτό σημαίνει πως η Ηγεμονία δεν θα καταστρέψει τα παραδοσιακά οπλοστάσιά της. Ούτε φυσικά και το οπλοστάσιο της προπαγάντας, της παραπληροφόρησης, του Δολαρίου, της διπλωματίας και της θρησκείας. Ειδικά γι’ αυτό το τελευταίο όπλο, δηλαδή τη θρησκεία , ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες είναι οι απόψεις της πρώην υπουργού των εξωτερικών Μάντλιν Όλμπράιτ: «Μέσα από τις ταραγμένες δεκαετίες της επέκτασης, του πολέμου και των οικονομικών ανθήσεων και κρίσεων, επικράτησε η πεποίθηση πως ο θεός καθοδηγούσε άγρυπνα την πορεία και τις τύχες της Αμερικής. Η ιστορία θα ήταν πολύ διαφορετική, αν δεν είχαμε την τάση να ακούμε πιο καθαρά το θεό, όποτε πιστεύαμε πως μας έλεγε εκείνο ακριβώς που θέλαμε να ακούσουμε. Συχνά αναρωτιέμαι γιατί άραγε δεν μπορούμε να κρατήσουμε τη θρησκεία μακριά από την εξωτερική πολιτική. Η απάντησή μου σε αυτό είναι πως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να το κάνουμε…Η θρησκεία διαμορφώνει τις απόψεις των ανθρώπων… Σε μια εποχή που οι ισλαμιστές τρομοκράτες σκοτώνουν αθώους, υποστηρίζοντας πως αυτό είναι το θέλημα του Αλλάχ, πρέπει να θυμόμαστε πως, σε όλη την ιστορική πορεία, οι σκοτωμοί στο όνομα του παντοδύναμου χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν ανθρωποσφαγές»7. Επειδή τελικά και παρά τη βοήθεια του ‘παντοδύναμου’ τα μυαλά των υποτελών αντιστέκονται και επαναστατούν, ο Ηγεμόνας αισθάνεται ανασφαλής, φοβάται για την αυτοκρατορία του και ζητάει πιο αποτελεσματικά όπλα και ετοιμάζει τη final solution.

Ο Μπρζεζίνσκι, αποκαλύπτει πως πρόκειται για το απόλυτο όπλο, με το οποίο η ανθρωπότητα θα περάσει οριστικά από τον λειψό, έστω, αλλά μαχόμενο πολιτισμό στη μακάρια βαρβαρότητα, αν βέβαια δεν ανατραπούν έγκαιρα τα σχέδια του Ηγεμόνα. «Στην πορεία αυτού του αιώνα …η χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος, η βιοϊατρική μηχανική και η γενετική τροποποίηση ίσως μπορούν να βελτιώσουν …ακόμη και την προσωπική εξυπνάδα…και το αποτέλεσμα θα είναι μια νέα ανθρώπινη ανισότητα…μια νέα εποχή στην εξέλιξη του ανθρώπου…ως αποτέλεσμα της προνομιακής ανθρώπινης αναβάθμισης με την επιλεκτική διαχείριση του στοιχειώδους κώδικα που προσδιορίζει τις παραμέτρους των ανθρώπινων δυνατοτήτων»8.

Και φυσικά δεν είναι μόνο ο Μπρζεζίνσκι. Είναι και πολλοί άλλοι ‘επιστήμονες’, που δουλεύουν για τη ‘γενετική βελτίωση των ανθρώπων’. Ας δούμε ορισμένες από τις

παρατηρήσεις του Δρα Νευρολόγου Jose Delgado, όπως είναι καταχωρημένες στα αρχεία του Κογκρέσου, (26/118/1974): «Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα ψυχοχειρουργικής για τον πολιτικό έλεγχο της κοινωνίας μας. Σκοπός του θα είναι ο φυσικός έλεγχος του μυαλού. Οποιοσδήποτε παρεκτρέπεται από τους καθημερινούς κανόνες θα είναι δυνατό να επανέρχεται με χειρουργική επέμβαση… Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να κάνει ότι του αρέσει. Αυτό το είδος οριοθέτησης της ελευθερίας είναι πολύ δελεαστικό. Πρέπει να ελέγχουμε τα μυαλά ηλεκτρονικά Μπορούμε να ελέγχουμε στρατιώτες και στρατηγούς με ηλεκτρονικό ερεθισμό του εγκεφάλου»9.

Να μια πραγματική απειλή κατά της Ανθρωπότητας. Η ορατή απειλή, κάποια χώρα, δηλαδή η Αμερική, γιατί καμιά άλλη δεν έχει τη δυνατότητα και την πρόθεση να κάνει «την προνομιακή ανθρώπινη αναβάθμιση εθνική της πολιτικής». Είναι φανερό πως ο Ηγεμόνας θέλει υποτακτικούς. Η Νέα Ρώμη θέλει να δημιουργήσει το «ποίμνιο» της «νέας» παγκόσμιας θρησκείας, για τη στήριξη της Νέας Παγκόσμιας Τάξης της, γι’ αυτό και σχεδιάζει «να βελτιώσει την ευφυΐα των ανθρώπων», στη βάση φυσικά κάποιων πρότυπων, (που πιθανότατα σχεδιάζονται ήδη στο Λόγκ Άϊλαντ, ή μήπως στο Harvard και στο ΜΙΤ;), από τα οποία θα προκύψει μια καινούργια φυλή, ίσως η φυλή των ‘Αμερικανούληδων’.

Κάποιοι αντιλαμβάνονται την απειλή και προσπαθούν να αποτρέψουν αυτή την εφιαλτική εξέλιξη προτείνοντας την αναβάθμιση του ΟΗΕ σε ένα είδος παγκόσμιας κυβέρνησης. Όμως ο Ηγεμόνας δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις και διευκρινίζει πως, «η μοναδική παγκόσμια κυβέρνηση που μπορούμε έστω και κατά το ελάχιστο να πούμε ότι θα ήταν δυνατή σήμερα, είναι μια παγκόσμια αμερικανική δικτατορία»10.

Αυτός ο καπιταλισμός αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή κατά του ανθρώπινου πολιτισμού. Κι’ αν ο πολιτισμός είναι κάτι παραπάνω από ιδεολογία, οπότε, …«θα ορίζαμε τον πολιτισμό σαν μια διαδικασία του εξανθρωπισμού, που χαρακτηρίζεται από τη συλλογική προσπάθεια για τη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής, την ειρήνευση του αγώνα για την ύπαρξη, τη στερέωση μιας παραγωγικής οργάνωσης της κοινωνίας, την ανάπτυξη των πνευματικών ικανοτήτων των ανθρώπων και την κατάργηση της επιθετικότητας, της βίας και της αθλιότητας…»11, τότε ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός-αμερικανισμός οδηγεί στη βαρβαρότητα, στον εφιαλτικό κόσμο του Φόβου.

Ο Αντιαμερικανισμός ως άρνηση και ως θέση

Όσο το φάντασμα του Μεγάλου Αδερφού θα μετακινείται από το χώρο της φαντασίας στο χώρο της καθημερινότητας των Λαών και των Ανθρώπων, τόσοι οι Λαοί και οι Άνθρωποι του κόσμου θα αντιδρούν συλλογικά και ατομικά με διάφορες μορφές άρνησης, αμυντικής αντίστασης και εχθρότητας απέναντι στο υποκείμενο της απειλής , στην πηγή του Φόβου. Αυτή η στάση των Λαών και των Ανθρώπων χαρακτηρίστηκε ‘αντιαμερικανισμός’.

Το φαινόμενο του αντιαμερικανισμού δεν είναι καινούργιο και ο όρος στερείται, μάλλον σκόπιμα, επιστημονικής σαφήνειας, ακρίβειας και εγκυρότητας. Αφού ο όρος αντιαμερικανισμός δεν υποδηλώνει βέβαια εχθρότητα απέναντι στους Αμερικανούς, τους κατοίκους της Αμερικανικής Ηπείρου, δηλαδή της Βόρειας, της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής. Σαν γεωγραφικός προσδιορισμός, αν αυτό θα ήταν σχηματικά επιτρεπτό, ο αντιαμερικανισμός απευθύνεται αποκλειστικά προς τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής και μόνο σ’ αυτές. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο αντιαμερικανισμός του κόσμου απευθύνεται στα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Το ‘αντί’, λοιπόν, δεν μπαίνει στον όρο Αμερικανός, αλλά στον όρο Αμερικανισμός. Και με αυτή την έννοια, βέβαια, ο αντιαμερικανισμός δεν απευθύνεται σε κανέναν Αμερικανό, ακόμα ούτε και σε εκείνους που δίνουν εντολές στη μηχανή του πολέμου που σκορπά το θάνατο, τον όλεθρο και τη φρίκη.

Ο αντιαμερικανισμός, όπως οι προοδευτικές δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού τον αντιλαμβάνονται, είναι μια συνειδητή πολιτική στάση που αρνείται, καταγγέλλει και καταδικάζει τον «αμερικανισμό ως σύστημα σκέψης που υπαγορεύει την ιδέα της αμερικανικής ηγεμονίας, δηλαδή τη στρατοκρατία, τον ιμπεριαλισμό, τη θρησκομανία και τη μισαλλοδοξία»12.Πιο σχηματικά, ο αντιαμερικανισμός, αποτελεί, κατά την Sylvia Ullmo, «έκφραση αντίθεσης στις θέσεις της Pax Americana»13. Δηλαδή, για να κατανοούμε την πραγματικότητα με ιστορικούς οικονομικούς και κοινωνικούς όρους, «είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι όλες οι ‘αντιαμερικανικές επιθέσεις’ στις ΗΠΑ και η έννοια των ‘αντιαμερικανικών ’ ενεργειών εμπεριέχουν τη βαθύτερη και σοβαρότερη κατηγορία, που ήταν (και παραμένει) απαγορευμένη στον πολιτικό στίβο των ΗΠΑ, την κατηγορία του ‘αντικαπιταλισμού ’»14.

Βέβαια «ο εκσυγχρονισμός, βοήθησε να παραγκωνιστεί το αντιαμερικανικό μένος τα τελευταία χρόνια και να προωθηθούν η αμερικανική παγκοσμιοποίηση και τεχνολογία, ως πανάκεια για το κουτί της Πανδώρας του πολιτισμού. Οι Αμερικάνοι είναι διχασμένοι από καιρό ανάμεσα στις δεδηλωμένες αρχές της δημοκρατίας – που τώρα αποτελούν ένα χονδροειδή μύθο – και στο σαφή προορισμό, με όλες τις μεσσιανικές αρλούμπες του. Ο αντιαμερικανισμός, ή τουλάχιστον κάποιες συγκεκριμένες εκδηλώσεις του, είναι προφανώς μια υγιής ένδειξη ότι η ανθρωπότητα, ή ότι έχει απομείνει απ’ αυτήν, έχει ακόμα μια αμυδρή ελπίδα. Ο αντιαμερικανισμός δεν είναι απόρριψη των θετικών αξιών του αμερικανικού λαού, αλλά μιας χυδαίας παντομίμας που παίζεται σε βάρος της ανθρωπότητας από μια χούφτα καραγκιόζηδων πλουτοκρατών, που θέλουν να μας κάνουν όλους υπάκουα καταναλωτικά ζόμπι, που δεν περιμένουν τίποτα άλλο πέρα από την άμεση ικανοποίησή τους, ενώ ‘οι άντρες με τα μαύρα’ προσέχουν το μαγαζί»15.

Είναι συνεπώς προφανές το γεγονός ,ότι, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, και ο ίδιος ο αμερικάνικος Λαός, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του, διαφωνεί μ’ αυτόν τον αμερικανισμό και σε τελευταία ανάλυση μ’ αυτή την Αμερική και αγωνίζεται, ή θα ήταν έτοιμος, υπό προϋποθέσεις, να αγωνιστεί για μια ‘άλλη’, για μια καλύτερη Αμερική, «έλξη η οποία μπορεί να ερμηνευτεί και ως μια έκφραση εσωτερικού αντιαμερικανισμού16».

Αν όμως ο όποιος αντιαμερικανισμός του κόσμου προκαλεί πονοκέφαλο στην αμερικάνικη πλουτοκρατία και στην κυβέρνησή της, τότε είναι περισσότερο από βέβαιο πως, και μόνο το ενδεχόμενο εμφάνισης ενός εγχώριου αντιαμερικανισμού, (Αμερικανοί ενάντια στον Αμερικανισμό) και μάλιστα δίπλα στον σοσιαλίζοντα και γοργά αναπτυσσόμενο λατινοαμερικανο-αντιαμερικανισμό (Αμερική εναντίον Αμερικής), θα της προξενεί Φόβο, αν δεν της προκαλεί ήδη Εφιάλτες.

Για την αντιμετώπιση αυτής της απειλής, η άρχουσα τάξη των ΕΠΑ, στήνει και θέτει σε λειτουργία τερατώδεις μηχανισμούς προπαγάντας με στόχο την παραπληροφόρηση και τη σύγχυση γύρω από την πραγματικότητα. Στα πλαίσια αυτά ο Paul Holander, αναφερόμενος στον ευρωπαϊκό αντιαμερικανισμό, υποστηρίζει, πως «πρόκειται για προϊόν μιας ελλιπούς πληροφόρησης για την Αμερική, αλλά και του φόβου που δημιουργεί η πανταχού παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών»17. Σε άλλο σημείο γίνεται αποκαλυπτικότερος και αντιμετωπίζει τον αντιαμερικανισμό σαν πνευματική αρρώστια, σαν παραληρηματική συμπεριφορά, σαν «ασθένεια των διανοουμένων». Σπεύδει δε να διαβεβαιώσει τα αφεντικά του, ότι «μόνο μια μειοψηφία είναι μολυσμένη από τον ιό του αντιαμερικανισμού»18.

Αυτή η επιχειρηματολογία κλιμακώνεται ακόμα περισσότερο, σ’ ένα σχήμα που θεοποιεί το ‘αμερικανικό όνειρο’, δηλαδή τον αμερικανισμό και δαιμονοποιεί το ευρωπαϊκό, το ασιατικό, ή το αφρικανικό όνειρο και τα αντιμετωπίζει σαν αντιαμερικανισμό. Στον αμερικανικό Λαό ο αντιαμερικανισμός δεν παρουσιάζεται σαν διάθεση για αυτοδιάθεση των Λαών, αλλά παρουσιάζεται σαν ζήλια, φθόνος, μίσος, εχθρότητα και τρομοκρατία ενάντια στην αμερικανική πατρίδα, ενάντια στον αμερικανικό τρόπο ζωής, ενάντια στον ίδιο τον αμερικανικό Λαό. Τρομοκρατημένος έτσι από την ίδια την κυβέρνησή του ο αμερικάνικος Λαός, δεν έχει πολλά περιθώρια να κρίνει και πολύ περισσότερο δεν έχει τη γνώση και τη δύναμη να απορρίψει την πολιτική του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος για τους δήθεν ‘προληπτικούς πολέμους κατά της παγκόσμιας τρομοκρατίας’.

«Ήρθε» και η 11η Σεπτεμβρίου για να επιβεβαιώσει την ‘αλήθεια’ αυτής της επιχειρηματολογίας και να μεταλλάξει το Φόβο της ιμπεριαλιστικής άρχουσας τάξης των ΕΠΑ, σε Φόβο του αμερικανικού Λαού, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για να δεχτεί και πάλι να τροφοδοτήσει τις κρεατομηχανές των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Όλα τα εγκλήματα των ισχυρών κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού διαπράχτηκαν με τον ίδιο περίπου τρόπο, με βάση το ψέμα.

Ο ‘πλανητάρχης’ ισχυρίζεται πως συνομιλεί και παίρνει εντολές από το ‘θεό’ της Αμερικής. Φαίνεται όμως πως μιλάει και με το Μωάμεθ. Γιατί αν δεν είχε ‘συμβεί’ η 11η Σεπτεμβρίου, δεν θα μπορούσαν να ‘καταναλωθούν’ τόσα πολεμοφόδια, πράγμα που σημαίνει πως οι παραγωγοί και οι έμποροι πολέμων, μαζί και τα εκατομμύρια των εργαζόμενων στον ‘κλάδο’, θα έπρεπε να κάνουν κάτι άλλο, ή να πεινάσουν. Να γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο στον καπιταλισμό και μάλιστα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Και δεν χρειάζεται να είναι κανένας οικονομολόγος για να καταλάβει, πως αν η οικονομία δούλευε για την κοινωνία κι’ όχι για την πλουτοκρατία, αυτός ο πλούτος που σπαταλιέται για τους πολέμους θα ήταν υπεραρκετός για να είναι ο πλανήτης σωστός παράδεισος. Για να γίνει αυτό θα πρέπει η κοινωνία να ορίζει την οικονομία σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες της και όχι το αντίθετο.

Με αυτή την έννοια, είναι σωστή η διαπίστωση, ότι «οι αμερικανικές κυβερνήσεις κάνουν ότι μπορούν για να διαιωνίσουν τον αντιαμερικανισμό..(και την τρομοκρατία).., αφού ασκούν μια πολιτική που αδιάλειπτα καταγράφεται ως άδικη, διότι συστηματικά επιδιώκει την ενίσχυση των ισχυρών, των κυρίαρχων και των πλουσίων, σπανίως δε (ή ουδέποτε) καταγράφεται ως πολιτική που συμβάλει στην εξάλειψη των δεινών από τα οποία υποφέρει ο πλανήτης, τη φτώχεια, την οικολογική καταστροφή, τη βία και τον αυταρχισμό»19.

Αυτή η διαπίστωση παραπέμπει ευθέως στο γεγονός ότι οι ΕΠΑ στηρίζουν και στηρίζονται από τις τοπικές ολιγαρχίες, εκφραστές μιας χυδαίας, δουλικής και μισητής ‘αμερικανοφιλίας’, η οποία αναπόφευκτα γεννά στα θύματα της αμερικανοκρατίας, αντιαμερικανισμό, ακόμα και σαν αντι-αμερικανοφιλία. Έτσι ο αντιαμερικανισμός αποκτά, πέρα από το οικουμενικό και το εθνικό και ένα κοινωνικό-ταξικό περιεχόμενο, πράγμα που συνδέει ακόμα τον αντιαμερικανισμό με «ένα πολιτικό σχέδιο για σοσιαλιστική κοινωνία, η οποία ορίζονταν (και συνεχίζει να ορίζεται) αντιθετικά προς την (αμερικανική) καπιταλιστική»20. Ένα πολιτικό σχέδιο που θα οδηγεί την κοινωνία πέρα κι’ έξω από τον καπιταλισμό και ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Παρατηρούμε, λοιπόν, πως στα πλαίσια της αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, ο Φόβος, κυκλώνεται και ανακυκλώνεται σ’ ένα φαύλο κύκλο του Φόβου του Ηγεμόνα. Όμως η ιστορία, διδάσκει πως, «καμιά δύναμη δεν μπορεί να αναλαμβάνει για μεγάλο διάστημα και με απόλυτο τρόπο το μέλλον του κόσμου – αν μη τι άλλο λόγω έλλειψης ικανών αρχηγών. Και το βασίλειο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο. Ευτυχώς για όλους μας»21.


2. ΦΟΒΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Όψεις ενός ‘mafia economic system’

Η οικονομία είναι μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση για κάθε κοινωνία, για να μην εγκαταλείπεται στα χέρια των λίγων και των ‘ειδικών’, των επιχειρηματιών, των πολιτικών, των τεχνοκρατών και των οικονομετρών, γιατί η οικονομία πρέπει να υπηρετεί ολόκληρη την κοινωνία και να μην εκφυλίζεται σε πηγή άδικου και παράνομου πλουτισμού των λίγων, σε πηγή φτώχειας, βίας και εξαθλίωσης των πολλών, σε Οικονομία της Δυστυχίας. Το κορυφαίο ζήτημα του τρόπου παραγωγής του πλούτου σε κάθε κοινωνία, που συναρτάται με τη σχέση μεταξύ οικονομίας και κοινωνίας, μπορεί και πρέπει να προσεγγιστεί όχι απολίτικα και τεχνοκρατικά, αλλά με όρους πολιτικής κοινωνίας, διεπιστημονικά και οικουμενικά, στη λογική σκέπτομαι οικουμενικά και δρω τοπικά, αν πράγματι η ανθρωπότητα θέλει να βάλει τέλος στις ανισότητες, στη φτώχεια, στη βία και στους πολέμους, στην Οικονομία του Φόβου.

Δυστυχώς, όμως, η πολιτική κατανομής του πλούτου στις χώρες που κυριαρχούνται από τους φονταμενταλιστές της αγοράς απομακρύνεται όλο και ταχύτερα ακόμα και από το κοινωνικό συμβόλαιο και την έννομη τάξη της αστικής Δημοκρατίας και προσδιορίζεται, όλο και περισσότερο από τις ‘ειδικές σχέσεις’ των οργανωμένων κύκλων συμφερόντων με τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Μιάς εξουσίας, όμως, η οποία, στο βαθμό που η οικονομία μεταμορφώνεται στα πλαίσια του άκρατου νεοφιλελευθερισμού σε παραοικονομία, αυτή μεταμορφώνεται σε παραεξουσία και σε παρακράτος, που διαπαιδαγωγεί παραβατικά και μεταλλάσσει τον ανθρώπινο πολιτισμό και την ίδια την ανθρώπινη φύση. Η διαπλοκή παραοικονομίας και παραεξουσίας οδηγεί σ’ ένα mafia economic system22, η λειτουργία του οποίου επιβάλλει η κοινωνικά άδικη, αλλά ‘νομιμοποιημένη’ κατανομή του πλούτου στον καπιταλισμό, να συμπληρωθεί με την παράνομη και εγκληματική ανακατανομή, προς μεγαλύτερη ανισοκατανομή, του πλούτου, πράγμα που προϋποθέτει ισχυρά lobbies στη Δημόσια Διοίκηση, στα ηγετικά κλιμάκια των Ενόπλων Δυνάμεων, της Εκκλησίας, της Δικαιοσύνης, των Συνδικάτων, στο Κοινοβούλιο, στην Κυβέρνηση, συχνά μάλιστα και σε υπερεθνικά όργανα άσκησης εξουσίας. Έτσι οι πολίτες μιάς κοινωνίας του Φόβου εκπαιδεύονται στην οργανωμένη-κοινωνικοποιημένη παραβατικότητα στα πρότυπα της Mafia με στόχο τον πλουτισμό.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, «το οργανωμένο έγκλημα έχει αναδειχθεί σε παγκόσμια υπερδύναμη. Πέντε χιλιάδες εγκληματικές οργανώσεις με εκατομμύρια μέλη δρουν μόνο στις χώρες της Ευρώπης… Η δράση τους εντοπίζεται στα ανώτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στις εταιρείες παροχής υπηρεσιών, στις κατασκευαστικές εταιρείες και βεβαίως εκεί όπου υπάρχουν δυνατότητες είσπραξης μεγάλων δημοσίων κονδυλίων. Οι δραστηριότητές τους δεν είναι κατ’ ανάγκη ανταγωνιστικές…, έχουν μοιράσει μεταξύ τους τόσο την επικράτεια των χωρών, όπου δραστηριοποιούνται εγκληματικά ανά τον κόσμο, όσο και τα αντικείμενα της δραστηριότητάς τους…, η οποία πολλές φορές συνδέεται με τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων…και φυσικά… προκαλούν σοβαρές αναταράξεις… ακόμα και στους κανόνες της πολιτείας»23.

Σ’ αυτά τα πλαίσια, αλλού λίγο κι’ αλλού πολύ, ο φόβος οργανώνεται κοινωνικά και αναπαραγόμενος στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μεγάλης κυκλοφορίας και κύρια στα δελτία ειδήσεων τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών μεγάλης τηλεθέασης και ακροαματικότητας, δημιουργούν όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την εισοδηματική αφαίμαξη των «ευπαθών ομάδων του πληθυσμού» από τους ‘επιχειρηματίες του φόβου’.

Οι μορφές, η ένταση και η έκταση αυτού του φαινόμενου της παράνομης ανακατανομής του πλούτου, διαφέρουν από χώρα σε χώρα κι’ από εποχή σε εποχή. Σ’ αυτή την προσέγγιση θα περιοριστούμε σε μερικές μόνο, τις πιο γνωστές περιπτώσεις που αποτελούν τον καθημερινό Εφιάλτη εκατομμυρίων φτωχών Ελλήνων και συνιστούν παράνομη ανακατανομή πλούτου στη σημερινή Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Φόβος του «Μικρού Αδερφού»

Ο «Μικρός Αδερφός» είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, είναι ο «Αρμόδιος», ο εντεταλμένος εκπρόσωπος της εξουσίας στην Εφορία, στην Πολεοδομία, στο Υπουργείο, στην Τράπεζα και όπου αλλού συναντιέται οικονομικά ο πολίτης με την εξουσία και το κράτος. Είναι ο κ. Γρηγορόσημος, ο «δικός μας άνθρωπος!», είμαστε, κατά περίπτωση, εμείς.

Ο «Φόβος του Θεού», του Μεγάλου Τιμωρού

Αν και ο Αριστοτέλης και πολλοί μετά από αυτόν δίδαξαν την Ανθρωπότητα, πως «ο κόσμος υπήρξε ανέκαθεν και ουδέποτε υπεβλήθη σε κάποιο γίγνεσθαι», οι απανταχού της γης και κάθε εποχής εξουσιαστές επιμένουν διαφορετικά. Για να δώσουν κύρος στην ιδιοτελή εξουσία τους οι Φύλαρχοι, οι Μάγοι και οι όπου γης, κάθε εποχής και κάθε λογής εξουσιαστές μαστόρεψαν τα «έξυπνα σχέδια», έπλασαν θεούς και τους απαραίτητους δαίμονες, σοφίστηκαν θρησκείες, ίδρυσαν εκκλησίες, οργάνωσαν ιερατεία και από καταβολής κόσμου επιβάλλουν, με την άμεση και απροκάλυπτη, ή με την έμμεση βία και την απειλή της «Κόλασης», για τη «σωτηρία της ψυχής, την αιώνια ζωή και την ανάσταση των νεκρών» τη σκοτεινή και εκμεταλλευτική εξουσία τους.

Και για να μην μείνει κανένας έξω από τα λογιστικά κατάστιχα των ιερατείων σοφίστηκαν το «προπατορικό αμάρτημα», «τον απαγορευμένο καρπό του έρωτα», που χρεώθηκε σαν το μεγαλύτερο «αμάρτημα» και ως «ένοχη αγάπη», ανεκπλήρωτος έρωτας και καταπιεσμένο σεξ εξελίχθηκε στο αποτελεσματικότερο μέσο εκφοβισμού, χειραγώγησης και εξουσιασμού και φυσικά άγριας οικονομικής εκμετάλλευσης.

Ο Φόβος του «Μικρού Θεού», του Τιμωρού Εργοδότη

Η ψυχολογική τρομοκρατία στο χώρο της εργασίας (mobbing) έχει καταστρεπτικές επιδράσεις στη ζωή και στην προσωπικότητα του ατόμου. Κάθε πολίτης αυτού του πλανήτη, που εξασφαλίζει τη ζωή του πουλώντας τη μυϊκή ή την πνευματική του δύναμη σε σχέση εξαρτημένης εργασίας και μάλιστα σε ιδιωτική επιχείρηση, βιώνει καθημερινά στο μέγιστο βαθμό το φόβο της απόλυσης. Η απειλή μπορεί κάθε στιγμή να γίνει τιμωρία, και για πολλούς και ανεξάρτητους από τη θέληση και την απόδοση λόγους, μπορεί ο κάθε εργαζόμενος να βρεθεί ξαφνικά άνεργος στο δρόμο.

Όμως η ανεργία είναι ζόρικη υπόθεση, γιατί άνεργος σημαίνει άνευ-εργασίας και συνεπώς άνευ-εισοδήματος. Κι’ όποιος στις μέρες μας είναι άνευ εισοδήματος, αυτός είναι κατά συνέπεια και εκτός οικονομίας. Όποιος όμως είναι εκτός οικονομίας, σταδιακά βγαίνει στιγματισμένος και εκτός κοινωνίας, που σημαίνει πως ξαφνικά βρίσκεται στην πραγματική κόλαση. Οι πολύ τυχεροί, από αυτούς, γυροφέρνουν στο κοινωνικό περιθώριο. Στον «Αιώνα του Φόβου», στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης οι στρατιές των ανέργων, αναφέρει η Viviane Forrester, αντιμετωπίζονται σαν «πλήθη ανθρώπων που πλεονάζουν»24, κάτι δηλαδή σαν ‘περιττό λίπος’ της καπιταλιστικής οικονομίας και κοινωνίας, ‘το οποίο και αποβάλλεται δια των απολύσεων’, της ανεργίας και της εξαθλίωσης.

Η απόλυτη φτώχεια, όταν σμίγει με τις ενοχές, την χαμένη αυτοπεποίθηση και το κοινωνικό στίγμα του μακροχρόνια άνεργου, οδηγεί σταδιακά στη μελαγχολία, στην απώλεια της αυτοπεποίθησης και του αυτοσεβασμού, τελικά οδηγεί στην πλήρη κατάρρευση της προσωπικότητας, στην απόλυτη εξαθλίωση και στη φρίκη. Εκεί ακριβώς που τα μικρά και τα μεγάλα «αφεντικά του κόσμου» θέλουν να οδηγήσουν τους άνεργους και κατά συνέπεια και τους εργαζόμενους, στη διάθεση για υποταγή.

Ο Φόβος του Θανάτου

Ο Φόβος του Θανάτου δεν είναι ο φόβος για την υποτιθέμενη «μεταθανάτια ζωή» και την απειλή της κόλασης, θέμα, που όπως είδαμε, το οργανώνει κοινωνικά και το διαχειρίζεται οικονομικά ο «τιμωρός θεός» δια των πολύχρωμων ιερατείων των αυτόκλητων αντιπροσώπων του στη γη. Εδώ μιλάμε λοιπόν για το φόβο του πρόωρου τερματισμού αυτού του συναρπαστικού, του μοναδικού ταξιδιού της «προθανάτιας», της μιας και μοναδικής ζωής μας, που εμπίπτει στις αρμοδιότητες των γιατρών, των νοσοκομείων και των φαρμακοβιομηχανιών.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, που, ο ίδιος ή κάποιο προσφιλές του πρόσωπο, αντιμετώπισε κάποια στιγμή σοβαρό πρόβλημα υγείας και δεν ένιωσε το «Φόβο του Θανάτου», εκείνο τον κρύο ιδρώτα που οδηγεί σε πλήρη απόγνωση και απελπισία, σε πλήρη εξάρτηση από τον «θεράποντα ιατρό». Εύκολη λεία για τους εμπόρους του θανάτου, οι οποίοι ενεργοποιούν το μηχανισμό του φόβου για να εισπράξουν, «το φακελάκι του γιατρού», την extra αμοιβή του χειρούργου και τα «μπόνους» από τις περιττές και εικονικές εργαστηριακές εξετάσεις και την καθ’ υπαγόρευση συνταγογραφία, πέρα από την αφαίμαξη των ασθενών από διάφορους τσαρλατάνους με τα γιατροσόφια τους και τους αδίστακτους αγύρτες ρασοφόρους θαυματοποιούς.

Ο Φόβος του «Νόμου του ισχυρότερου»

Νόμοι, με την έννοια των κανόνων, που ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ συμβιούντων ανθρώπων υπήρχαν πάντα. Σε κάποια ιστορική στιγμή, διαφορετική για κάθε οργανωμένη κοινωνία, κατέστει αναγκαία η απόσπαση κάποιων, των πιο ικανών, από την πρακτική παραγωγή, για να ασχοληθούν με τα «κοινά», συνεπώς και με το σχεδιασμό, την οργάνωση, το συντονισμό, τη διεύθυνση και τη διαχείριση της παραγωγής, δηλαδή του πλούτου της κοινωνίας. Έτσι γεννήθηκε ο κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας και μαζί με αυτόν η διάσπαση της κοινωνίας σε τάξεις,, σ’ εκείνους που αποφασίζουν, δηλαδή στους εξουσιαστές και σ’ εκείνους που εκτελούν, δηλαδή στους εξουσιαζόμενους.

Οι εξουσιαστές όμως που αποφασίζουν για την παραγωγή των αγαθών και για τη διαχείριση του κοινωνικού πλούτου , αποφασίζουν να ιδιοποιούνται, πέρα από τις λείες των πολέμων και μέρος του κοινωνικού πλούτου, η συσσώρευση του οποίου γίνεται ατομική ιδιοκτησία δούλων, γης και κεφαλαίου, που αυτονομείται απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία, γίνεται «περιουσία» και κατοχυρώνεται νομικά.

Σε όλη την αργόσυρτη διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας οι νόμοι μεταβάλλονται. Κάποιοι καταργούνται ομαλά ή βίαια και κάποιοι νέοι τίθενται σε ισχύ. Γύρω από το ζήτημα της φιλοσοφίας, της γένεσης, της ουσίας και της σκοπιμότητας των νόμων υπάρχει μια, όσο και η κοινωνία παλιά, συζήτηση.

Στην αρχαία Ελλάδα οι νόμοι ήταν κατά τον Πλάτωνα «έκφραση μιας αιώνιας ιδέας», κατά τον Αριστοτέλη «εξαντικειμενίκευση της κοινωνικά αποδεκτής αρετής» και κατά τον Θρασύμαχο «οι νόμοι είναι έκφραση της βούλησης του ισχυρότερου». Στο Μεσαίωνα οι νόμοι ήταν «εκδήλωση της θείας βούλησης», κάτι που το υποστηρίζουν ακόμα σήμερα όλα τα θεοκρατικά και φασιστικά καθεστώτα.

Τα κινήματα, του πρώιμου βυζαντινού Ουμανισμού και στη συνέχεια της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού επανέφεραν τη συζήτηση στη γη και στην κοινωνία, μέχρι του σημείου μάλιστα που η «νομοθετική εξουσία» πρέπει να αποτελεί έκφραση της γενικής βούλησης της κοινωνίας και να ασκείται με ειδικές διαδικασίες από δημοκρατικά εκλεγμένα κοινοβούλια, στα πλαίσια πάντα ενός «βασικού νόμου», του Συντάγματος, το οποίο φυσικά καταργείται, βίαια ή ομαλά, αναστέλλεται μερικά ή συνολικά, ή τροποποιείται ανάλογα με το συσχετισμό δύναμης στο κοινοβούλιο και σύμφωνα με τα συμφέροντα που ελέγχουν την πολιτική και κατά συνέπεια και τη νομοθετική εξουσία.

Γίνεται λοιπόν φανερό, όπως υποστήριξε ο Μαρξ και πολλοί άλλοι πριν και μετά απ’ αυτόν, ότι οι νόμοι δεν είναι παρά ο αντικατοπτρισμός των εκάστοτε οικονομικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και των τάξεων κάθε ιστορικά συγκεκριμένης κοινωνίας. Αυτό σημαίνει απλά ότι οι νόμοι λειτουργούν πρωταρχικά ως νομιμοποίηση της εξουσίας και συνεπώς αποτελούν έκφραση της βούλησης των εκάστοτε, με τη βία των όπλων ή με τη βία των μεθόδων, κατόχων της εξουσίας.

Με αυτή την έννοια το κάθε νομικό σύστημα, ως Δίκαιο και «Δικαιοσύνη», λειτουργεί και ως αναγκαίο συστατικό στοιχείο του πολιτικού εποικοδομήματος, που επηρεάζει αποφασιστικά την ιδεολογία, την ηθική, την αισθητική και τη διαπαιδαγώγηση των πολιτών και κατά συνέπεια τον πολιτισμό της συγκεκριμένης κοινωνίας και χώρας.

Από τη στιγμή που ο νόμος εκφράζει το δίκαιο του ισχυρότερου, το δίκαιο του εξουσιαστή, το δίκαιο του κατέχοντος, δηλαδή το δίκαιο του δουλοκτήτη, του φεουδάρχη και του κεφαλαιοκράτη, αυτό σημαίνει πως εμπεριέχει βία και αδικία, οπότε είναι φυσικό για τους πολλούς, για τους εξουσιαζόμενους και οικονομικά και κοινωνικά εκμεταλλευόμενους δούλους, δουλοπάροικους και μισθωτούς να αφήνει μια αίσθηση αδικίας και μάλιστα μιας θεοποιημένης «αδικίας νόμιμης».

Με το πέρασμα του χρόνου η αδικία συσσωρεύεται, «πνίγει» τους αδικούμενους και εκφράζεται σαν παράπονο, διαμαρτυρία, αγωνιστική διεκδίκηση. Οι εξουσιαστές αρχίζουν να ανησυχούν, να «παίρνουν μέτρα», συνήθως αυταρχικότερα, να φοβούνται ότι θα χάσουν τα προνόμια, ίσως και την εξουσία. Κι’ όταν ο Φόβος τους εξελίσσεται σε εφιάλτη, τότε κινούν τους μηχανισμούς καταστολής, περιορίζουν τις λαϊκές ελευθερίες, συρρικνώνουν τα ατομικά δικαιώματα των εργαζομένων και κάποια στιγμή κάνουν χρήση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας, φυλακίζοντας ολόκληρες κοινωνίες.

Σε τέτοιες στιγμές κοινωνικής κρίσης, όπου οι άδικοι νόμοι εκλύουν την κρυμμένη σ’ αυτούς βία, οπότε, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της δράσης που προκαλεί αντίδραση, οι αποδέκτες της κρατικής βίας και τρομοκρατίας αναγκάζονται να αντισταθούν, εμπλεκόμενοι έτσι σ’ ένα φαύλο κύκλο του Φόβου και της Βίας. Συχνά η κοινωνική σύγκρουση γίνεται αναπόφευκτη και ανεξάρτητα από το «νικητή», η συγκεκριμένη οικονομική, κοινωνική και νομική τάξη καταρρέει και τη θέση της παίρνει μια καινούργια τάξη, μια καινούργια πραγματικότητα, στα σπλάχνα της οποίας κρύβεται μια νέα αδικία, δηλαδή μια νέα εξουσιαστική βία, το σπέρμα μιας νέας ανατροπής.

Έτσι γράφεται μέχρι σήμερα η ιστορία των κοινωνιών και της Ανθρωπότητας. Πιθανότατα θα συνεχίσει να γράφεται με τον ίδιο, και στο ορατό μέλλον, τρόπο. Όσο τουλάχιστον οι νομοθέτες θα νομιμοποιούν την ιδιοποίηση, δηλαδή την κλοπή του κοινωνικού πλεονάσματος και θα επιβάλλουν έναν άδικο καταμερισμό του παγκόσμιου, του εθνικού και του τοπικού κοινωνικού πλούτου, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των εργαζόμενων, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και των επόμενων γενεών.

Αξίζει, τέλος, να μελετήσουμε επισταμένα τη διαδικασία της διεθνοποίησης της έννομης τάξης, ως διαδικασία παράλληλη της παγκοσμιοποίησης, για να δούμε ποιος υπαγορεύει νόμους, δηλαδή ποιος είναι πραγματικά ο παγκόσμιος νομοθέτης, άρα και ο ουσιαστικός νομέας του πλούτου και κατά συνέπεια το παγκόσμιο αφεντικό. Ίσως έτσι ζώντας πρόωρα τον εφιάλτη, που μας ετοιμάζουν οι νεοσκοταδιστές και οι νεοφασίστες, ξυπνήσουμε και στρατευθούμε σ’ ένα Νέο Διαφωτισμό, ικανό να σταθεί φραγμός στη νέα απόλυτη βαρβαρότητα. Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα γένεσης α-δικαίου.

Ο Χάρολντ Πίντερ, βραβείο Nobel Λογοτεχνίας 2005, μας μεταφέρει μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική και πολύ ενδιαφέρουσα για μας τους Έλληνες, εικόνα, για το πώς αντιλαμβάνονται οι Αυτοκράτορες της Νέας Ρώμης τον «παγκόσμιο» ρόλο τους, τα δικαιώματα των Λαών να αυτοπροσδιορίζονται, τους Νόμους, τη Δικαιοσύνη και το Διεθνές Δίκαιο: «Το 1965 ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον είπε στον Έλληνα πρέσβη στις ΗΠΑ. ‘Γάμησε τη Βουλή σας και το Σύνταγμα. Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο τύποι εξακολουθήσουν να προκαλούν φαγούρα στον ελέφαντα, μπορεί να φάνε καμιά γερή φάπα … Αν ο πρωθυπουργός σου αρχίζει να μου λέει για Δημοκρατίες, Κοινοβούλια και Συντάγματα, αυτός, το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμά του μπορεί να μην κρατήσουν και πολύ’. Το εννοούσε. Δυό χρόνια αργότερα , οι συνταγματάρχες πήραν την εξουσία και ο Ελληνικός Λαός πέρασε εφτά χρόνια στην κόλαση»25. Αυτή είναι ολόκληρη η γυμνή αλήθεια του νόμου του ισχυρότερου, από τον κ. Γρηγορόσημο μέχρι τον Ηγεμόνα και τον πλανητάρχη.

3. ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΦΟΒΟ

Ο Νομπελίστας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης λέει: «τείχη που χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην και χωρίς αιδώ μεγάλα και υψηλά τριγύρω μας εκτίσαν…δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος και η Κόλαση που θα χτίσουμε. Αν η ποίηση μας παρέχει μια διαβεβαίωση, και δη στους καιρούς τους duerftiger, (τους χαλεπούς) είναι ακριβώς αυτ, ότι η μοίρα μας, παρ’ όλα αυτά, βρίσκεται στα χέρια μας. Πάντως όσοι από μας μπορούν και το αντέχουν να λοξοδρομήσουν από το ‘πολιτικώς ορθόν’, ας το τολμήσουν… Ποιος ξέρει, μπορεί -εκτός από τη χλεύη του κόσμου των γερόντων που φεύγει- να κερδίσουν ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα από τα παιδιά που έρχονται. Από τα παιδιά που θα μας διατάξουν να πούμε στον ήλιο να βρει καινούργιο δρόμο…»26.

Συνεπώς μπορούμε να ελπίζουμε πως, οι εργαζόμενοι, οι δημιουργοί του πλούτου και του πολιτισμού, δηλαδή τα θύματα, όπου γης, ως κοινωνικά αρμόδιοι και οι επιστήμονες και πνευματικοί Άνθρωποι ως ηθικά, αλλά και ως ειδικά αρμόδιοι θα κάνουν σταδιακά, ότι μπορούν για να λειτουργήσουμε σαν το συλλογικό συνειδητό υποκείμενο της ιστορίας, που θα πάρει στα χέρια του τη ζωή του, οπότε και στο βαθμό που θα σφυρηλατούμε όλοι μαζί το κοινό μας μέλλον, στον ίδιο βαθμό θα απελευθερωνόμαστε από το Φόβο του θεού και του θανάτου, του πλανητάρχη και του εργοδότη, του εξουσιαστή και του αρμόδιου, του άσπρου και του μαύρου ιερατείου, από «το Φόβο της ελευθερίας» και της σκιάς μας. Τότε θα μπορούμε να πούμε πως ο απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλισμός δεν είναι αιώνιος, δεν είναι η μοίρα του Ανθρώπου.

Σήμερα, ιδιαίτερα μετά τη χρεοκοπία όλων των μοντέλων του «σοσιαλισμού μέσα στον καπιταλισμό», δηλαδή της Σοσιαλδημοκρατίας και την παράδοση του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού», δηλαδή το «ειρηνικό πέρασμα» από τον «κρατικομονοπωλιακό» στον ιδιωτικό καπιταλισμό της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, η Ανθρωπότητα χρειάζεται ένα Νέο Όραμα, ένα Νέο Σχέδιο Πολιτισμού, έξω, πέρα και ενάντια στον καπιταλισμό και σε κάθε εκμεταλλευτικό, σκοταδιστικό, σπάταλο, βίαιο και καταστροφικό σύστημα.

Στον εικοστό πρώτο αιώνα της συμβατικής χρονολογίας, στον εκατομμυριοστό-τόσο, όμως της βασανιστικής πορείας της Ανθρωπότητας, συντρέχουν πιά όλες οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες να περάσουν σταδιακά όλες οι κοινωνίες από τις «συνθήκες της αναγκαιότητας» στις «συνθήκες της Ελευθερίας». «Η σύγχρονη εποχή, είναι πιθανόν η πρώτη που έχει θέσει ρητά και πραγματικά σε όλα τα πεδία το μεγάλο πολιτικό πρόβλημα: όχι μόνο ως αγώνα για την εξουσία στο εσωτερικό δεδομένων πολιτικών θεσμών, ούτε για τον μετασχηματισμό αυτών και μερικών άλλων θεσμών, αλλά ως πρόβλημα συνολικής ανασυγκρότησης της κοινωνίας…»27. Ας δούμε όμως το ίδιο πρόβλημα κι’ από μια δεύτερη οπτική γωνία:

«Η κατάργηση της κοινωνικής αλλοτρίωσης, είναι αδύνατη χωρίς την κατάργηση της αλλοτρίωσης των διάφορων ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Κατά συνέπεια το πρόβλημα της οικονομικής αλλοτρίωσης δεν μπορεί να λυθεί μόνο με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Η μετατροπή της ατομικής ιδιοκτησίας σε κρατική ιδιοκτησία («καπιταλιστική» ή «σοσιαλιστική») δεν επιφέρει καμία αλλαγή στην καταπίεση του εργαζόμενου ανθρώπου, του παραγωγού. Η κατάργηση της οικονομικής αλλοτρίωσης απαιτεί επίσης την κατάργηση και της κρατικής ιδιοκτησίας , και την μετατροπή της σε πραγματική κοινωνική ιδιοκτησία. Αυτό όμως δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την οργάνωση όλης της κοινωνικής ζωής πάνω στη βάση της αυτοδιοίκησης των άμεσων παραγωγών»28. Και μια τρίτη προσέγγιση από τον Έριχ Φρομ:

«Οι επιδιώξεις αυτές δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν σε οποιαδήποτε προηγούμενη περίοδο της ιστορία γιατί έλλειπε η υλική βάση ανάπτυξης…Το πρόβλημα της παραγωγής έχει λυθεί, τουλάχιστον κατ’ αρχήν και μπορούμε να προσβλέπουμε σ’ ένα μέλλον αφθονίας, στο οποίο ο αγώνας για την εξασφάλιση οικονομικών προνομίων δεν θα είναι απαραίτητο , όπως στην περίοδο της οικονομικής στενότητας. Τα πρόβλημα, λοιπόν, που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι το πρόβλημα της οργάνωσης των κοινωνικών και οικονομικών δυνάμεων, σε τρόπο ώστε ο άνθρωπος σα μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας να μπορεί να γίνει κυρίαρχος αυτών των δυνάμεων και να πάψει να είναι σκλάβος τους»29.

Όταν αυτό το όραμα, αυτή η Ουτοπία, αυτό το Μέλλον αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα, τότε και ο Καπιταλισμός θα αρχίσει να γίνεται Ιστορία, Ιστορία μέχρι το Τέλος της, σαν το τελευταίο κεφάλαιο της Προϊστορίας της Ανθρωπότητας. Όταν σημάνει το τέλος όλων των Δεσποτισμών που απειλούν την Ανθρωπότητα, τότε θα αρχίσει και η πραγματική Ιστορία του Ανθρώπου, η πραγματική Ιστορία «της κοινωνικοποιημένης Ανθρωπότητας».

Τότε θα αρχίσει ένας καινούργιος Άνθρωπος να γεννιέται, κι’ ένας καινούργιος πολιτισμός θα αρχίσει να ανατέλλει, ένας Οικουμενικός Ουμανιστικός Πολιτισμός με περιεχόμενο την Άμεση Δημοκρατία των Πολιτών, των Λαών και των Εθνών. Ένας Ουμανισμός, που θα έχει απαλλαγεί τόσο από την εράσμια Philanthropia, όσο και από την υποκριτική και προσβλητική ελεημοσύνη των αστών και των παπάδων, για να μπορεί, όπως υπογραμμίζουν οι Πολ Ζακοπέν και Ζακλίν Λαγκρέ, «να εκφράζει την αναγνώριση της αξίας του Ανθρώπου, αξίας αυτοτελούς που δεν στηρίζεται σε κανενός είδους υπερβατικό και θεολογικό υπόβαθρο, την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης και της καλλιέργειας, την έννοια της ιστορικής προόδου»30.

Έχω την αίσθηση πως η ιστορία εγκυμονεί ένα νέο επαναστατικό ουμανιστικό ιδεώδες, που θα συμπυκνώνει όλη τη συσσωρευμένη σοφία, την ασύλληπτη επιστημονική γνώση και την αξιοθαύμαστη τεχνολογία και θα εκφραστεί από ένα νέο επαναστατικό ουμανιστικό κίνημα που θα καταστήσει παρελθόν «τον πολιτισμό των θεών και των κερδών» και θα ανοίξει το μέλλον στον Πολιτισμό του Ανθρώπου, γιατί «για τον Άνθρωπο το ανώτατο αγαθό είναι ο Άνθρωπος», όπως παρατηρεί ο σχεδόν ξεχασμένος, αλλά πάντα επίκαιρος Κάρολος Μαρξ. Υπάρχει μια πραγματικότητα. Αυτή είναι ο Φόβος που ταυτίζεται με τη φύση, την ύπαρξη και τη λειτουργία του καπιταλισμού και απειλεί την ανθρωπότητα με την αιώνια βαρβαρότητα. Μόνο η πλατιά συνειδητοποίηση της σύγχρονης πραγματικότητας που διαμορφώνεται από την παγκόσμια κυριαρχία του εξουσιαστικού Φόβου, δηλαδή η συνειδητοποίηση πως, «δεν θα φύγει μόνος του ο τρόμος, η αλήθεια είναι ο μόνος δρόμος»31, εγγυάται πως με τη δική μας ενεργό συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Αυτός ο αγώνας της γνώσης και της αλήθειας αποτελεί το κορυφαίο επαναστατικό καθήκον της εποχής μας για τις δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού.

----------------------------------------------------------------------------------
1 Αυτό το κείμενο παρουσιάστηκε ως εισήγηση στο «Πανελλήνιο Συνέδριο Πολιτικής Ψυχολογίας» που διοργάνωσε το Τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης το Μάη 2006 στο Ρέθυμνο. Αφιερώνεται στη μνήμη του Καθηγητή Πολιτικής Ψυχολογίας και Προέδρου της Επιστημονικής Εταιρίας Πολιτικής Ψυχολογίας Γιώργου Ν. Γαλάνη, που πάλεψε το σύστημα του Φόβου, αλλά νικήθηκε από τον καρκίνο.

2 Μπρζεζίνσκι Ζμπίγκνιου, Η μεγάλη σκακιέρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1998, σελ. .65.

3 Όπου παραπάνω. Σελ. 104-105.

4 Μπζεζίνσκι, Ζμπίγκνιου, Η Επιλογή, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, σελ. 223.

5 Μπρζεζίνσκι Ζ., Η μεγάλη σκακιέρα, ό. π., σελ. 78.

6 Μπζεζίσκι Ζμπίγκνιου, Η Επιλογή, ό. π., σελ. 31-32.

7 Αναφέρεται στο σχόλιο «Κόσμος-Δρόμοι» του Ρούσσου Βρανά, ΤΑ ΝΕΑ 12.05.2006.

8 Μπρζεζίσκι Ζμπίγκνιου, Η Επιλογή, ό.π., σελ. 338-340.

9 Αναφέρεται στο Schnabel William, Άμεση φασιστική ενημέρωση: Οι πρακτικές και οι καταχρήσεις των αμερικανικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, στο: ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ΠΑΤΑΚΗΣ, Αθήνα 2003, σελ. 321.

10 Μπρζεζίνσκι Ζ., Η Επιλογή, ό. Π. σελ. 352.

11 Μαρκούζε Χέρμπερτ, Φιλοσοφικά Δοκίμια, ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ, Αθήνα 1970, σελ. 8 και 19

12 Τριανταφύλλου Σώτη, Σημείωμα για τον αντιαμερικανισμό στην Ελλάδα, στο: ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ό. π. , σελ. 20.

13 Ulmo Sylvia, Είναι ο αντιαμερικανισμός μια διανοητική ασθένεια; στο ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ό.π., σελ.. 40

14 Goshorn Keit A., Η πολιτική της βαθιάς δυσπιστίας, στο: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ό.π. , σελ.293.

15 Schnabel William, Άμεση…, ό. π. ,σελ.296.

16 Dessens Nathalie, Ο Μύθος του Νότου, στο: ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ό. π. σελ. 48.

17 Αναφέρεται από Ulmo Sylvia, Είναι ο αντιαμερικανισμός…, ό. π., σελ.44.

18 Ό. π.

19 Ιωακείμογλου Ηλίας, Ο αντιαμερικανισμός, η Αριστερά και ο εθνικισμός, στο: ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ό. π. , σελ.. 24.

20 . Βούλγαρης Γιάννης, Ο αντιαμερικανισμός χθες και σήμερα, ΤΑ ΝΕΑ, 29-30.04.2006, σελ. 11

21 Martin Jean-Pierre, Αυτοτιμωρούμενος, στο: ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ, ό. π. , σελ. 339.

22 Τυπικότερη περίπτωση ενός mafia economic system είναι αυτό που προέκυψε στη Ρωσία μετά από τις ιδιωτικοποιήσεις στην περίοδο Γιέλτσιν, Βλέπε σχετικά, Λάμπος Δημήτρης, Οι ιδιωτικοποιήσεις σήμερα. Η περίπτωση της Ρωσίας και της Ανατολικής Γερμανίας, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, 112/2001

23 «Παγκόσμια υπερδύναμη το οργανωμένο έγκλημα», ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, 27.04.2006, σελ.,. 34-35.

24 Forrester Viviane, Η οικονομική φρίκη, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1997.

25 Αναφέρεται από Παπασταύρου Σταυρούλα, «Και η σιωπή είναι συνενοχή»,Παρουσίαση του Χάρολντ Πίντερ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 26.03.06

26 Φελέκης Νίκος, Σε καιρούς duerftiger. Δέκα χρόνια από το θάνατο του Οδυσσέα Ελύτη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 18-19.03.2006

27 Καστοριάδης Κορνήλιος, Τα σταυροδρόμια του Λαβυρίνθου, ΥΨΙΛΟΝ/ΒΙΒΛΙΑ, Αθήνα 1991, σελ. 297.

28 Πέτροβιτς Γκάγιο, ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, Αθήνα 1973, σελ. 30.

29 Φρομ Έριχ, Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία, ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ, Αθήνα 1971, σελ. 299.

30 Ζακοπέν Πολ, Λαγκρέ Ζακλιν, Έρασμος, Ουμανισμός και γλώσσα, ΠΑΤΑΚΗΣ, Αθήνα 1998, σελ. 21.

31 Λάμπος Δημήτρης, Η ιστορία ενός «Μισάνθρωπου», ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, Αθήνα 2008, σελ. 100.



Κώστας Λάμπος E-mail:prodial21@gmail.com
E.:www.infonewhumanism.blogspot.com
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ MOMTHLY REVIEW , ΓΕΝΑΡΗΣ 2009)